bir takım şeylerin kenarlarında

prizmayla barışmak

2012-02-14T02:34:00.000+02:00

[lisans portfolyomdan 4 sayfa. adapazarı'nda deprem sonrası kalıcı yerleşim önerisi. dikdörtgen prizmayla barıştığım proje olmuştu. zor olmuştu ama bu. neyse, o senaryoda rasyonel olan prizma idi... dolayısıyla temel mesele monotonluğu kırmak için stratejiler üretmekti. prizmaların kırılma noktalarını bunun için kullanabilirim diye düşünmüştüm. bir diğer konu aldo van eyck'in in-betweening önerisiydi.. mimarlık insanlar arasında bir aracılık işlevi üstlenebilir miydi? bunu hangi araçlarla yapacaktı? ben de işte o kırılma noktalarına /köşelere gelecek şekilde, konutlarla aynı teknolojiyle üretilecek ortak kış bahçeleri ve bir seri ortak kullanım alanı kurgulamıştım... yerleşimin masterplanını da yapmıştım, suyun, ışığın, güneş enerjisinin verimli kullanıldığı, yaya hareketine göre düzenlenmiş bir yerleşim.. 99bahar. proje 7. h. yürekli.]

kasabaya giriş (portfolyo vers.)

2012-02-04T20:05:00.000+02:00

[bu projenin esas paketi bir altta duruyor. 99 bahar. proje 6. dönem sonu projesi. köyceğiz. h. yürekli.

kasabanın sıkıntısı bana dert olmuştu ve oğuz atay'ın tahta at'ı bir çıkış noktası sunmuştu... mottolarım: "kasabada bir sorun var", "kasaba bir kördüğümdür"... proje önerisi olarak da yepyeni bir bina yapmak yerine mevcut binaları kesip biçmiştim. eski itfaiye binasından bir kasaba mimarlığı müzesi (3. resim), düğün salonu ve belediye pasajından bir kamp alanı yapmıştım (4. resim). hmm gerçi bir adet zirai donatım dükkanını yerinde bırakmıştım diye hatırlıyorum. (bu dükkanları çocukluğumdan hatırlarım.)

yandaki 4 sayfa lisans portfolyomdan.. portfolyoyu 2001 yazında antalya'da yapmıştım. sabahları erken kalkıp denize gidiyordum. sonra işin başına oturup portfolyo yapıyordum.]

kasabaya giriş!

2012-02-04T20:00:00.000+02:00

sene 1999! galiba.. yürekli atölyesi, bahar yarıyılında köyceğiz'e teknik gezi yapmışız, proje yapılacak, ben de kasabanın haline fena halde içlenmişim.. bir de ekoloji teması var.. giderken gelirken otobüste oğuz atay okumakta kendi kendime kıkırdamaktayım...
efenim diğer derslerin çok fena bastırdığı bir dönemdi, yine de bu proje için dönem sonunda aralıksız 5 hafta falan gece gündüz çalışmıştım.. malzemeyi hazır edince ablamın evine gittim, bilgisayarının başına oturdum, bana bi parçacık fotoşop gösterdiler, çözünürlük falan nedir bilmeden daldım işe.. 4 günde 22 a3'ü bi de (bilmediğim) fotoşopta böyle biraraya koydumdu. grafiklerde bi takım sorunlar olmuş tabii, naparsınız.. ama öğrencilik de bunun için var (bu işler bittikten sonra oturup fotoşopun help dokümanını baştan sona okumuştum :] ) şimdi kötülemeleri bırakıp içeriğe geleyim, girişte kasaba mimarlığını irdeliyorum, sonra kasaba 2000 projesi var (kasaba mimarlığı, kahvehane ve aile müzeleri, heykel, kırmızı balıklı havuz vd) okuyunuz, eğlenebilirsiniz, sonrasında uzuncana bir polemik var, uğraşmayınız (ama keyfiniz bilir) sonra da asıl projem var, göz atınız (lütfen).. bu projede selva'nın çok katkıları olmuştu. not edeyim.

imajları tek tek açmak zor ise, burda pdf'i var indiriniz. indirdiğinize değebilir.

coop himmelblau evi

2012-02-03T01:00:00.000+02:00

[lisans portfolyomun arka kapağı. h. yürekli stüdyosundaki bir ara projeydi bu. bir mimarın üretme tarzını etüt edip onun yöntemleriyle çalışmak üzerinden gelişen bir... coop himmelblau hızlı maketlerle çalışıyordu. ben de hızla benimsemiştim bu taktiği. çizimleri de vardı ama.. kimbilir nerdeler.. maket 99 depreminde yıkılmıştı, onu biliyorum. 1999, proje 6.]

eskiyılyeniyıl

2012-01-29T21:52:00.000+02:00

bugün yeni yılın ilk günü.
bugün yeni yılın ikinci günü.
bugün yeni yılın üçüncü günü.
bugün yeni yılın dördüncü günü.
bugün yeni yılın beşinci günü.
bugün yeni yılın altıncı günü.
bugün yeni yılın yedinci günü.
bugün yeni yılın sekizinci günü:
(sen de aynı öteki yıllar gibisin, kandırma beni. yok yok, değilsin değilsin.)

daha fazla ertelenmeden yapılması gereken şeyler var: 2009'un ilk yarısı sıkıntılı ikinci yarısı heyecanlıydı. 2010'un ilk kısmı rahat ve güzeldi. ikinci kısmı rahatsız ve çirkindi. 2011 boylu boyunca zordu. hırpalandım. ama doluydu. yoğundu. zorlukların üstesinden geldik. benbiz. güzel bir yıldı. 2012'nin ilk yarısında muhtemelen dağıtıyoruz. gidişat öyle. ama güzel. önümüz de bahar zaten. ikinci yarısında toparlamak umuduyla.

hayal kurmanın pragmatik (ve tatlı) yönü üzerine bir inceleme, yazan: krr:
yeni yıl girdi gireli şezlonguma uzanıp uzanıp (ya da deniz kenarlarında yürüyüp yürüyüp) tatlı tatlı hayaller kurdum. hani hayaller hep tatlı kurulmuyor, insanın hayallerinde bile öteki insanlar terslikler yapıp duruyorlar. ama yeni yılda ben hep keyifli hayaller kurdum. çünkü hayal hep aslında eksikleri tamamlasın, gerçeklerin yerini tutsun, yeni durumlar çağırsın, umutlar köpürtsün ya da planları detaylandırsın diye kurulmuyor. yani en azından liste bunlardan ibaret değil. hayal kurmak hep gerçeklikten uzaklaşmak anlamına gelmiyor. ya da hayaller her zaman gerçeklikle ilişki içinde kurulmuyorlar. bi kere (güncel nörobilim çalışmaları ortaya koyuyor ki) hayaller zihinde gerçekliğin uyardığı aynı bölgeleri uyarıyorlarmış. hayal kurarken hissettiğimiz şeyler (hume'u doğrular biçimde) gerçeklerle ilgili algıların biraz silik bir kopyası sayılabilirmiş bu anlamda. tabii hayalin böyle hissi bir gerçekliği olması biraz kaçamak havası yaratıyor. o yüzden ben daha somut bir noktaya işaret ederek bu değerli incelememi noktalayacım. hayallerde insan pratik de yapıyor: kötü şeyler yaşamanın alıştırmaları, ya da iyi şeyler yaşamanın alıştırmaları.

memleketini özlemek:
güneyli bi rüzgar estiğinde bizim oraları hatırlıyorum. denizin kenarına gidip denizi dalgalı bulursam bizim oraları hatırlıyorum. oysa orda denizin dalgalı hali çirkindir. ama genelde de dalgalıydı işte. deniz dalgalıysa bi de üzerinde güneş parlamaktaysa yine bizim oraları hatırlıyorum. havalar güneşli gittiğinde bizim oralarda ışığın ne kadar parlak olduğunu hatırlamadan edemiyorum. bir ara dağların deniz üzerinden o yükselişini bir görüp gelmem lazım sanki. belki de bütün bir bahar geçirmem lazım orda. çünkü bahar ne demek insan orda anlıyordu. insan nisan güneşi altında kediler gibi yumuşar.

kaba yanlar:
işlerim hafifledikten sonra başka işler üzerinde çalışmaya devam ettim. boşluğa düşmedim. orta şiddette eğlenceli türden (?) işlerle uğraştım. ama her işin bir teslimi var. her teslim aşırı yoğunluk demek. ve aşırı yoğunluk öf.. artık tatil gelmeli tamam. hem de boş boş durmalı türünden tatil. ama tatil tehlikeli. çünkü çalışmak insanı bir hizada tutuyor. olayları kaba yanlarından ele almayı kolaylaştırıyor. insan boş boş oturmaya başladığında nüanslara ve detaylara dalabiliyor. oysaki detaylar genelde değişken ve belirsiz. bugün öyle değerlendiriyoruz, yarın başka türlü. kaba yanlarda kalmaya devam etmek lazım. ama biraz da boş durmak lazım.

gün+=gün
##lütfen.

tekerrür:
biraz kafamı dağıtayım diye oturdum eski mektuplaşmaları karıştırmaya başladım. uzun zamandır yapmıyordum bunu çünkü. belki bikaç yıldır. ilk açtığım mektup beni şaşırtmaya yetti. yedi-sekiz yıl kadar önce bir arkadaşım bana e-mail yollamış, ben de ona cevap yazmışım: [ehöm. gereğince sansürleyerek]"""... ayrıca... teşekkür ederim. oturdum x'te x diye bir x için sosyal merkez gibi birşeyler etüd ediyorum.. biriki hafta içinde teslim edilmesi gereken ödülsüz bir yarışma.. x diye bir arkadaş var katılalım diyordu.. bakıyoruz.. gevşek bir iş.. gidebilirsem yılbaşının hemen ardından kısaca bir yerlere gitmeyi düşünüyorum ben de... burda ortadan kırılmama az kaldı.. belki değişiklik.. belki biraz kitap okurum.. belki ertelediğim yazılarla uğraşırım ve belki yarışmalar için etütler yaparım.. yalnızlık ve yaratıcılık.. ama işin kötü tarafı yalnız kalmamam daha iyi olacak.. nasıl dengeleyeceğim bu ara bunları? çok çalışarak? bende işe yaramayabilir.. yaraya da bilir.. deneyeyim. ocak ayı için planlarım bunlar... x yarışmasına gayet düzgünce katılalım.. x kazanalım yani o işten..."""neyse o zaman çok çalışmaya başlamamıştım. üç yıl daha geçti, ondan sonra çok çalışmaya başladım. (bende de işe yarıyormuş.)

tanışabilir miyiz:
eski mektuplaşmalarda bulduğum herşey tekrarla ilgili değildi. mesela bazı mektuplar yazan bir adam gördüm. o hususları nası öyle ifade etmiş diye şaşırdım. nası öyle yazmış, öyle heyecanla nası anlatıyor ve anlatacak o kadar çok şey nerden çıkıyormuş? ve o konuları zihninden ne zaman geçirmiş? belli ki o adam buralardan bir yerlerden geçmiş. hala buralarda mı acaba?

irrasyonel:
bazı şeylerin önemi oransızca artıyor. diğer şeylerin önemi azalmıyor. ama o önemi oransızca artan şeyler yüzünden geri kalan her şey rengini yitiriyor. bir hocamın odasında görmüştüm sanki, never never never give up yazıyordu. tuhaf gelmiştir hep. belki amerikan tarzı tedrisatın sonucu muydu bu söz? neden bırakılmayacaktı ucu, o bana karanlık geliyor hep. neden bırakılmıyor? gerçeklere baktığımızda ucunu bırakmak için her türlü sebep oluyor. yeniden yakalamak için de her türlü sebep oluyor. zaten biz de geçerli sebeplere bakıp bırakıyoruz. sonra diğer geçerli sebeplere bakıp yeniden parmaklarımızı uzatıyoruz. bazen insana tuhaf bir güç geliyor. biri o anda never never never give up dese evet yahu diyerek onu onaylayacağız. onaylarken kafamızı sallayacağız. çünkü gücümüz var. ama genelde öyle olmuyor. içerde biri bırak bırak bırak diyor. o biri bazen sen ne kadar salaksın ve safsın da diyor. o zaman ona bi sus be diyoruz. çünkü beni çok eziyor. ama haklı. haklı ama yapacak bişey de yok. olabildiğimiz tek insanı oluyoruz. bununla da hesaplaştık yeterince.

tutarsız:
coen kardeşlerin a serious man diye bir filmi var. karşısında kalakalıp niye böyle oldu diyorsun. filmin kahramanı da öyle diyor. filim bunun üstüne zaten.

delik:
gece balkanlar üzerinden gelecek kar sabırla beklenirken bilim adamları galaksimizin merkezinde yer alan dev kara deliği fotoğraflamaya çalışıyorlar.

:
bir takım ekstrem önlemlerin ciddiyetle gözden geçirilmesi.

grotto

2012-01-23T20:51:00.001+02:00

böyle de bir proje yaptım. anonymous.d sitesinin high-line altı yarışması için. kısa listeye alınan tam 42 projenin arasında yer almadığı için biraz canım sıkıldı. o yüzden şu an pek bişey yazasım yok. bunun çalışma paketini yapacağım yakında. güzel bir süreçti. her şey yerli yerinde.. keyifli çalıştım. proje de içime sindi. özellikle sunumla ilgili uğraştım baya.. neyse. bugün güzel bir gün sayılmaz. sonra yazayım. [imajı böyle ayı gibi koymayacaktım ama imajın aslına tıklayarak ulaşmayı zorlaştırmış blogger. şimdilik böyle dursun.]

öngörüler

2011-12-23T02:17:00.000+02:00

0. önümüzdeki yıllarda gerçekleşen olaylara dair >>
1. deniz görünüyor. sağ dirseğini mermer bir masaya dayıyorsun. sonra denizde hareket yok. herşey sakin :: deniz :: iyi şeyler :: ışık. hayat güzel. ama orda bir yerde denizin tıpası sızdırıyormuş. sızdırıyormuş ve deniz yavaş yavaş boşalmakta. osman amca diyorsun, silikon falan bi şekilde halledelim, sızdırmasın. yapamayız diyor. her iş her ruha göre değil.
2. tarihi yarımadanın üzerine sis inmiş. sol tarafta güneş iyice alçalmış. zayıflamış. dalgakıranda bir adet karabatak kanatlarını açmış kurunmaya çalışıyor. 'sayın karabatak, kurumaz öyle' diyorsun. o güneşte kurumaz. ama dinlemiyor. sen de onu dinlemiyorsun. o da sana 'o öyle olmaz' diyor. ama dinlemiyorsun. iki kanat açmışsın. biraz güneş tutar sanıyorsun. tutmuyor.
3. tuhaf bir asma tartı var. pek çok kefesi var. her kefede başka bir öğe duruyor. hiçbiri bir diğerini tartmıyor. ama tartıp hesabını vermek zorundasın. onu onla tartıp, şu birim cinsinden sonucu deftere yazman gerekiyor. ama tartılmıyor. hepsi sadece kendi ölçüsüyle. eski notlarına bakıyorsun. eskiden defterin sade ve temizmiş, hesaplar açık ve net. şimdi öyle değil.
4. bir yokuştan sabit bir hızla kayıyorsun. sonra geçmişsin. dönemiyorsun. aklına gelmiyor. sonra durman lazım. duramıyorsun. tutunmak gerekli. tutamakların nerde olduğunu biliyorsun. ama asla zamanında göremiyorsun. tutmak mümkün değil. yoksa senin ellerin mi uzanmamış? sabit hızla kayıyorsun. duramıyorsun, tutunamıyorsun, yakalayamıyorsun. hayat seni hiç beklemiyor. ağzın açık bakıyorsun. her gün yeni bir yılgınlık.
5. bir seri dolap var. hepsinin kapağı kapatılmış. bu öğe şu rafta durmalıydı, doğrusu buydu. şu öğe ise şu dolaba kapatılmalıydı, öyle olması iyiydi, bu öğeden korkuyordun, kapağını kapattık... bir ruh odanın ortasında sakin sakin oturuyor. sonra bu kapakları tek tek açmaya başlıyorsun. bazıları boşmuş, bazılarından uzun zamandır unutulmuş öğeler çıkıyor. bazılarını açmaya korkuyorsun. sonra odayı bir kenarından tutup devirecekmişiz. tüm dolaplarda ne varsa açık kapaklardan ruha çullanıyor. yapabildiğin tek şey var, yere kapanıp zihnini korumak.
6. yemyeşil bir bayır var. yüksek otlarla kaplı. eline bir adet pişmiş yumurta alıp zarifçe bayırdan yuvarlıyorsun. onu zarifçe yuvarlıyorsun ama otların arasında taşlar varmış. hırpalanıyor. hırpalanıyor. kırılmadık yeri kalmıyor. yemyeşil bir bayırdan keyifle yuvarlandığını sanıyorsun. oysa her tarafı ezilmiş, kırılmış, dağılmak üzere. ilerlemiyor. neden ilerlemiyor diye kızanlar oluyor. ilerlesin diye taş atıyoruz. bir şeyler diyor ama duymuyoruz.
7. bir film izliyorsun. karakterler uzun uzun susup yanlara doğru bakmaktalar. filmin kurgusu ne yapılması gerektiğini izleyenlere anlatıyor. izledikçe çatlıyorsun. bu karakterler niye öyle duruyorlar, niye yapmaları gerekeni yapmıyorlar diye sıkım sıkım sıkılıyorsun. filim basit. ne yapılması gerektiği ortada. karakterler yanlara bakıp susmaya devam ediyorlar. bunların derdi ne kuzum? yanlara bakarken ne düşünmüşler?
8. yumurta biçiminde mermer bir heykel kendi ekseni etrafında çok hızlı dönerek ilerliyor. yanına gidip elini sürüyorsun. birden yana kaykılıyor. ilerlemeye devam ediyor ama hassas bir dengedeymiş. etrafa bakınıyorsun, bir gören oldu mu acaba? itip devirsem mi acaba? öbür tarafından da ittirip düzeltebilir miyim acaba? tutsam dönmese ne olur acaba? kaçsam mı acaba?
-. eskiden, gençlikte, saygıyı ve itibarı önemli görürdüm. sanıyorum önemlidir de. önemlidir herhalde evet. ama aslında hayatta sevgi, bağlılık ve güven daha önemli. zaman makinesiyle gençliğe gitsem beni nası karşılardı acaba denyo gençliğim? benle dalga geçer miydi? istihza ile bıyıkaltından güler miydi? donuk donuk bakar mıydı?
-. tamam hayat karmaşık. ama aslında sorunlar ve çözümler gayet iyi biliniyor. çözümsüz, çıkmaz, kısır ve gereksiz öğelerin ayrıştırılması da zor değil. en azından kafada. neyin hangi derde derman olmayacağı falan hep biliniyor. neler yapman gerektiğini biliyorsun. kumanda masasına oturuyorsun. uzay çağında metanet tabletle dağıtılıyor. doktor erol bey, 100 mg metanet istiyorum. gemiyi uzay çağına taşıyacağım. berberime gidip kulaklarımın sivrisini kestireceğim. o da kulağımı okşuyor ve "nası yapalım?" diyor. bu gerçekten yaşandı. şefkat berberdeyse bile alınız.
10. sekiz.
11. bu böyle gidemez. gerçekten de.

kırılması

2011-12-20T14:25:00.000+02:00

"kadıköy x"

mih

2011-12-12T14:10:00.000+02:00

"kadıköy x"

kış

2011-12-04T17:00:00.000+02:00

kış:
...tamam. biraz boğazımız ağrır gibi oldu. biraz moralimiz bozulur gibi oldu. sanki yaz gitmeyip geri gelecekmiş gibi oldu. ama gitti. anladık.. vapurda dışarı oturmadan önce iki kere düşünmek, biradan rakıya kararlı geçiş ve çantada kat kat yedekler.

(yağmur bu.)

ve buncağız da kendine bir miktar toprak aramakta:

güneş:
kışın güzel yanları var. mesela güneş keyif vermeye başlıyor. şezlongunu seriyorsun. şemsiyeni yüzünü kapatacak şekilde dikkatle ayarlıyorsun. sonra tatlı tatlı uzanıyorsun. pazar sabahları anlam kazanıyor. dışarda kahvaltı yaparken gözlerini kısıp durmaktan da kurtuluyorsun. ve akşamüstü terasta yemek yiyebiliyorsun.

gece:
geceleri yağmur yağıyor. sonra saat 3-4 olunca elektirikleri kesiyorlar. kalkıp terasa çıkıyorum. tarihi yarımadanın üzerinde bulut oluyor. ışıklar parlak ve doygun oluyor. yukarıda ay oluyor. güneyde orion oluyor. bulutlar ayın önünden geçiyorlar. çay yapayım diyorum. ama kettle çalışmıyor. çakmakla arayıp kamplarda kullandığım demliği buluyorum. suyu ısıtıp çay koyuyorum. terasa oturup izliyorum. ne kadar şanslıyım. boğaza bir gemi giriyor. hava ne kadar güzel. rüzgar esiyor. sanki yazmış, geceymiş, sen tekneyle denizdeymişsin.
...

seyahat:
herkes geziyor, gezdiğini söylüyor, kanıtını koyuyor, üzerine yorum yapıyor ve diğerleri de beğeniyor, üzerine yorum yapıyor ve onlar da geziyor onlar da kanıtını koyuyor başkaları da bunu beğeniyor ve onlar da ona yorum yapıyor ve sonra onlar da geziyor. bunları görüyorum. gitmişler. tuhaf biçimde, gezdikleri yerler ilgimi çekmiyor. ama birilerini dağda bayırda şurda burda evlerinden uzak bir yerde görünce 'ben de seyahatte olsam' dediğim oluyor.

soğuk:
soğuk oldu. yorgunuz. kestane alıp sobanın önüne uzanmak ve pineklemek lazım aslında. ama soba yok. iş var. yapılmıyor. uzanmak.

üreten:
sabah (öğlen) hava düzelmiş. kahvaltımın ardından burna gidip bir türk kahvesi içtim. denizin ve güneşin görüntüsü bana bizim oraları hatırlattı. ama bir sunum hazırlamam gerektiği için kısa kesip döndüm, işe oturdum. duvar+yemek arasından sonra da şu saatlere kadar kalkmadan sunumu hazırladım. bitirdim gibi. fena olmadı. ferah.

arada kötü haberler geldi, hem memleketten hem arkadaşlardan.. içim bir tuhaf olmakla beraber yine de bir şeyler üretmiş olmanın ferahlığını.. onu yazmak istiyorum. şunu bunu üreten ve şunu bunu öğrenen bir insan olmak beni mutlu ediyor. başarılı olmaya çalışmak ise mutsuz ediyor. başarılı olmaya çalıştığında bir takım eşikler belirliyorsun. çıtalarını insanlar arasında muteber olan seviyelere koyuyorsun. her zaman bu eşiklere ulaşamıyorsun. sürekli bir gerginlik yaratıyor bu. ama sadece bişeylerin peşine düşen, öğrenen ve üreten insansan, her giriştiğin işte hedeflerini kendine, imkanlarına, keyfine ve düzeyine göre belirleyebiliyorsun. yaptığın her işten tad alıyorsun. [araştırma günlüğü'ne bu yüzden ara verdim.]

başarı beklentisi - sorun - çöküntü - koyverme - rahatlama - başarı beklentisi - sorun ...:
araştırma günlüğü'ne ara vermek üstümdeki baskıyı azaltan entegre bir hareketin parçasıydı. rahatlayınca yaptıklarıma daha olumlu bir gözle bakabilmeye başladım. sonra ytü'deki ulusal sempozyuma katıldık, iki adet bildiri ile. fena geçmedi. aldığımız tepkiler de genelde iyiydi. daha öte yayınlar yapmak üzere cesaretlendik. esasında yaptıklarımızla ilgilenen bir camia varmış, onu gördük. küçük bir camia ama orda bizim yaptıklarımız ilgi uyandırıyor. stüdyoda kendimizi paralayışlarımız aslında tümüyle karşılıksız değilmiş. sonra köprüaltı projesi için biraz maket yaptım. iyi gidiyor. ardından da doktorama oturdum. 3. bölümün içini doldururken elimdeki malzemenin gayet yeterli olduğunu farkettim. zamanında sonucu tam istediğim gibi olmadığı için bir kenara attığım çalışmaları gayet iyi belgelediğim ortaya çıktı. esaslı bir projeymiş aslında, o zaman onu nasıl anlatacağımı bilmiyormuşum, şimdi yazınca dolu dolu oldu. sonra beni asıl dertlendiren plan projesinin de yeterli düzeyde olduğunu farkettim. bu haliyle bile yazıp metni bitirebilirim. validation ve verification. bir konuyu uygun yöntemlerle çalışmak ve bu çalışmaları açık, detaylı ve anlaşılır bir anlatımla aktarmak. önemli olan bu. önemli olan araştırmanın hedeflerini yerine getirmek, projelerin spesifik hedeflerini değil. bu sonuncuları daha ziyade hipotezler gibi görmek mümkün. güzel bir doktora yazmakta olduğumu düşündüm. dolu dolu. akademik çalışmalarımla ilgili algım olumlu bir ton kazandı. dolayısıyla beklentilerim yine yükseldi. şimdi yine sorunlar çıkacak. ve canım yine sıkılacak?

(hoşgeldin güneş.)

çeklist savaşçısı:
güzel hazırlanmıştım. sanki tüm listeyi bitirebilecek gibiydim. taksim, maslak, fatih, karaköy ve tophane'yi dolaşarak bir günde tüm birikmiş işleri bitirecektim. ancak her zamanki gibi resmi evrakta takıldım kaldım. ya imzası yanlış yerde oluyor, ya yanlış ya da eksik form oluyor, ya eksik bilgi oluyor, bir şeyler oluyor. bu evrakları doğru doldurmayı beceremiyorum.

bakarak çözmek:
sanki böyle bakacağım. bakacağım. o esnada kafamda konsantre oluyorum. soruna konsantre oluyorum. tabi içimden soruna konsantre olunca dışımdan da böyle bir noktaya doğru bakıyorum. içimden soruna yoğunlaşınca bir takım fikirler geliyor ve sorunu çözüyorum. çözeceğim. ama bu gerçekleşmiyor. sorunu başka bir ışıkta aydınlatacağım. ama aydınlanmıyor. bu okul hayatımızın edindirdiği bir tavır olmalı. problem çözmek için birebir. hayatta pek işe yaramıyor. ama umutluyum. yoğunlaşacağım. başka ışık. çözüm.

sınırlı teşebbüs / bounded initiative:
insan kararlılıkla uğraşınca bir sürü zor işin altından kalkıyor. ama kararlılık ve girişim kaynaklarımız sınırlı sanki. sadece enerji meselesi değil. sanki bir inisiyatif cismi var. ondan herkeste sınırlı miktarda var. tabii zamanla yenilenen bir kaynak bu. ama belirli bir anda sınırlı. kaynaklarını iyi dağıtman lazım. bu bir ekonomi problemi.

bu aralar gecenin tuhaf saatlerinde son yıllarım gözümün önünden geçiyor. ne kadar çok girişim yazışma kırtasiye proje vesaire... kendi kendine süregiden bir sürece eklemlenmek de değil, her adımında bir kendini aşma çabası, her adımında yeni bir girişim... ve süreci yılmadan senin çekip götürmen gerekiyor... bentley'in doktora nedir konulu kitabında da 'o iş öyledir' yazıyordu.. bir daha bu ölçekte bir projeye girişemem. tükendim gibi. doktora süreci ve çalışma hayatı.. insanın kendini sürekli tekrar tekrar toparlayıp işleri kovalamaya devam etmesi lazım.

tabi bu işleri daha rahat yürütebilen ruhlar da var. ne mutlu onlara. doğallığı içinde işleri götürüyorlar. onlar da aynı işi yapıyor ve onlar da benim geçtiğim tüm adımlardan geçiyorlar. ama daha rahatlar. kendi yurtlarındalar sanki. benim gibi yabancı diyarlarda değillermiş gibi.. benim bünyem için basit bir bürokratik işlem bir meydan okuma, rutin bir yazışma kendinle girişilen bir mücadele halini alabiliyor... bünyeyi kendi haline bıraksam böyle işler yapmaz herhalde.. yapamaz çünkü. zorlanıyor. her iş her ruha göre değil. o yüzden, kendine o işi yaptırabilmen için, kendini zorlaman gerekiyor. kendini zorluyorsun zorluyorsun zorluyorsun. inişler çıkışlar artıyor... [kışın meseleleri de bunlar işte. domates ve çilek mevsimi geçti.]

köyüm:
kenti bir baştan öbür başa kateden trafik sıkışıklıkları, bir taşıttan bir diğerine aktarırken arada ayrı vasıtalar kullanmak gerektiren tuhaf aktarma noktaları (ya da aktarma bölgeleri?), en kısa yoldan gitmek yerine dolaşabildiği her noktadan uzun uzun dolaşan dolmuşvari raylı sistemler, arabayı devredecekleri için yolcuyu alamayan taksiciler (çevrilen taksicilerin tümü) ve akşam girdiğim dükkanda gördüğüm iyimserler: toplanan yardım paralarıyla depremzedelere teknik dağcılık malzemeleri göndermeye karar vermişlerdi. ucuz elyaf yorganlar ve yün çoraplar yerine pahalı uyku tulumları ve teknik spor çorapları alıyorlardı. ucuza kaçmamışlardı. köyümden çıkıp büyük kente gittiğimde bunları gördüm. beyaz adam hemcinslerine karşı çok acımasız.
[bir köylü şaşkınlığıyla gah yanlış vasıtaya bindim, gah yolumu şaşırdım, yanlış tercihler yapıp zaman kaybettim, akılsızlığımın cezasını ayaklarım çekti durdu. sonra bizim köye döndüm. bisikletime bindim. zaman yavaşladı. işler kolaylaştı. yorgunluğum geçti.]

olay:
hayatımın değişkenleri açısından oldukça olaylı bir hafta yaşandı; turşu, yoğurt, müsli ve yoğun temizlik faaliyetleri... bunun yanında kente seyahat ettim. bir yıldır ertelenen bazı işleri hallettim. bir yıldan daha uzun süredir sürünmekte olan bazı başka işler de hal yoluna girdi. memuriyet dünyasıyla üçüncü türden yakınlaşmalar yaşadım, başsız bir kemalettin beyi altederek mühim bir işimi gördüm. tüm bunlarla ilgisiz kavga gürültüler yaşandı, duygu dünyamız etkilendi. ve hepsi bir yana tez yazım kılavuzunu indirip "doktora_metin" adıyla kaydettim. tezimin bir kabasını haritaladığım anlaşılıyor. bütün bunlar olunca, serinlikte gece yürüyüşüne çıktım. kollarımı yanlara açaraktan sallana sallana artis artis yürüdüm. sırıttım.

sırt ağrısı:
nihayet tatil geldi de oturup aralıksız çalışabildim. sonra tatil bitince de aralıksız çalışmaya devam ettim. doğal bu. gerçi tatilden önce de aralıksız çalışıyordum. başka konulara.. şimdi ama öğlenden gece ortasına kadar aralıksız çalışıyorum. sırtım ağrıyor. çok uzun çalışıp pek dinlenmediğim için içim gittikçe daha fazla sıkılıyor. gittikçe elimi yüzümde daha uzun uzun dolandırıp daha sertçe nefes veriyorum. o yüzden artık bir bu işin bitmesi lazım. bitmesi için de uzun uzun çalışmam lazım.

dünyanın en güzel ense sertlikleri:
aşırı çalışmaktan zayıf düştüm, hastagibi oldum, hareketsizlikten sırtım ve ensem kasıldı, rutinden içim sıkıldı, öfleyip püflemek gibi davranışlar gözlemledim kendimde.. ama işi de bitirdim. yani iş asla bitmiyor da önemli bir eşiği geçtim. derhal aklıma yeni işler geldi. hayat insanı çekip götürüyor. yapacak bir sürü güzel şey var. ben bunlara iş diyorum. yoksa aslında eğlencesini de içinde barındırıyor.

şezlong zamanı:
tam üç gündür hava pek güzeldi. terasın güneş aldığı zaman aralığını değerlendirmek gerekiyor. kahve ve müzik eşliğinde yapılıyor bu. hava esintiliyse insan üstüne bişeyler örterek keyfini artırabilir. sonra akşamüstü ayaz yapıyor. çıkıp dolaşabilir insan. çıkıp dolaşıyor. alışverişini yapıp dönüyor. sonra.. sonra insani bir tempoda çalışmak lazım. keyifleri kaçırmadan.

köyden jurnaller:
bahçe baharlık keyfini yitirmekle beraber halen yeşil. dökülen tohumlardan marullar bitiyor, maydanozlar kestikçe farklı formasyonlarda yeniden çıkıyor ve çilekler çiçek açmaya devam ediyor. zaman zaman sulamak gerekli. yoğurt yapmayı iyicene öğrendim, turşuculuk zanaatinde de ilerliyorum. sabır-sebat. acaba baharda evimi bir takım hayvanlarla şenlendirsem mi?

bir hafta öncesine kadar stabil bir ruhum vardı:
hayır yoktu. ama şimdi daha bir.. acayip...kış paketini kapatıyorum. kış gerçekten geldi, haber bayatladı. başka türlü yazılar yazasım geliyor. akademik beni kuruttu. sadece akademik okuyup yazmaktan cümlelerim kısaldı. içim çok.. acayip..

teraslar

2011-11-24T23:31:00.000+02:00

bir ara ytong, çatılar ve sürdürülebilirlik konulu bir yarışma açmıştı. böyle yarışma olur da ben katılmam mı? sonuçta katılamadım. yeterli zamanı ayıramadım. ama aslında başlamıştım ve bir seri fikri derlemiştim, eskizlerde duruyorlar (yaşantımda da yerlerini aldılar. o zaman daha yeni evime taşınmamıştım. taşınmalıydım. o aşamadaydım.) geleneksel mimari anlatım araçlarının dışında kalarak işi üretmek ve sunmak istemiştim (otoketsiz proje). şubat 011. şimdilik bu kadar var. bakınız:

bir ağacın öyküsü ve mec-köy romansı x serileri

2011-11-17T23:52:00.000+02:00

[geç gelen bir açıklama:] bu fotoğraf serileri [gelincik bahçesi, durak, perde, minotor, akşam şarkıları, samiyen, harr] "mec-köy romansı" adını verdiğim bir projenin artıkları. biriki paket daha kaldı.. zamanla onları da toparlarım sanıyorum.. aslında hepsi mecidiyeköy'de çekilmiş değil.. ama mecidiyeköy'deki hinterland'ım dahilindeler.. bir ders için bir cd düzenlemesi yapmıştım, 2006 olabilir?? interaktif bir flaş arayüzü [sağda] üzerinden bu plakalara erişiliyordu. bloga flaşı embed etmenin yolunu bulunca onu da ekleyeceğim. eğlenceli zira.. şimdilik bir snapşotu dursun. mecidiyeköy'le ilgili, dolaylı biçimde şu pakette de yazdım.

[ayrıca bir ara da şöyle bir açıklama yazmışım:]
istanbul'u seviyorum -a.k.a mecidiyeköy:

bu fotoğraf serileri istanbul adlı çilenin en özlü biçimde süzülmüş dışavurumu olan /istanbul'un kendini bir çile olarak dışavurmak üzere yarattığı mecidiyeköy'ü bir misyoner tavrıyla yayabilmek, onun mesajını kitlelere iletebilmek üzere oluşturuldu. mecidiyeköy sizi seviyor, siz de onu seviyor musunuz? mecidiyeköy aslında istanbul'dur, mecidiyeköy'ü çok seviyorum, başka bir yerde yaşamayı düşünemem. mecidiyeköy istanbul'un göbek deliğidir, g.t deliğidir, kulak deliğidir, .m deliğidir, pipi deliğidir, yemek borusudur, burun deliğidir.

charette

2011-11-12T22:30:00.002+02:00

stüdyoya yurtdışından misafirler gelecek birlikte bir çalışma yapalım dendi. oturuldu konular yerler işler kararlaştırıldı. yarım günlük bir şaret, bir jüri, bir ödül töreni ardından bir kokteyl olsun dendi.. ben de föyünü yapmaya oturdum (kasım 011). konu "biriktirmek" olsun dedik. istiklal'in tam girişine, boğazına tasarlasınlar dedik.

ilk başta hemen sağdaki eskizleri yaptım. büyük bir çuval ya da kap var ve işte birikenler birinin üstüne yığılmış. sonra aklıma çöp evler geldi. ondan sonra bu kap bir kavanoz olsa, içinde turşular olsa falan derken ben bunu 3D render alayım hem de biraz cycles'la oynamak için vesile olur diye düşündüm.. cycles blender'in yeni render engine'i olacak. bütün camia umutla bekliyoruz. şu anda deneme sürümleri var ama stabil olmaktan o kadar uzak ki şu renderleri alana kadar 50 kere çöktü kapandı, şurası burası çalışmıyor falan ama yine de kurcalamış oldum, cycles eski internal'la kıyaslanırsa pek şahane. neyse işte, bir seri eskiz yaptım, ilk deneme blender internal'la hızlıca.. internal'la cam türünden nesnelerin güzel renderini almayı becermek ayrı bir sanat. haddime değil. ondan sonra cycles'lı denemeler geliyor.. neyse iyi kötü 500 sample'lık bir renderi almayı becerince önce gimp'e koştum.. işte biraz vinyetlemeler, overlayler, renk ayarları, doku denemeleri derken başka bir eskiz şekillendi.. tabi ortaya çıkan durumlara göre geri blender'a döndüm. ordan tekrar gimp, sonra inkscape, biriki kere de inkscape-gimp arası gidip gelmeler ve en sağdaki alternatiflere varılmıştır. bunların karmaşıklığını daha da sağdaki harita föyüyle kıyaslayınız. o da aslında gayet iyi tabi.. ama böyle daha öğretici ve eğlenceli oldu elbet.

00 numara

2011-11-07T21:52:00.001+02:00

bir zamanlar böyle bir yarışmaya katılmıştım. japonya merkezli bir site bir hela tasarımı yarışması açmıştı. ben de böyle bişey yapmıştım o zaman. şubat 2004. otokette modelleyip print screen almıştım. hey gidi.

[edit: bu odaya baktıkça aklıma delft'teki tırmanış duvarı geliyor. o da aynı böyle ince uzun bir odaydı. zemini boydan boya böyle bir minderle kaplıydı. bir tarafı eğri büğrü bir duvardı, öbür tarafında cam bir parapet vardı. iki ucunda iki kapı bulunmaktaydı. dünyada yandaki mekana gerçekten benzeyen bir yer varsa orasıydı. bazen hiç tırmanmadan minderde yatıp döndüğüm olurdu. duvara bakmak. (ama aslında bir takım başka mekanlardan esinlenerekten...)]

info-vis 1

2011-10-30T23:28:00.000+02:00

information is beautiful (.net) bir 'information visualization challenge' düzenliyormuş dediler. katıldık. bir veri kümesi hazırlamışlar, şimdi bu veriyi alın, bundan anlatılacak bişeyler çıkarın diyorlar.

enformasyon görselleştirme meselesi ilginç bir konu. işin veriyi toplama boyutu var, veriyi işleme boyutu var, işlenen veriyi çeşitli tablolar, chart'lar, grafikler vd. ile ifade etme boyutu var ve ortaya çıkan sonucu etkili bir grafik anlatıma kavuşturma boyutu var. ama hepsinden önce eldeki veriyi yorumlamak ve bundan bir öykü çıkarmak gerekiyor. tüm diğer işlemler de ortaya konan bu çerçevelemeye bağlı olarak gelişiyor. biraz öyküleme önerileri, biraz grafik önerileri, biraz deneme yanılma, yavaş yavaş veriyi anlama...

bu problemde sunulan veri seti temelde bir seri hammaddenin şu an çıkarılabilir durumda olan rezervlerini ve her birine ait yıllık üretimi içeriyor. ilkini ikinciye bölünce kaç yıllık rezerv kaldığını gösteren bir rakam çıkıyor. bu verinin üzerine, son on yıllık trendler dikkate alınarak, yani üretim bu düzeyde artmaya devam ederse kaç yıllık rezerv kaldığını hesaplamışlar. ayrıca her bir maddenin hangi ürünler ve sektörler için önemli olduğunu da eklemişler.. basit gibi. yani böyle tüketmeye devam edersek çok önemli bazı maddelerin bitmesi an meselesi gibi görünüyor. ama verileri biraz inceleyince insan geri dönüşümün konuya etkisini merak etmeye başlıyor. bununla ilgili bir not bırakmışlar, demişler ki geri dönüşümün etkisiyle ilgili matematik bizi aşıyor, o veriyi burda aramayın. açık kalan bir soru daha akla geliyor, bu veri setinde şu anda ekonomik açıdan çıkarılabilir durumda olan rezervler içeriliyor, ama toplam kaynaklar ne durumda? ve konuyu karmaşıklaştıran sadece geri dönüşüm oranları değil, yeni teknolojiler, alternatif teknolojiler, piyasa dinamikleri.. yani bir hammadde pahalanırsa belki de onun başka ve daha bol bulunan bir alternatifi kullanılmaya başlanabilir, ya da yeni teknolojiler o maddeyi gereksiz kılabilir ya da geri dönüşüm oranını ya da çıkarılabilir durumda olan rezervlerin oranını artırabilir vd vd.. hayır bu verileri ben tamamlayabilir miyim diye biraz ben de internette dolandım ama elde böyle veriler olmadığı gibi yarışmanın sunduğu veri seti de başka enformasyon kaynaklarıyla örtüşmüyordu. yani aslında bu veri seti bize pek de bir şey söylememekteydi.

ben de iki temel karar verdim: 1. meseleye daha kişisel bir ton kazandırmak 2. listelenmiş hammaddelerin hepsini grafiğe yerleştirmek yerine bir kaç hammadde üzerinden, aslında konuyu belirsizleştiren çeşitli faktörler bulunduğunu öykülemek>> yanda gönderdiğim iş [tıklanıp tam boy incelenmesi]. onun yanında da ertesi gün denediğim alternatif [doku gölge falan var..] ekim 011.

011 güz föy

2011-10-25T01:32:00.002+03:00

011-012 güz dönemi için stüdyo föyüdür. blender + inkscape + gimp mahsulüdür. föyün sağına doğru çalışma esnasında ortaya çıkan kırpıklar, en sağda da ekim ortası gibi eklediğim denemeler var.. ilk föydeki derinlik etkisini basitçe gimp'te maskelerle yapmıştım. een sağdaki imajlarda ise doğrudan blender'da derinlik etkisiyle renderladım, ayrıca node editor'u kullanarak bir takım dokular eklemeyi denedim, kullandığım dokuda hafif bir vinyet etkisi de var (böyle yapsam daha iyi olurmuş)...

harr

2011-10-17T00:11:00.000+03:00

"mec-köy romansı x"

şişli lisesi, çalışma paketi

2011-10-11T01:08:00.002+03:00

şişli lisesi yarışması için çalışmalarımız sağdan izlenebilir [projenin kendisinin linki burda]. burcu, cansu ve ben. 2011 haziran ve temmuz.

ilk işimiz arsayı görmek. ve gider gitmez de hem mevkiden hoşlanıyoruz hem de arsanın kuzeybatısına doğru yığılmak gibilerinden fikirler aklımızda yer ediyor. o köşede vakit geçiriyoruz. hatta o köşeden şöyle uzun uzun arsaya doğru bakayım derken her tarafım yağ oluyor. çocukların kaçabilecekleri tüyek mevkilerine gres yağı sürülmüş zira. insan düşünüyor, gerçekleri yok varsaymadan, inandırıcı olmayan söylemler üretmeden, diyelim ki bir okul müdürünü de bir öğrenciyi de mutlu edecek bir proje olamaz mı?

burcu derhal programı çalışıp bize yolluyor, ben de üç beş kütle çalışması yapıyorum.. işte saçma falan demeden bir olasılığı ortaya atıyorsun. sonra onu duruma nasıl uydururum diye düşünürken aklına başka fikirler geliyor falan.. ilk başta güzel güney ışığı meselesi var.. acaba fotovoltaikler ve enerji üreten bir bina olur muydu, öyle olsa nası bi deseni olur, yoksa acaba asma germeli gölgelikleri ve çift cidarı olan yüksek teknoloji bir cephesi mi olsundu falan.. işte projeye dalıveriyoruz.. makinacımız da bizimle, biz diyoruz ki bize güneşle ilgili şu şu verileri bul hocam. o da rüzgar potansiyeli var oranın diyor ...

her birimiz bir öneri yapalım deniyor. tabiy, güzel fikir. önemli olan bir an önce girişmek ve ortaya öneriler atmak, meseleyi tartışmak ve şekillendirmek, bekleyeceğimiz bişey yok. zaten duracak zaman da yok. üç adet alternatif ortaya çıkıyor. derhal modelliyoruz. üçünün de kuvvetli yanları var gibi. bir tanesi aslında en baştan daha ilginç duruyor. yine de üçünü de belli bir aşamaya kadar geliştirelim diyoruz. yani işlevleri kabaca yerleştirip bakalım bir ne oluyor gibi.. öyle de yapıyoruz.

o öne çıkan alternatifi evde hızlıca kurcalıyorum.. pek de ikna edici
bişey çıkmıyor.. çıka-da-bilir.. neyse.. projeyi kentsel bağlam, işlev, performans gibi konular üzerinden detaylandırmak daha doğru görünüyor... tabi sadece bilgisayar modeli yapıyor değiliz. derhal bir arazi maketi yapıp maketlere girişiyoruz. bir tarafta plan ve kesit eskizleri, bir tarafta bilgisayar modelleri, bir yanda da maketler... alternatifleri geliştirmeye dalıyoruz. sorunlar çıktıkça öneriler başka önerilere evriliyor, ya da ilk başta düşünmediğimiz farklı alternatifler ortaya çıkıyor. maketler maketleri planlar planları modeller modelleri kovalıyor.. elimizde bir seri alternatif var. bir kısmı farklı üsluplar öneriyor, bir kısmı da yerleşime dair farklılıkları çalışıyor.. tüm alternatifleri karşımıza alıp eğrisini doğrusunu tartmaya çalışıyoruz. sonra ne olduysa bir ara çok tuhaf ama basit ve güçlü bir öneri üzerinde karar kılıyoruz. ortadaki bir kapalı avludan çalışan büyük bir prizma bu. sonra o öneri arsaya yerleşemiyor, bir acayip duruyor. tekrar başa dönüyoruz. ve yine her nasılsa üzerinde durduğumuz tüm önerilerin güçlü yanlarını kendinde toplayan bir tek çözüm ortaya çıkıyor. evet gerçekten öyle. bakıyoruz. tamam artık daha düşünecek zaman da yok bunu sonuçlandırıyoruz diyoruz. 1/500 şematiklere girişiyoruz. böyle sıkışık zamanlarda ölçeklerin ardışıklığına riayet etmek faydalı oluyor. zaten süreçte makine mühendisi takımdan düşüyor. ben de o karmaşık cephe detaylarını ortaya atmanın yeri olmadığını, buna zaman da olmadığını anlıyorum. daha üst ölçeklerdeki başka meselelerle uğraşmak gerekiyor. ve mesela projenin sonuna kadar taşınan bazı kütle ve yerleşim sorunlarını en son ana kadar göremiyoruz falan.. yani her ölçeğe doğru düzgün çalışmak lazım.. nihai kütlenin son ana kadar şekilleniyor olması, böyle sıkışık zamanlarda sorunları düzeltecek
zaman kalmaması vd.. bir takım bariz sorunlara artık geri dönemeyecek olmak.. anlatabiliyor muyum.. tabi, 'başka türlü olabilirdi bunun yolu vardır' demiyorum ama yine de denemekte fayda var..

temel kararları verdikten sonra işler daha hızlı yürüyor. zaten teslime pek de vakit kalmamış. işte yardıma gelebilecek arkadaşlar, takvimler, çalışan arkadaşların izin almaları kamplar falan derken uykusuz kamp başlıyor. çizimler detaylandırılıyor ve kütlede daha ziyade rafinman denebilecek son düzeltmeler modelin inşasıyla birlikte yürümekte.. şurası koyu mu olsun beyaz mı, bu kutu burdan mı dönsün şurdan mı.. aslında kütle ve yerleşimle ilgili bir sorun var ama düzeltme şansı yok. elimde hazır render malzemesi yok ve 3D ağaçların render'i patlatacağından korkuyorum... sürekli tasarlamaktan deneme yapmaya hiç vakit kalmamış, renderlar yine son ana kalacak... neyse en azından tam bir modelimiz olsun.. yine son geceye kadar modeller ve renderlarla uğaşmak gerekecek.. işin bi kısmını fotoşop'a bırakırım diyorum ama fotoşop'a da zaman kalmıyor... bu esnada proje ne alemde çizimlere ne oldu diye kontrol edebilenimiz yok, hepimiz başımızı eğmiş çalışıyoruz, uyur uyanık yine sabahlara kadar çalışıp ne yetiştiyse çıktısını alıyoruz. sabah çıktılar gözüme çok güzel görünüyor. zaten sergide diğer projelerin arasında görene kadar da güzel görünmeye devam ediyorlar. o andan sonra ise eksiğin nerde olduğunu anlama çabası başlıyor. işin ilginç yanı, projenin yerleşim ve plan kararları, girişi çıkışı, çevresiyle ilişkisi, açık alanları, mekanların yönlenmesi vd. bana hala gayet yerinde görünüyor. ve daha iyi çalışılmış renderlar ve projenin kuvvetli yanlarını öne çıkaran bir grafik ile, bu haliyle de daha iyi sunulabileceğini düşünüyorum. ama geçmiş olsun. bi sonraki projeye artık.

şişli lisesi

2011-10-09T23:56:00.002+03:00

peki. bu bizim şişli lisesi yarışması projemiz. burcu, cansu ve ben. ayrıca onur, levent ve ekin'in katkıları... 2011 haziran ve temmuzu boyunca bu projeye uğraştık. yetiştirdik yetiştiremedik, sunduk sunamadık, ağaç koymamışız, rendera doku atmamışız vd. velhasıl ödül alamadık. projenin neresinin nasıl yetiştirilmesi gerektiğini de bir güzel öğrendik. ağacın, dokun, güzel yansıman, renderda renk derinliğin olmadığı zaman o dev paftalarda yaptığın iş pek etkili durmuyor. diğer projeler arasında sanki kötü bir projeymiş gibi kalıyor. şimdi böyle bakınca ben de öyleymiş heralde diyesiyim. ama değil. süreci bir başka postada paketleyecim. şimdi sadece olduğu kadarıyla projeyi aktarıyorum.

antalya’da müstakil ev

2011-10-02T22:27:00.003+03:00

aslında bu projeye fatih ve mine için başlamıştım. o ara antalya'da küçük bütçeyle bir ev yaptırıp yerleşmek gibi bir fikirleri vardı. belli bir kısmı 'kendin-yap' yoluyla inşa edilecek bir proje olarak düşündüm bunu. daha sonra bu fikirden vazgeçtiler ama ben projeyi bitirdim (yl. mimari proje 2, 2002-2003 kış yarıyılı prof.dr. hülya yürekli AA :] hocam hayattaydı :|) o zaman bilgisayarda modellemeyi bilmediğim için, niyeyse maket de pek yapmadığım için, projeyi eskizlerle çalışmıştım. sunumunu da eskizlerle yaptım. esasında bunlar renkliydi ama o kopyalar yüreklilerin proje arşivlerinde kaldı. bir seri de detaylı çizim var. raster'leştirirken biraz patladılar ettiler. elden geldiği kadar toparlamaya çalıştım. tıklanırlarsa daha büyük boyda incelenebilirler.

en temel fikir bir verimli ocak + fırın inşa etmek idi. ocak ya da fırın kullanılırken evin dışından alınan hava ısınan yüzeylerin dışında dolaştırılıp sonra eve dağıtılıyor. bu aparat bir nevi kalp gibi merkezde yer alıp evi ısıtacaktı. (howl'un yürüyen kalesi henüz çekilmemişti.)> kuzey-güney çalışıp doğu-batı'ya kapanmak. hem güneşi hem antalya'nın hakim rüzgarlarını kullanmak. > yazın güneşten korunmak, kışın güneşi azami kullanmak. > domino evini andırır iki betonarme kutuyu yan yana getirmek, kuzey, doğu ve batı duvarları portaştan [antalya'ya özgü gözenekli bir taş] inşa etmek. > güneye boylu boyunca bir ahşap strüktür yerleştirmek. > bu strüktüre yerleşen cephede olabildiğince geçirgen bir yüzey oluşturmak, bu yüzeyde yer yer su-varilli-sera-duvarlar [ısı kazanımı ve depolanması] ve yer yer kontrplak opak bölümler bırakmak. > çatıyı bir tarafta betonarme, öbür tarafta ahşap strüktüre oturtmak. > kuzey tarafında döşemede kanallar açmak, kesintisiz açık-hava-dolaşımıyla ısınıp serinlemek. (şimdi olsa elbet bu planı başka türlü çözerdim. şurası şöyle mi olsa burası böyle mi olsa falan.. zaten niye bu kadar büyük yapmışım ki bu evi?)

yaz öyküsü

2011-09-24T23:02:00.007+03:00

martılar,
kargalar ve özgür ruhlar:
semtte yaz karga-martı savaşıyla açılıyor. (bkz. martılar tavuk boyundaki yavruları için nöbette -ki bu yavrular hiç susmuyor, sürekli fıyıldıyor). denizin, özgürlüğün, asaletin ve güzel pazar günlerinin simgesi olarak kurguladığım bu kuş (martı) mayıs haziran aylarında yavrulamaya karar vermesiyle gerçek yüzünü gösteriyor: çirkef, kavgacı, hain ve gürültücü bir kabadayı, mahallenin belalısı, semtte rahat huzur uyku bırakmıyor, kargalara sempati duymaya başlıyorum, ne de olsa düşmanımın düşmanı kalender kara bir kuş. o da yaşam alanı için kavga veriyor.

rokaların
öyküsü:
havanın ısınmasıyla birlikte rokalar çiçeğe kaçıyor. (bkz. ne güzel çiçekleri var). elveda salata...

her rokadan bir sap uzuyor. her sapta çiçekler açıyor. sonra fasulye benzeri kılıflarda minik tohumlar olgunlaşıyor. neyse sonra tohumları topluyorum, bu esnada bir kısmı dökülüyor, saçılıyor. toprağı yeni ekimler için karıştırıp gübreleyip saksıyı bir duvar üstüne kaldırıyorum. üç beş gün sonra saksıyı o duvardan indirdiğimde bir bakıyorum rokalar yeniden çimlenmiş ve baya gürbüzler, canlanan salata umudu... hakikaten de bu sefer roka bereketli oluyor. yaprak yaprak yiyorum.

yazlık kafası:
arka terasa havlu falan asıyorum, ön terasa da iki şemsiye koyduk. kendimi yazlık bir mevkideymiş gibi hissediyorum. ve aslında bu doğru. iki adım ötede deniz var ve insanlar denize giriyorlar. ben girmiyorum. benim öyle bir merakım yok. kasaba sakin, ergenler barda sallanıyor. ben her akşam terasa taşınıyorum. günbatımlarını ve manzarayı sol yanıma alıp çalışıyorum.

maydanozlar:
maydanoz ikinci yılında tohum veriyor. dolayısıyla çiçeklerini henüz göremedim. ilk ektiklerim biraz fazla sık oldu. o yüzden yeterince gelişmediler. bir de yaprak biti musallat oldu. kuruttum hepsini. tekrar ektim. güzel oldu ama şimdi.

komşular ve hilti:
eski komşularım gidip duruyor. yeni komşular geliyor. bir tadilat gürültüsü oluyor. a.k. hilti. ben senin a.k. insanlık suçusun. bir ülke geçimini senden sağlıyor olabilir. ama yasaklanman lazım.

çilek:
çilek dayanıklı ve bereketli bir bitki. hem güzel çiçekler açıyor, hem bol bol meyve veriyor hem de dallarını uzatıp etrafa yayılıyor.. kısa zamanda büyük bir bahçeyi kaplayabilir. yiyoruz.

sardunyaların patlayışı:
baharda ve yaz başında durmadan patlıyorlar. sonra yaz ortasında tammuz ile birlikte onlar da yeraltına iniyor. ve eylülde bir kere daha patlıyorlar. çiçeklerin müthiş bir fosforu var. bu sardunyalarla uğraşmayı özellikle seviyorum galiba. dayanıklı bir çiçek. yaprakları sürekli yenileniyor. kurumuş yaprakları kıp diye ayrılıyor. topluyorum. kompost için bekletiyorum. bir tutam sardunya yaprağı.

yoğurtçuluk zanaatini bir türlü öğrenememek:
ideal ısısından biraz soğuk kalabilir. ama daha sıcak olmamalı. ağzını da kapatıyorum. ben-mari usulü genelde işliyor. fakat alttaki su fazla sıcak olursa yine olmuyor. soğuk olursa da olmayabiliyor. bazen sütü ılıttığım tencere sıcak kalmış oluyor, ısı zamanla süte geçiyor. yine olmuyor. bazen herşey tamam gibi. ama yine de olmayabiliyor. olmadıysa bir daha mayalıyorum. genelde ikinci seferde tutuyor. tutmazsa döküyorum. böyle basit bir işi bir türlü doğru bütün öğrenemediğim için moralimin bozulduğu dönemler oldu. ama yine deniyorum. oluyor. sonra yine olmuyor. sütü döküyorum. yenisini alıyorum. parametreleri değiştiriyorum. yeniden deniyorum.

domatesler de.. malesef.
ilk başta güzel ve gürbüzdüler. ama onlara gerektiği kadar güneş sağlayamadım. daha doğrusu onları güneşten sakladım. çiçek dökmesinler diye sularını kıstım, abartmışım. toprak da yetmedi belki.. özetle iyi bakamadım. bıkmadan çiçek açtılar. ama bir tanesi bile meyveye dönüşmedi. kökledim en sonunda. bi tanesini bıraktım. o da hala çiçek açıyor. ama meyve vermiyor. bu yazın hayalkırıklığı domates olsun.

yürüyüş:
vakti geldiğinde yürüyüşe çıkıyorum. genelde öğleden sonra, ya da gece. galiba semtteki tüm sokaklardan geçtim. kısa ve uzun turlarım var. artık taşkışla yerine kadıköy'de dolanıyorum. ferah. eski zamanlarda yolda yürüdüğümde hayallerim kavga ediyordu. şimdi etmiyorlar. şimdi iyiler. sakiniz. kimseyle bir derdimiz yok. kendimizle olan dertlerimizi de büyütmüyoruz. ya da büyütmeyeceğiz. yaşayıp gidiyoruz işte bir güzel semtte.

semti terketmek için vapura binip tarihi yarımadayı seyretmemiz gerekiyor. dönerken de aynı zulüm yeniden. oh.

bahçecilik, kompost ve kurtçuklar
bahçecilik ilginç bir kafa. çünkü bahçe sürekli değişiyor. bitkiler bir dönüşümden diğerine yol almaktalar. arada terasa çıkıyorum, sedirimsi-pufa uzanıp onları seyrediyorum. fasulyelere bakıyorum. biber çiçeklerine bakıyorum. domateslerin her dalı başka tür yaprak veriyor gibi. tüm rokalar birbirinden farklı. marullar öyle değil mesela. hepsi aynı.

tabi topraktaki besinler kısa sürede tükeniyor. gübrelemek gerekiyor. ben de yemek artıklarından kompost hazırlıyorum. bu da mikroorganizmaların uygun ortamı bulmalarına bağlı olan bir süreç. komposta ne katılacağı da önemli. ilk denememden öğrendiklerim sayesinde ikinci sefer şahane bir karışım tutturdum. ama bu sefer de dibinde su birikmişti. öyle olunca koku yapıyor. yeterince hava da alamadığı için tepkime rayına girmiyor ve etrafa sinekler doluşuyor. izin verdim ben de sineklere. sonra komposttan sesler gelmeye başladı. kompost ağzına kadar kurtçuk doldu. baya hararetle yediler besin namına ne varsa. sonra bir sabah böyle izler buldum.

aslında kompost hala kurtçuk doluydu. ama bir kısmı gitmişti. nereye gittiklerini bulamadım. kuşlar, karıncalar ve süleymancıklar ziyafet çekmiş diye düşündüm. bir hafta kadar sonra onları buldum. terastaki tüm kuytulara yığılmışlardı. bir kısmı pupa olmuştu. bravo valla. şaşırdım. hepsini toplayıp bir torbaya koydum ve sinek cennetine gönderdim. çöpe yani. bugün orda burda kalan bikaç pupa sinek olmuş. sersem sersem ortalıkta dolanan 3-5 sinek var evde. niyeyse sempatik geldi bu durum. sonuçta onlar da bu evin mahsulleri.

çiçek açan marullar:
demek ki işte o da aslında bir çiçekmiş. havalar ısındığında marul uzamaya başlıyor. sonra bir yumru oluşturuyor. sonra o yumrudan bir sap uzuyor. sap dallanıyor. her dalın ucunda bir tomurcuk oluşuyor. tomurcuk sarı bir çiçek açıyor. ama bu çiçek çok kısa bir süre açık kalıyor. belki 3-5 dakika. her nasılsa o kadarcık zamanda arı benzeri küçük bir böcek çiçekleri bulup şöyle kendinden geçerek hepsiyle hemhal oluveriyor. yani onun ortada olması şart mı bilmiyorum. ama gelip çiçekleri buluyor işte. sonra çiçek kapanıyor ve bir yumru kalıyor. bir süre sonra yumru sararıyor ve bir süre sonra yeniden açıyor. bu sefer içinden bir tüy topağı çıkıyor. her tüy bir küçük tohuma bağlı. rüzgar esecek ve tohumlar dağılacak. ama tohumlar dağılmadan çiçekleri topluyorum. üfleyerek ayıklıyorum.

eğer marul zamanında ışığı bulamazsa hemen uzamaya başlıyor. zayıflıyor. çimlenir çimlenmez ışığa koymak gerekiyor. bu diğer bitkiler için de geçerli. derhal ışığa doğru uzamaya başlıyorlar. tabii bir de zararlılar var, siyah yaprak bitçikleri efenim kelebek kurtçukları, bunları zamanında farkedip önlem almak gerekiyor. gerçi ben bunları farkettim. ama önlem almadım. öyle takıldılar. sonra kayboldular.

fasulye hasadı:
fasulyenin güzel sarı çiçekleri var. önce çiçekler açıyor. sonra çiçekleri itekleyerek fasulyeler beliriyor.

mahsul tencereyi doldurmayınca bir nevi türlü icat edip fasulyeleri içine atıyorum.

biberin öyküsü:
biber güzel bir bitki. beyaz güzel çiçekleri var. yaprakları yeşilin farklı tonlarında. bir sürü tomurcuk verince bir sürü biber çıkacak sanıyorum. ama sonra bir tek biber çıkıyor. uzun uzun bakıyorum bekliyorum bir tane daha biber çıkıversin diye. ama çıkmıyor. tomurcuklar bir bir dökülüyor. toprağım bereketsiz. neyse bu haliyle bile biber ihtiyacımı karşılıyorum. ara sıra bir adet biber.

turşuculuğumuz acıcılığımız:
turşu kurmanın güzel yanı, kolay olması. sadece tuz oranını tutturmak gerekiyor. bir litre kaynamış soğumuş suya silme 5 çorba kaşığı. sonra afiyetle yeniyor.

geçen yaz:

dün kışlık masamı yeniden kurdum. bilgisayarımı yerine yerleştirdim.

eh..
bir yaz daha bitti.
güzeldi.

bu yaz ne yaptınız?
ben evde oturdum.
ve çalıştım.
bazen de çalışamadım.
arkadaşlar geldiler gittiler. onlarla da çalıştık.

arada bi bardak rakı koydum. terasta manzaraya karşı içtim. arada arkadaşlar gelince de içtiğimiz oldu. onlarla daha bir bol içtik tabii.

evde başka canlılar da vardı. küçük bir ekosistem oluşturduk. tepesinde sivrisineklerin yer aldığı bir besin piramidi.. sıram gelince ben de marullardan maydanozlardan çileklerden rokalardan ve fasulyelerden yedim. yanında da, n'apayım, yarım ton kadar balık..

troya maceramız

2011-06-12T00:48:00.005+03:00

troya müzesi tek kademeli ulusal mimari proje yarışması maceramızın bir tür foto jurnalini yapmaya karar verdim. biraz tematik gibi, biraz kronolojik gibi.. sonuçla da ilgili bir miktar malzeme ekliyorum.
ilginç bir süreç yaşadık. ama çeşitli sorunlar sebebiyle teslim etmeyi bile bir başarı olarak gördük. nihai projeyi bir başarı olarak görmek mümkün değil. ama yaklaşımımız iyiydi ve plan ve yerleşim kararları yerli yerindeydi. proje de ilginç bir noktaya gidiyordu gerçekten. ama süreci iyi yönlendiremedik. zamanımız bitti. sonuçta bir teslim çılgınlığı içinde elde ne vardıysa prematüre biçimde çizip modelleyip teslim etmek durumunda kaldık. paftalarda acı verici bir hamlık, hatta yer yer pek fena hatalar var. neyse canım.. bi dahaki sefere :]

tabi bir dahaki sefere ama.. üşenmeden bir değerlendirme de yapmak lazım.. peki, bahar 2011, troya müzesi, burcu, onur, erdem, sinem ve ben (ve başta tansel, yardım eden tüm arkadaşlar).

1. bulut aşaması:
bir gradyan fikri var, bir biçimsiz fikri var, bulutlar var. bir şekilde girişmek lazım.

2. silahları kuşanmak:
bilgileri derlemek. şartnameyi, araziyi ve programı çalışmak. zihne bir miktar başlangıç fikri eker ekmez de suç mahalline gitmek. gezi boyunca görülenlerden ziyadesiyle etkilenmek. arayan insan aradığını her yerde görmek.

3. gofret ve püskevit aşaması:
ana fikirler ortaya çıkmaya başlıyor. fikirler biçimleriyle birlikte oluşuyor. malzeme ve işleyişte çevreci bir tavır almak ve arazinin doğal eğimini kullanan, engellileri ve yaşlıları gözeten tek katlı basamaksız bir bina tasarlamak fikirlerinde anlaşıyoruz. çeşit çeşit ek fikirler uçuşuyor. hem yapım sisteminde hem mekansal oluşumda kapalıdan açığa doğru gradyanlar, betonsuz sistemler, toprak yığınlarını taşıyıcı ve bölücü olarak kullanmak, doğal aydınlatma ve havalandırma, toprağa bir parça gömülme, schlieman'ın yarığı, katmanlaşma, kazı alanının biçimlenmesi, koruganlar (ve şimdi aklıma gelmeyen kimbilir daha neler..) hepsini kapsayacak kuvvetli bir ifade arıyoruz. bu projeyi nasıl sunarız? [bir kaç çalışma toplantısının
ardından ilginç bir kesit çıkıyor. bu kesiti kaybetmesek iyiymiş. bu kesit kuvvetli sonuç verecekti. ama proje şekillenirken kesitin havasını kaybettik.]

4. kilim aşaması:
sonra kedi kilime atılıyor. güçlü bir imge [aslında, şimdi düşünüyorum da, keşke bu fikirde kalsaydık. bu da iyi sonuç verecekti. ama bıraktık. solucan'a geçtik.]

5. solucan aşaması:
programı arsaya yerleştirmeye girişiyoruz, müze kütlesini lineer çözecek gibiyiz, müze ve depo alanları programın 2/3üne yaklaşıyor. kilimden çıkıp belirsiz bir yere ilerliyoruz. [belki bu fikirde durmalıyız. evet galiba öyleymiş. ama durmuyoruz.]

6.
plansızlık aşaması:
proje şekillendikçe yavaşlıyoruz. şu aşamada çok da gerekli olmayan bir arayışla betonsuz detayların ve hafif çatıların nasıl çözüleceğine odaklanıyorum, öbür tarafta plan bir türlü şekillenmiyor. makina mühendisimiz ise heyecanını yitirmiş gibi. biz de müze ve depoyu konvansiyonel beton+çelik bir sistemle çözüp yapay yollarla havalandırmaya karar veriyoruz. geri kalan mekanları iç-dış ilişkileri kuvvetli bol avlulu ve araziye dağılan betonsuz sistemler olarak üreteceğiz. kuzeyden güneye ve doğudan batıya bir sistemler gradyanı ortaya çıkıyor. ama mekan ölçeğinde iç-dış gradyanı fikrini çalışmak için artık vakit yok. hazin. ama çukur+toprak yığını biçimlenmelerinden yana hala umutluyum. topraklı sistemlere de o yüzden odaklanıyorum. ama bir inandırıcılık sorunu var.
plan için ilk taslak bile ortaya çıkamıyor. çaresiz, 5x2 el ile planın şurasına burasına girişiyoruz, fena halde çok dilli bir plan üretmeye başlıyoruz. vaktimiz de kalmamış, direk 1/200 çizmeye geçiyoruz. sonun başlangıcı.

7. kriz aşaması:
projeyi belli bir noktaya getiriyoruz. solucanı şekillendirmek için alternatifler deniyoruz. dağılan mekanların daha haftalarca yoğrulması lazım. planda ciddi eksikler var. bu proje olmuyor. inşaat mühendisimiz hakan'la konuşuyoruz. topraklı sistemleri nasıl çözeceğimize karar veriyoruz. öf. kuşa dönüp anlamsızlaşıyor. hakan'la konuşurken kendimi tembel çocuk gibi hissediyorum. sanki hiçbişey yok daha ortada. kararlar iyi işlenememiş, planlar yok, ilginç fikirler büyük ölçüde kuşa dönmüş. bir de ekip krizi yaşıyoruz. baştan sona yatay bir ekip olarak çalışmayı hedefliyorduk. tam olarak yatay olunup olunamadığı belli değil. mevcut yatayımsılığın iyi işleyip işlemediği de tartışılır. sonuçta bir akşam hep beraber oturuyoruz. projeyi olduğu haliyle bitirip gönderme kararlılığımızı ifade ediyoruz. kampa giriyoruz. süreç son dakikaya kadar devam ediyor. paftaları ankara'da tamamlıyoruz. 3 dakika kala teslim ediyoruz. hava çok güzel. içmeye gidiyoruz.

8. teslim:
(bu son halini de uzun uzadıya anlatmak istiyorum bir yandan ama istemiyorum da bir yandan. işte şeması olan bazı ana kararlar aşağıda. raporumuz elimde yok sanıyorum. aslında derdini ifade eden özlü bir metindi. bulursam onu koyacağım buraya. işte neyse, sonuçta böyle bir proje çıktı.)

> farklı kotlara yayılan basamaksız bina:

> arsadan toprak taşımamak, toprağı binada kullanmak:

>müze ve depo için konvansiyonel yapım sistemleri:

> iki baskın kütlenin sınırladığı avlulaşmış orta alanda zeytinliğe doğru açılan, iç-dış ilişkileri kuvvetli günübirlik alanlar:

> müze kütlesinin genişleme olanağı:

> araziye yatan lineer müze:

> doğal havalandırma ve aydınlatma için derin yapı yerine güneye yönelen dar kütleler:

>geçirgen yapılaşma:

mtz, site ve posterler

2011-04-25T22:59:00.000+03:00

bir ara ben her nasılsa tezsiz bir yüksek lisans programı vardı, öğrencisi bile yoktu, yani vardı da o dönem 1 kişi falandı, böyle bir programın.. ya hakkaten nasıl olduydu bu? birden ben kendimi bu program için web tasarımı yaparken buldum!? o aralar html öğrenmekteydim, tabi bana da bahane lazım derhal kolları sıvayıp ilk web sitemi, işte yandaki şekilde: [snapşottur, aralık 2007]

her nasılsa bir de animasyon yapmak gerekti, hocam öyle bişeyler yapabilir miyiz dedi, işte programı öğrencilere seçtirtecek sloganlar falan var, ben de dedim yaparız [gif nasıl yapılıyor bir göreyim dedim] yaptık, soldaki snapşotta görünen grafiğimsi aslında bir gif animasyonu [kalite çok yüksek değil belki ama kafadarlar iş başında, bakınız:]

bir de tabi poster yapmak gerekti, bir seri paragraf vardı, biraz kısaltmaya çalıştım ama pek de beceremedim, reklamcılıktan çaktım yani [kafadarlara dikkat:]

hocam ikinci dönem için yeni bir poster yapmamı istedi, [haziran 008 bahar] bu o ikinci poster, silüet sahibi de tanıdık tabi [el ise başka yerden, onu da tanıyan tanır]:

tabii bu arada ben de yeni teknikler öğrenmiştim, eski site de gözüme pek mavi pek tatsız göründüğünden kolları sıvadım kendi inisiyatifimle bu ikinci tasarımı yaptım, bir kapak sayfası var, ilk anda duyuruları girmek içindi o, sonra ele gelince eldeki yazı parlıyor, tıklanıyor, ana sayfa açılıyor, kursör parmaklarda dolandıkça parmaklardaki yazılar parlıyordu, html + javascript'tir bu arada, flaş değil. temiz işti, gönül ister yayında olsun parmacıklara tıklayın, sitenin 5 sayfasında dolandıkça dolanın, fakat bu tasarımın alevli dilleri hocam tarafından beğenilmemişti. çok tuhaf. hakikaten çok tuhaf. oysaki arkadaşlar şahit o dilleri eğip bükmek için uzun saatler harcamıştım. neyse zaten bütün siteler yenilendi artık. boş kalan noktalar için amatör web tasarımı da enes bey'in tekelinde. çok yaşa enes bey!

samiyen

2011-04-25T00:12:00.000+03:00

"mec-köy romansı x"

bitirme11baharvekişiseldoruklar

2011-04-18T00:35:00.005+03:00

bugüne kadar pek çok saçma ürüne imza attım. doğrusu ya evet attım. zaten neye girişsem bir doz saçmalık içermezse rahat edemiyorum gibi. ama şimdi takdim edeceğim seri hem içeriği, hem uygulama süreci ile kendi doruklarımı zorladığım bir çalışma oldu. renk hedeflerini ve kompozisyon için ürettiğim aranjmanı yanda tetkik ediniz. poster alternatifleri de bunlara benzemeye çalışıyor. zaman kısıtları sebebiyle evrimsel parametreleri yeterince çalışamadığımdan süreç biraz kirli gelişti. saçmalığı artıran sebeplerden biri de bu. prosedürü anlatmak hakikaten uzun sürer. saçmalığını ben biliyorum ya, yeter. yazıları elle düzenledim. aslında sistemim yazıları düzenlememe elveriyordu, projenin hedeflerinden biri bu ama şu anda türkçe karakter kullanamıyorum ve sadece bir font kullanabiliyorum. zaman da azdı, yaptım gitti. herneyse, bunlar bir bitirme ödevi için poster alternatifleri. ödevin konusu taksim meydanı için bir ses ve müzik deneyimi binası. posterin kahramanları taksim'in kahramanları. kış 2011. içeriğin saçmalığı ayrı konu ama yaklaşımım da şu anki haliyle baya saçma. ya da pratik hedefler için kullanılması zorlama kaçıyor diyelim. zira esas ilginç olan bileşeni daha uygulayamadım. ve belki de hiç...

bunu da esasında elimle yaptım (ya da: yapmıştım zaten):

akşam şarkıları

2011-03-27T23:04:00.000+02:00

"mec-köy romansı x"

kapadokya notları

2011-03-14T20:51:00.011+02:00

>kaya oteli: [bunu yolda giderken bulduk. turgut cansever'in projesiymiş. yarım kalmış. kayanın tamamını oymuşlar. tüm dehliz ve salonlar birbirine bağlanıyor. (avanos yakınlarında bulunuz.)]

>zelve vadisi:[kilise ve manastırların bulunduğu bir bölge. otobüs şoförümüzün aktardığına göre osmanlı döneminde ahali vergiden kurtulmak için her yana kilise yapmış. makul geldi.]

>uçhisar: [gittik, bulduk ve herkesi içine soktuk. (ölçtük.) fakat bizim mekana inemedim. sol üstteki kuyu oraya iniyor.

>güvercinlik vadisi: []

>ıhlara vadisi: []

ve diger.. []

ev öyküsü:

2011-01-22T20:58:00.022+02:00

ilk hafta:
birinci gün kontratı yaptı, güzel olduğunu gördü. ikinci gün ilk grup eşyayı karşı kıtadan taşıdı, güzel olduğunu gördü. üçüncü gün ikea'ya gitti, güzel olduğunu gördü, eşya aldı ve köfte yedi. dördüncü gün behiye hanım geldi, evi temizledik, onur geldi montaja yardım etti, güzel olduğunu gördük. beşinci gün çamaşırları yıkadı, bkz foto, güzel olduğunu görünüz. altıncı gün geri kalan eşyaları getirdi, alışveriş, montaj ve sırt ağrısı, ama güzel oldu. yedinci gün de terasa çıktı, şezlonga uzandı.

taşınmanın zorlukları: taşınmak çok kolay bir süreç sayılmaz. işin mali boyutunu bir kenara bırakıyorum. evi bulmak, tutmak, hadi onu da bi kenara bırakıyorum. nakliyecilerle iletişimi de bir kenara bırakıyorum. bir yığın eşyayı koştura koştura sırtında eve taşıyıp [koşturuyorsun çünkü park edecek yer yok] başka bir yığını da çuval çuval çöpe nakletmeklerin bir türlü bitmeyişi falan dert gibi değil. kitaplarımın bir kısmının çamurlar içinde kalması da o kadar üzmedi, attım, gittiler. ağırdılar sadece, yoruldum. bazı önemli ıvır zıvırın bu süreçte kaybolmuş olması da şaşırtıcı sayılmaz. napalım. ve tabi evde yığınla eksik var ama existenzminimum bozmuyor beni, eski alışkanlığımdır. bulaşık makinasının bozulmasını bile, yani metanetle karşılayamadımsa da, ona da alıştım gitti. ah, alıştım gitti..

[3. türden karşılaşmalar ve 'casus belli': onu önce perdecide farkettim. sonra örtücüde gördüm. bugünse pazarda yüz yüze geldim. ... güneşlik krem rengi ve parlak olacaktır. tül 1'e 2.5, güneşlik ise 1'e 2 kestirilecektir. kıvrımlı, dökümlü duracaktır. perde 3 parça olmayacak, ne pahasına olursa olsun iki parça olacaktır. tüller desenli kumaştan olmalıdır. ya uçlarına ya ortalarına ya her taraflarına dantelimsi öğeler eklenmelidir. mümkünse kumaşın aralarına altın rengi fitiller dokunmalıdır. sade bir tül isteniyorsa ince dokulu ve parlak bir dokuma tercih edilmelidir, öyle ki perdede girişim desenleri kaçınılmaz olsun. aksi davranışlar ev hanımı ve temsil ettiği değerlere saldırı olarak değerlendirilecektir... ]

tül>>

girişim desenleri >>

perde>>

ev hanımı, ilkkaniki, sırt ağrıları ve cataflam: küçük yaşlarda başlayan ve orta yaşlardan itibaren kronik sırt ve bel ağrıları ile devam eden son derece ağır bir eğitim programının ardından hayatta kalabilmiş elit bir timdir o. onu cevvalliği, ısrarcılığı ve dayanıklılığıyla bu kadar korkutucu bir düşman haline getiren de bu amansız eğitimdir. dolayısıyla onun bölgesinde fazla dolaşmıyoruz. cataflam'ımızı içiyoruz. hızlıca oradan kaçıyoruz.

çalışamıyorum ama ...

... kalkamıyorum. kalkıyorum. bir bakıyorum güneş varmış. hemen şezlonga yatıyorum. uyku tulumu, güneş ve yeşil çay gerekiyor bunun için. uzun uzun yattıktan sonra da insan panjurları tamir etmesi gerektiğini hatırlıyor. onun da incelikleri varmış. yaparken öğreniyoruz. bir takım vidalar kayboluyor. ama sonuçtan memnunuz. gün bitiyor.

başka bir gün yine çalışamıyoruz. çünkü hiçbir gün çalışamıyoruz. deadline fena halde dürtüklüyor. iç sıkıntısı ve yataktan kalkamamaklar... ama kalkıyoruz, maceraya atılıyoruz. anlık bir çılgınlıkla giriyoruz ev hanımının inine. artık temel kavramları öğrendiğimiz için yaşlı sfenksle bir şekilde anlaşacağız. yok. anlaşamıyoruz. kendisi sefaraddır, eğer sefarad arkadaşım varsa onun nasıl insan olduğunu bilirim. yok. bilemem. o benim ne istediğimi hemen anlıyor. yok. hiç anlamıyor. ben onu çözemiyorum o beni çözemiyor, çözemeyince de kendini telef ediyor. siparişi veriyorum, kaçıyorum. sonra karşıma bulaşık makineci çıkıyor. senden bir muradım var makineci diyorum. bindiriyorum çocuğu gönderiyorum. ağlamalar sızlamalar... derken ikea dağına giden arka'şlara biriki parça eşya sipariş ediyorum. bir gün daha bitiyor.

bulaşık makineme kavuştum. eve alıştım. ikametgahımı naklettim. ve çalışıyorum.
saygıdeğer kapıcım, kıymetli yöneticim, pek değerli ev sahibim ve sayın muhtar hanımcığım, sizlere sırtımı dayadığım ayarlı yatağımdan sesleniyorum, bu engebesi az, kedi köpeği bol, bisiklet yolu sahibi ve vapurlu memlekete taşınmakla ne kadar iyi etmişim bilemezsiniz.

yoğurt öyküsü:
yanlış anlaşılmasın, çalışıyorum. ama evde çalışıyorum.

arada verner'den kalkıyorum. levent'in verdiği tarife uyarak (yarım yağlı) sütü tencereye koyuyorum (esasında bu noktada 43-45 dereceye kadar ısıtmak gerekirmiş, bir dahaki sefere artık) light-yoğurttan bir kaşık yoğurt alıp tenceredeki sütle iyice karıştırıyorum. sonra daha büyük bir tencereye sıcakça su koyup sütün bulunduğu tencereyi onun içine oturtuyorum. bir bezle ağzını kapatıp bir güzel sarıyor sarmalıyorum. kalorifere yakın bir yere koyuyorum. (esasında 4-6 saat bekletip buzdolabına nakletmem gerekirmiş ama) sabaha kadar bekliyorum (o esnada ben çalışmıyorum ama bilgisayar çalışıyor, yaşasın otomasyon!) sabah törenle bezleri aralayıp ılık yoğurdu müsli kaseme geçiriyorum.
ve kahvaltı!

çiçek: sardunyaymış bu. wanderer getirdi. annesinin balkonundan atılmışlar. saksıları da getirdi. ben de toprağa yerleştirdim. güzel oldu.

şimdi mutluyum işte: insanın elindekilerin değerini bilmesi lazım (huni, süzgeç, tepsi gibi). etrafındaki insanların değerini bilmesi lazım.

ve güneşli bir cumartesi:

bunun adına fototropizm denir:
(dışarı çıkardıktan sonra iki günde düzeldiler. hızlıymış.)

yaz akşamı:
ayışığı altında baygın bir kahve molası.

bisikletli:
evden çıkmadan bir güzel güzergahımı inceliyorum. fenerbahçe stadına kadar sorunsuz geliyorum, bağdat caddesini buluyorum, en yakın demiryolu alt geçidinden de başarıyla geçiyorum, ondan sonrası dağılıyor. sonra kayboluyorum. bi türlü anlamlı bir noktadan minibüs yoluna çıkamıyorum. yön duygum tamamıyla kayboluyor. tüm yollar tüm binalar birbirine benziyor ve kıvrılıyor ve kıvrılıyor.

bunlar çöp:

çöplerimi dörde ayırdım. atılacak yemek artıkları, atılacak ambalajlar, kompostluk sarılar, kompostluk yeşiller. bu işe bir düzen getirmem gerekecek. kompost tepkimesini başlatamadım. toprak atmam lazım içine. daha fazla sarıya ihtiyacım var. ayrıca belirli miktar hava gerekiyor düzenli olarak. bunun için bir tür sepet-kova ayarlamam lazım. sonra 40-50 dereceye kadar ısınacakmış. 2-3 ay içinde komposta dönüşecekmiş. tarlam için.

domates ve biber:
babam yerli tohum verdi. bunları eğer yetiştirebilirsem tohumluk da yapabilecekmişim. şimdilik sadece biber ve domates var. nevruzda ekiliyor, hıdırellezde tarlaya aktarılıyor, çıkarsa tabi.

sağlıklı şeyetmek:
bu seferki müsli biraz fazla yoğun oldu. abarttım sanıyorum. çeşit iyi tabii. ama çıtırlık dengesini korumak lazım.

:

güneşten korunmanın zamanı geldi.

bahçe bostan:
biber, domates, roka, atom ve maydanoz tohumları ekilmek. kuşku yok ki bir salatacı ruhu taşıyorum. iki adet çilek ve bir miktar fasulye de ektim. numunelik tabi.

stüdyo föyleri 004-005

2011-01-13T20:13:00.001+02:00

ilk asistan olduğumda 004-005 sezonunda atandığım şentürer stüdyosu için yaptığım föy alternatifleri... ilk seri birinci dönem için. konu: new proposals for the city life / designing the public space.

bu da ikinci dönem için yaptığım föy.. taksim'deki toplu taciz vakasının ardından konu yine kent tartışmaları eşliğinde: housing +..

allah minotorlarını versin

2011-01-06T00:13:00.005+02:00

"mec-köy romansı x"

vahdet-ul istanbul

2011-01-01T21:58:00.002+02:00

[bu yazıya doxa dergisini düşünerek başlamıştım. [kasım 2006] sonra levent şentürk doxa'yı bıraktı. ve bir şekilde yazı kocaeli mimarlar odasının dergisine ulaştı ve bu yazıyı orda yayınladılar. tuhaf. ilginç. orda yayınlanması yani. güzel aslında. yazı istanbul'la ilgili. kendisiyle ilgili görüşlerim fazla değişmedi. yannız halkımızın durumu o raddede kötü değil. en azından evlerinde bir avlucuk ya da teras bulunanların sayısı az değil. şimdi oturduğum yerden görüyorum.]

[vahdet-ul istanbul]
değişenler yanılsamasının arkasında, ancak sezgi yoluyla erişilen mertebede, vahiy yoluyla kavranan, oluşa ait herşeyle uzlaşmaz, eylemsiz, değişmez ve kendine mutlak anlamda yeterli teklik hali, kısaca ‘zamansız tek’ hakkındaki batınî öğretimizi açımlamak için dimdirek dalacağımız bu yazı bir gezi yazısıdır. yılankavi yolda girişilmiş çileli arayışın öyküsü esasında dikkatle takip ediniz kat kat açılan kozmik simgesellikle yüklü en lezzetli pişme yolunun gramlar mililitrelerle değil kaşık çatal şiş spatula ve metretül ölçüsüyle verilmiş tarifidir ve bu yolun yedi katı her katın yedi kapısı yedi kapının yedi bekçisi her kapıdan diğerine yedi durak yedi dolmuş ve en son durağa ulaştığı söylenen ama hiçbir fani ruhun erişemeyeceği tanrısal bir halk otobüsü bulunur. istanbul’un uzaktaki bazı semtlerine gitmek ve türlü işler peşinde koşmak için bir sabah babam ve ben erkenden kalkmıştık. semtimizin merkezinden otobüse binerek görev yerimize doğru yola çıktık. herşey yolunda idi: 1. hava iç sıkıntısı için müsait 2. özel taşıma araçları keçi bağırsağına dizilir gibi yollara dizilmiş 3. heyecan dorukta idi. saat 9 sularında yolculuğumuzun 9. merhalesinde son bindiğimiz dolmuş da aynı yolun kıvrımında sırttan vadiye vadiden de vadiye ve yine apartmanlar arasındaki sırta yolalırken ipnoza dalmış olduğunu neden sonra farkedenlerin sisli uyanışında birbirimize baktık. kentte hayat, yol; yol, aydınlanma yolculuğu; yolculuk, erenlerin hayatı idi. biz mürşitler dolmuşun arkasında anlık olarak belirip kaybolan egzos dumanının menderesinde fal bakar gibi hakikati arıyorduk. biz bir sabah 197 kuş hep beraber hepimiz birbirimizden habersiz istanbul’un yoluna döküldüktü, işimize gücümüze doğru deliresiye zorlu yolculukta kendimizi bulacaktık. hepimizi aynı otobüste buluşturan ilahi plan bizleri hangi semte hangi mahalleye cennetten ne kadar uzak hangi sürgüne atmıştı?

01. kağıthane.

02. çengelköy?

kadim düzen içinde akşam yatmıştık sabah kalkmıştık çalışacaktık akşam yatacaktık sabah kalkacaktık çalışacaktık akşam olsundu da eve gitseydik sabah olsundu da işe gelseydik bizi bu hallere düşüren birevbirotomobilbirdüğünikiçocukemeklilikveişkence ayrıcasıkıntıvememetalierbille, arayışımız ve çilemizle donanmış halde taşımızı iniş çıkışlardan yuvarladık. bir gün biz istanbul’un ki istanbul dediğimiz yeryüzü ve insanlık için bir talihsizlik talihsiz bir kent işte hiç olmasaydı daha iyi olacaktı, o istanbul’un bir yerinde kendimizi bulduğumuz semtten çıkamayacağımızı, değil bir mevsim bir sonsuzluk boyunca aynı günde kalacağımızı kozmostaki yerimizi anlamak üzre bir dolmuştan diğerine bıkmadan yeri geldiğinde akbillerimizlen iett otobüslerine aktarırken böylece sezsek de hakikati tam manasiyle idrak edebilmemiz için içimizi tarayan güvenlik noktalarını adım adım aşmamız kırk yıl ak gömleğimizle CEO kapısında hizmet eyleyüp 197 katlı şirket HQında aslanın önündeki yatırım planını kuzuya kuzunun önündeki piyasa araştırmasını aslana geçirecek sinerjiyi yaratıp değme elit kariyer avcısını işsiz bırakan tuzakları bertaraf ederekten çözülmemiş sorun bırakmamış uzman yöneticileri bile aciz bırakan bilmeceleri bir bir çözecek projeleri geliştirmemiz yedi gezegene tek tek tırmanıp sabit yıldızların ebedi rotasyon dergâhı ile aynı katta bulunan toplantı salonuna açılan kapılardan geçmemiz gerekecekti. bir dolmuştan bir diğerine bitmeyecek bir yolculuk içre istanbul’da istanbul’dan içre sınırsızca kendi üstüne dönüp duran helezonik örgüsüyle, kenarısıra dizilmiş bembeyaz pvc doğramalardaki anlamsız yansımalarda arzın parıldayıp kaybolduğu, tanrısal olanın bize kendini cimrice hatırlattığı, yıldızın ışığından yana en fakir en dipte en tozlu, ruhumuzun 197inci göçünde bile hala evrimin domuzdan yukarıdaki basamaklarına yükselemeyişinin müsebbibi dünyeviliğin kötücül çamuru ve eksi 197inci bodrumdaki rutubetli köle dairesi ve kutsanmışların üçüncü kat temiz kombili ilahi katı ve suretinin negatifi yedi katlı mozaik perdeler arasında kıvrılan kaosun açgözlü sınır bekçisi ilahi yılanın üstüne pul pul sıralanmış bakkal berber perdeci manifaturacı bilgisayarcı süpermarket ve hırdavatçıdan müteşekkil olan yolumuzun sonuna geldiğimizde en başa dönmüştük.

03. kuştepe olması lazım..

04. buradan daha önce geçmiş gibiyim..

karşımızda aynı semt aynı semt bir arpa boyu yol gitmiş aynı yere varmıştık. kuştepe gaziosmanpaşa seyrantepe dudullu çağlayan okmeydanı kanlıdere dudullu zeytinburnu ikitelli çengelköy-sırtları okmeydanı ümraniye. esasta ise nasıl varlık çokluk ihtiva edemezse istanbul da birdi. her semt birbirinin aynı, harita yalnızca hiyle idi. ilim ehlinin anlayacağı bir hamleyle istanbul bizleri yaratılışın özünü anlayacak mahiyette organize etmişti. biz onla kaimiz o bizle kaim değil mi? her an tutmasak düşecek olanı sabahları açılmak istemeyen mahmur gözlerimizdeki çapağı zorlan sildiğimiz anda hatırlayıp yeniden üretip vücuda getirdiğimizi, onun da merhametiylen bizi inşa edip yaşattığını bilmedin mi? biz, her sabah düğmeye basmadan önce makineyi okuyup üfleyen, moyra dağından bir narteks içinde çalınmış ateşi güzel kokulu tütsülerle harlayan, istanbul’un dumanlı sokaklarında seyrederken karşısında saçını son bir kez düzelttiği ayna perdelerde gözleri kamaşıp hakikatten ayrı kalmış 197 ruh, devrim yapmak için 197miz birden önderimizin peşisıra sokakları doldurduğumuz o gün gördük ki son durakta ne yol ne bina ne mozaik ne otobüs ne devrim var. aydınlanma anında, karşımızda insan nesnelleşmesinin mübarek aynası, yüzümüzde bilginin ışığı, aynı anda benliğimizi teslim edip eriyor kaybolup karışıyoruz hep aynı kıvrılıp giden yol tatsız ara sokak mozaik kaplı gecekondu-sonrası apartman ve televizyondan ibaret olan aynı dolmuş ve halk otobüsü ve ilahi geometrinin nakşedildiği sonsuzca yinelenen aynı motiften mürekkeb haritasıyla ve hepsi de bir kişi ve istanbul’un parçası olan ondan koparılmış 197 kuş ve yaradılışında ondan almış olduğu payı özgürleştirmek için kendini tekrar ona bir şeb-i arusta geri verecek olan tek ve aynı kişi işte kuşkuya yer bırakmayacak şekilde gösterdiğimiz gibi istanbul’undan ayrı bırakılmış insanlık bir özne yanılsaması idi, benliğini o yüzden ezdikçe ezip küçülttükçe küçültüp kendinde dünya namına ne varsa geride bırakıp yükseleceği o günü özler.

05. bakar mısınız, mecidiyeköy dolmuşu nereden kalkıyor? müşteriden? anlamadım.. yedi ateş yolu!? evet!? evet.. altıncı yoldan mı?

06. buralarda bir yerlerde.. ..köpekler üç kere uluyacak ve kıyamet kopacakmış. afedersiniz, dereboyu caddesi 17 numara nerde?

kişinin midesinde ve göğsünde bulunup korkarım dünyanın aldatıcı çağrısına karşı koyamayabilecek olan zayıf ruhları ezmek ve yola getirmek için işte o yüzden, kenti düzenli çalışmayı eşitsizliği trafiği ve trafik daha iyi idrak edilsin diye de otobüsü icat etmişti istanbul. bir ve değişmez iken zatındaki engellenemez vericilikle bir renksiz suretini ama hakikatte onla kaim olan ve bu suretle ondan ayrı bulunmayan aynayı en modern tekniklere ve iso 9197 standardına da uygun olarak üretip içini de modern bir çile hücresinde bulunması gereken herşeyle donatan konforlu istanbul, yaratıcımız ve yeniden üreticimiz, bizi küçük ölüm olan uykudan uyandırıp her sabah işimize yollayan büyük efendi, dualarımız seninle, sen birsin, teksin, sadece sen varsın ve başka istanbul yok, sen zalim sen acımasız, işte amentümüz: saçma olduğun için inanıyorum, zalim olduğun için seviyorum, sen bir sevgi tanrısısın, yine de istanbul, inadına istanbul, başka yerde yaşamayı düşünemem, istanbul aşığıyım, ah istanbul, allah mısın istanbul, eee peyki senden başka allah var mı? (varsa alabilir miyim?)

07. evet, evet, kıyamete..

08. geç kaldım galiba, trafik yüzünden..

09. buradan daha önce geçmiş gibiyim..

10. bu yol beni ayrıcalıklı kılacak, bu işe ihtiyacım var, çalışma arkadaşınız olabilirim..

11. ilahi bir plan, anlamak için inanmam gerek..

12. çok güzel gidiyorum, umarım kimse beni tutmaz

perde

2010-12-27T01:13:00.003+02:00

şişli'deki perde

design games 2 [tişört senaryoları]

2010-12-22T03:45:00.002+02:00

[design games 2'nin ürünlerinden.. açıklamalar için şu yazı ve şu yazı...]

design games 2 [kahve kupası senaryoları]

2010-12-20T03:41:00.001+02:00

design games 2'nin ürünlerinden.. açıklamalar için şu yazı ve şu yazı...

design games 2 [desktop senaryoları]

2010-12-18T03:36:00.002+02:00

design games artık ciddi çalışıyor. akıllı uslu işler peşinde. olan bitenin açıklaması için şu yazı ve şu yazı...

2010: bir milano jurnali

2010-12-14T22:54:00.005+02:00

istasyon: her ne kadar yola uçakla çıktımsa da milano'ya trenle vardım. ilk girdiğim yapı da bu dev istasyon oldu. trenlerin vardığı nokta dev bir hangar. ordan çıkınca 3 adet dev mekan, yani 3 adet dev tonoz ardarda sıralanıyorlar. birinden çıkılıp öbürüne giriliyor. hani yeni yandı, üstüne gitmek istemiyorum ama derler ya, yapıldığı dönemde haydarpaşa garı anadolu tarafından gelenleri ilk karşılayan yapıdır ve heybeti onlar için etkileyicidir falan, heybeti gelip burda görmek lazım. doğrusu (bir anadolulu olarak) etkilenmedim değil. [wikip.]

otel: belli ki perde ve yatak örtüsündeki bu lacivert üstü altın rengi süslemeler soylu bir hava versin diye konmuş. otel pek ahım şahım olmasa da internet var, oda servisi iyi, kahvaltısı zengin değil ama kaliteli (böyle yazacağım hostelbookers review'ümü). buenos aires caddesi diye bir cadde var. merkeze doğru iniyor. oldukça da canlı işlek bir cadde. benim kaldığım tür oteller bu caddenin iki yanındaki sokaklara yerleşmişler. zaten metro tramvay ve otobüs hatları heryeri heryere bağlıyor.

kent: milano kolay bir kent. halka halka bir merkezden dışarıya genişliyor. ışınsal mı derler? tek sorun, bisiklet yolları yetersiz. (ortak-bisiklet sistemi var bu arada).
tarih: şu ana kadar anladığım, gelen işgal etmiş giden işgal etmiş. düzlükte zira. uçakta inişe doğru uyandım. ovayı iyicene izledim. kuzey italya nerdeyse dümdüz. hafif kırışıklıklar haricinde. ileride italya'nın çizme kısmıyla kuzeyini ayıran sıradağlar görünüyordu. oldukça heybetliler.
milanolu: milano'lu siyah (koyu renk) giyiniyor. kaşkolunu kabanının içine özenle tıkıyor. spor ayakkabı giymiyor. dik yürüyor. gözlük takıyorsa koyu renk çerçeve tercih ediyor. işte milanolu. hepsi birbirine benziyor gibi geldi bana. esasında bizim ülkeye gelseler, bi de bizim berberlere gidip ykm'den giyinseler kimse italyan olduklarını farketmez. milanolunun asıl sorunu, ingilizce konuşmuyor. bilmiyor galiba. o da tam belli değil. insan van tu tiri diye sayabilir en azından. sevmiyor herhalde.
konfeksiyon: burada istiklal'de de bikaç örneği kalan o eski dükkanlardan var. bol bol. herşey büyük bir özenle katlanmış ya da paketlenmiş ve raflara konmuş. tabii bizdeki gibi her yer dolu dolu değil. burda her bir nesne özel. gibi. tabii moda için önemli bir kent değil mi burası? her taraf bir markalar dolu ama hangisi nedir ben pek anlayamıyorum.

kentin ortası: kentin bir tam-ortası var. orada duomo var. onun yanında da meşhur galleria. duomo çok şatafatlı bir mekan. nasıl bir emek sarfiyatı, nasıl ince işçilik, nasıl bir yüzyıllarca üstüste birikmek... bizde bunun bir karşılığı yok. "iyi olmuş keşke bizde de olsa" demiyorum. çılgınca bir iş. süleymaniye'nin bu binalara kıyasla çabucak biten inşaatı bile ustaların tüm memleketten toplanıp ailelerinden uzak yaşatılmasını gerektirmiş. ki özel bir ustalık da gerekmiyor taş ustası lazım işte. buradaki taş ustalığı belki mukarnaslı sütun başlıklarıyla kıyasanabilir. ama bina tümüyle bununla bezenmiş. ikonlardan, altarlardan, oymalardan, kabartmalardan, vitraylardan bahsetmiyorum bile... galleria da beklediğimden daha heybetli bir yapı.

2. Vittorio Emanuele: bu heykel de duomo'nun önünde duruyor. atın ayaklarının dibinde iki aslan yatmakta. heykeldeki abi ise aslanlardan daha korkunç. baya hırpani giyinmiş tiftik tiftik sırtından bişeyler sarkıyor. birleşik italya'nın ilk kralıymış kendisi. aslına bkz. gerçeğini görseniz pek de korkmazsınız.
kafe olgusu: meydandan kuzeye doğru dante caddesi çıkıyor. kafelerle dolu. kafe deyince pastane gibi peynirci gibi restoran gibi şarapevi gibi bişey. milano'da bunlardan bolca var. milanolu kafe seviyor. turistler de kafe seviyor.

19. yy kenti: ikinci ringin dışı dümdüz uzun caddeleri ve heybetli bloklarıyla ilk başta viyana ya da paris'i çağrıştırdı bana, biraz tatsız diye düşündüm. bugün ama esasında keyifli bir yer olduğunu farkettim. kendine has balkonlu bir tipoloji hakim. klasisizmden ziyade art nouveau ağırlıkta sanki. bu da bir doku veriyor kente.

orta avlular ve yatırımcılar: doğan apartmanını düşünelim. sonra bundan bir kent yapıldığını. artık kimi doğan apartmanının üç beş misli olan kimi de daha mütevazı ölçekte bulunan yapıların her biri bir yapı adasını dolduruyor. ortalarında da kimi küçük ve loş kimi bitmez tükenmez görünen ama her biri ayrı güzel avlular ve bahçeler yer alıyor. bu avlular otopark olarak da kullanılıyor ve kapıcılar tarafından korunuyorlar. insan yine şu heybet meselesini düşünüyor. istanbul'daki eski binaların ölçeğini düşününce, bizde yakın zamanlara kadar devlet dışında büyük yatırımcı olmamış, onu anlıyorum.

sforzesko kalesi ve kültürün sahipleri: bugün iki müze gezdim. birincisi pinakoteka brera. içinde bir güzel sanatlar okulu da barındıran bir kompleks. napolyon zamanında orda burda yıkık dökük durumda bulunan kiliselerin eserleri bu akademiye eğitim materyali olsun gençler sanat tarihi öğrensin denerek derlenmiş. güzel bir rönesans koleksiyonları var. venedik ressamları ağırlıklı. sonra da bu kaleye gittim işte. söylemeye gerek yok inanılmaz heybetli bir bina. düklere düşeslere ev sahipliği etmiş. şimdi ise müze ve arşivleri barındırıyor. asıl görmek istediğim enstrümanlar müzesi kapalıydı. ben de diğer müzeleri gezdim. bir de şu kulağa dayanıp dinlenen rehberden aldım. önceki müzede ingilizce açıklama yoktu çünkü. fakat o kadar gereksiz bi rehber hazırlamışlar ki. detaylara gömülmüşler. kentin katman katman tarihine ve bölgenin tıkış tıkış kültürüne o kadar hakimler, o kadar üstüne çalışmışlar ki artık okuduklarını mırıldanarak dolanan bir deliye dönmüşler. soğukta müze üstüne müze gezip iyice zihin uyuşturduktan sora kulağımda sadece şu mesaj kaldı: bu eser çok şahanedir bu müze de onu tarihsel olaylar neticesinde elde etmiştir, koleksiyoner başlı başına tarihi bir şahsiyettir, eserin koleksiyondan alınıp müzeye kazandırılmasını sağlayan şahsiyetler ayrıca takdire şayandır, müzenin bulunduğu binanın her santimetrekaresinin bir adı vardır çünkü onun başına gelenler de tarih kitaplarına yazılmıştır, mimar binayı büyük özen ve başarıyla restore etmiştir, restorasyon süreci de ayrı bir tarihtir ve bu eserleri etkilenmeniz için size sunan ustalar da öyle büyük öyle büyüktür ki.

[bunu beğendim]

bu tablo iskenderiye'de geçen bir vakayı anlatıyor. [burda bir fotosu var.] tarihi bir olay mı yoksa bir ütopik mimarlık örneği mi diye düşündürdü beni. sahnede osmanlı saraylıları var. toplaşmışlar hristiyan vaizi dinlemekteler [aziz markos imiş]. ama osmanlı saraylıları tüm 15-16. yy eserlerinde orda burda vardı. çünkü olaylar isa zamanında filistin'de geçiyordu. ve filistin'de doğulular yaşıyordu. (bunu herkes bilir.)

[tablo bellini'nin. bellini gerçekten istanbul'da vakit geçirip bu kavuklu kişileri gözleriyle görmüş. bellini için wikip. markos'un öyküsü de burda anlatılıyor.]

bergamo sokakları: öğlene doğru çıkıp bergamo'ya gittim. trenle yaklaşık bir saat sürüyor oraya gitmek. düzlükte büyükçe bir yerleşim ve bir de tepede eski kent var. üniversite kenti diye nitelemişler. anlaşılan önemli de bir turist destinasyonu. keyifli bir yer. yukarı çıkan bir füniküler var. sonra sokaklarda yürüyorsun. bu sokaklarda italyan sokağından beklediğimiz ne varsa hepsi mevcut. bakın hepsi de kıvrılıyor:

milano'da nizam-intizam: milano'daki merkez istasyonu bizdeki otogarlara tekabül ediyor. benzer bir yoğunluk ve karmaşa var. tabi ilginçtir, asker uğurlamaları dışında bizde otobüsler vakitli kalkıyor. burda tüm trenler rötarlı.. bilet makinelerinin yarısı bozuk oluyor ve gişelerde kuyruk var. insana önemli bir işi olduğunda bir b planı bulundurması gerektiğini hissettiren işaretler mevcut.

milano'da krismas: eh bayrama 3-5 gün kala tüm milano ışıl ışıl. caddeler renk değiştiren bulutlar, çiçekler, melekler, yıldız şelaleleri, yılbaşı ağaçları ve yukarı fırlatılan mavi fırıldaklarla bezenmiş. noel babalar dolanmaya başladı. bir iki gün içinde her yanda sokak çarşıları kuruldu. unlu mamüller, salam sucuk, peynir ve hediyelik eşya satılıyor. bir alışveriş heyecanı var. akşamüstü -ctsi olmasının da etkisiyle- duomo meydanı müthiş kalabalıktı. oraya yaklaşık 15 metrelik bir ağaç dikmişler. vittor emanuel'in görüş alanında. oradan metroya binemedim. çünkü orda da bilet makinelerinin yarısı çalışmıyordu ve hem makinelerin önünde hem biletin okutulduğu makinenin önünde uzuun kuyruklar vardı. ya evet bir de bileti okutmak için kuyruğa giriliyor. sadece bir tanesi çalışıyor çünkü o turnikelerin. evet milano'nun tam ortası oluyor bu. neyseki burda metro bizdeki gibi değil. 5 dakka keyifle kolonatlı sokaklardan yürüyüp [moda caddesi'nin büyüğü] sonraki istasyona varıyorsun. ordan biniyorsun.

milano'da türkiye, türkiye'de milano: "bu saçma detayı bizim mimarlar nerden bulmuş da hayatımıza katmışlar" dediğimiz anlarda aklımıza italya da gelsin. belki başka kaynaklar da vardır. ama bizim eski mimarların bir gözü bu topraklarda olmuş galiba. fakat burda bile pek anlamlı durmayan motifler ve fikirler bizim orda iyice bir fena olmuş sanki.

milano'da çin mahallesi: bergamo'dan erken dönünce ben de çin mahallesine yürüdüm. çin mahallesi milano'nun güzel bir bölgesi. ve orda gerçekten çinliler dolanıyor.

ince düşünce: bergamo'da böyle ovaya bakarak oturulacak, dolanılacak güzel teraslar var. manzara görecek güzel noktalara da banklar koymuşlar. ancak banka oturuyorsun. duvara bakıyorsun. italya bana güven vermiyor demiş miydim?

kötü harita: genel bir kural olarak: eksik harita insana yolunu kaybettirir. ya da bulunduğun mevkiyi haritada hiç kaybetmeden gezeceksin. hansel-gretel modeli olunca dön dolaş kendini aynı yerde buluyorsun. neyse, sonuçta görmeyi planladığım tüm eski binaları ve mahalleleri bulmayı becerdim. ama kural şu: haritada tüm sokakların adı yazmıyorsa kaybolmayı göze aldın demektir. ya da konuşkansın ve sık sık yol soruyorsun.

sıcak şarap: hava yine soğuk. ama milanolu üşümüyor. milanolu dışarlarda sakin sakin dolanıyor. bunun sebebi tezgahlarda satılan sıcak şarap olabilir diye düşünerek ben de içtim. ama fazla işe yaramıyor. çünkü şarap ılık.

yazlık kent: yazları çok sıcak geçiyormuş. o yüzden tüm binalar açık saçık. açık koridorlar, açık merdivenler... ortak alanlar da ısıtılmıyor. gelgelelim kışın 3 ay böyle dondurucu soğuk oluyormuş. fakat evet, milanolu kendini akdeniz'de sanıyor. o yüzden de üşümüyor.

navigli mahallesi ve eskiciler: otelle hesabımı görüp metroyla navigli mahallesine yollandım. birkaç kanal var burda. eski liman bölgesiymiş [evet ovanın ortasında liman varmış] keyifli bir mahalle. resimde görülebileceği gibi uzun bir pazar kurmuşlar bugün. her tür eski eşya mobilya ıvır zıvır satılmakta. orta sınıflar için güzel bir pazar aktivitesi. hayat gittikçe daha mı sıkıcı oluyor ne?

aziz leonardo'nun mucizeleri: yolculuğumun son gününde gezdiğim mahallelerin genel karakteristiğini bu fotoğraf özetliyor. resimdeki büyük bina ise santa maria delle grazie. eski bir bina işte. içinde leonardo'nun son akşam yemeği adlı meşhur eserini barındırıyormuş. internetten baktım, eseri görmek için önceden randevu alınıyor yazıyordu. esasında fazla da kurcalamadım. belki de gerekmiyordur. ama bana bahane oldu. öbür tarafta da en geniş leonardo çizimleri koleksiyonu sergileniyordu. onu da kurcalamadım. niyeyse bu konular pek ilgimi çekmiyor. nasıl olup da çeker onu da anlamıyorum. vakti zamanında louvre'a gitmiştik. koridorlar arasında gezerken [ki ben beni benden alan mısır? bölümünün etkisi altındaydım] bir yerde insanların öbeklendiğini farkettim. orda mona lisa duruyormuş. herkes bir merakla durmuş ona bakmak için sıra bekliyor. ben de şöyle bir baktım gözucuyla. bana eski bir yağlıboya tablo gibi geldi. leonardo adlı bir ressam bir kadının resmini yapmış. (ama eşek hoşaftan ne anlar?)

magnet mahallesi: efenim teoriye göre insan zihni modüler bir yapıda. bir takım temel zihinsel işlevler için ayrılmış bölgeler var. yolda yürürken "dur bir hediyelik alayım" deyip bir dükkana girip hediyelik almak için de insan zihninde bir bölge olduğunu düşünüyorum. çünkü tüm modern insan toplulukları bu davranışı sergiliyor. ancak, biliyorsunuz ilgili beyin bölgemizde hasarlar oluştuğu zaman ya da bu bölgemiz yeteri kadar gelişemediği zaman bizde o işleve ait hiçbir algı oluşmuyor. zihin additif [?]. algı varsa deneyime katılıyor, yoksa farkında değiliz. bendenizde de malesef küçüklükten beri "bir hela bulayım da işeyeyim" bölgesi o kadar o kadar gelişmiş ki, hemen yanıbaşında bulunan "hediyelik" bölgesini tümüyle işgal edip bu işlevi ortadan kaldırmış. günümüzde sayahatten magnetlerle dönmenin önemini sözel olarak biliyorum elbette. fakat kör bir insandan da milano'ya gidince duomo'yu muhakkak görmesini isteyemezsiniz.

durak

2010-12-13T01:15:00.002+02:00

mecköy'deki durak

bitirme 006 ve biten yaz

2010-12-08T22:10:00.000+02:00

006 yaz sonu, akyaka'dayım. tekneye giderken karşıma o dönemki bitirme ödevi çekirdek jürim çıkıyor. yaz bitmiş. hava dönmüş. eylül 1 deyince deniz dümdüz olmuş. iş, insanı akyaka'da bile buluyor. bu föy alternatifleri o havada çıktı. [kare 1. kaptanım parakete toplamaya giderken bana poz veriyor, güneş doğmamış, ışık yetersiz, kare flu. kare 2. deniz bisikletinde turist ailesi. kare 3. bir yaz dahaa bitiyooor..]

gelincik bahçesi

2010-12-04T01:18:00.000+02:00

osmanbey'deki gelincik bahçemiz

bünyenin seyir defteri

2010-11-29T18:58:00.007+02:00

_29.11.010_ çok güzel zamanlar sayılmaz. yeni bir yoğunluk dalgasını yakalamadan evvel ıvır zıvırla uğraşarak zaman harcamak. hayat da her zamanki gibi işte, oldurmayıp öldürmüyor. istanbul lodoslu. herşey de lodos yüzünden böyle. benim yüzümden değil. lodos yüzünden çünkü benim işlerin daha iyi olması için yapabildiğim bişey yok. bütün oklar aşağıya yönelmiş. yoksa bana mı öyle geliyor. lodosta öyle göründüğünden. en azından odanın penceresine storları taktım. güzel oldu. blogla uğraştım, eski entry'lerin imajlarını düzelttim. internette dolanıp ilham depoladım. wikileaks bir sürü belge yayınladı. iyi şeyler oluyor. herşey kilitlenmiş değil. belki görevlendirmem yetişir. pasaportum çıkabilir. belim düzelebilir. belki çalışmanın başına fazla acı çekmeden oturabilirim. belki deprem olur. belki okuldan atılırım. umut kesilmez. seyrediyoruz.
_30.11.010_ gerçekten eve çıkacağım. gerçekten şezlong konulacak bir açık alanı olacak. kırmızı şezlongu eve taşıyacağım. şezlongun yanında bir küçük sehpa duracak. sehpada limonata duracak. limonatada kağıttan şemsiye duracak. aşırı miktarda D vitamini sentezleyeceğim. atın ölümü arpadan olacak. evde güneşli bir pencerem olacak. pencerenin önünde en ucuz pöang koltuk versiyonu ve ayak uzatmak için puf duracak. pöang belime iyi geliyor. ve ucuz. kucağımda eee ile uzun uzun oturabileceğiz. pencere yeteri kadar genişse uzun bir çalışma masası da dikine pencereye saplanacak. verner'imle pencereye yan bakacağım. verner'de uzun uzun çalışılabiliyor. oturdum para hesabı yaptım. bence bu iş oluyor.
_30.11.010_ bir haber okudum, bundan sonra 5 yıl kesintisiz görev yapan devlet memurlarının 1 yıla kadar ücretsiz izin kullanabileceklerini yazıyordu. :]. acaba ben o kategoride miyim?
_30.11.010_ ne hissediyorum biliyor musun çocuk odasında tıkılmış inadına kapıyı açmıyorum (çünkü tv sesi geliyor) kazağımı da çıkarmıyorum terliyorum belim de ağrıyor ve googlereader'ımdaki bütün feedleri baştan sona tüketmeye çalışır gibi ama neler neler yapıyorlar insanlar bir dakika boş durmuyor mu ben de aylarca uğraştım bir kıytırık bildiri oldu konferansına bile yetişemiyorum ve çocuk odasındayım ve insanlar bişeyler yapmaya devam ediyorlar ve ben kitap bile okuyamıyorum çünkü çalışmayı beklemek zorundayım zaten kafamı indirdim kaldırdım gidemediğim konferansın sunumunu hazırlama vakti geldi yazamadığım bildirinin çalışmasına başlayacaktım ama sunamayacağım bildirinin sunumunun hazırlanması için çalışabilmeyi bekleyeceğim şimdi beklerken de taşınamadığım evleri emlakçı sitelerinden tekrar tekrar inceliyorum ve bu esnada reader'ıma feed'ler yağıyor da yağıyor. düşünüyorlar yazıyorlar yapıyorlar yaşıyorlar.
bir zamanlar bir dernek dolaylarında bikaç ay dolanmıştım. bu derneğin herşeyi olan büyüğümüz de nasıl köklü bir kurumda uzun yıllar başarılı biçimde çalıştıktan sonra oradan ayrılıverdiğini anlattı. neden ayrıldın dedi biri, dedi ki, ben orda öyle dursam, öyle dururdum ben orda.
tuhaf. onca kan revan, onca çaba, onca dertlenme, onca girişim, onca okuma, üretim... sanki hep boş durdum. sanki tek yaptığım burda böyle durmak oldu. siz siz olun, çocuk odasına tekrar dönmeyin. insan kendini fena hissediyor. (tatilden sonraki ilk pazartesi diyeceğim ama tanımadığım bir duygu, ukalalık olmasın.)
_1.12.010_ bari evden kaçayım deyip okula gittim. kahve koydum oturdum. sonra kemalettin bey'in telefon numarasını buldum aradım. ordan da başka bir dahiliye yönlendirildim. 2-3 telefon sonra görevlendirmemin fırından çıkıp taşkışla'ya geri yollandığını haber aldım. hemen gidip kendisini elde ettim. başladı programlar çeklistler. keyfim yerine gelince bir kahve daha koyup okulda küçük tur yaptım. herhalde 1,5 yılı geçmiştir küçük tur yapmayalı. harpuştaya oturdum kahvemi içtim. seri biçimde rezervasyonlar yapıldı. biletler alındı. erken kalkmaya başlayabilirsem bu mevzuları halledip kafamdan atabileceğim. evle ilgili para hesabında 100 lira şaşmışım. kontrol edilmeli. öyle demeyin, 100 lira terasa malolur. teras medeniyettir, şezlongdur, limonatadır. teras arkadaşlarla yenilen akşam yemeğidir, rakıdır, balıktır. teras kahve saatidir, uzun uzun uzaklara bakmaktır (gözleri dinlendirmek için yani.) teras en azından iyi yerden seyretmektir.
_3.12.010_ iki gün üstüste erken kalkınca bütün ıvır zıvır işleri hallettim. çeklistlerimi kontrol edip rafa kaldırdım. oh. hayatta en güzel an uzun bir çeklistin tükendiği an. ve bu nerdeyse hiç gerçekleşmiyor.
_8.12.010_ neyseki doğru anda kendimi çeklistimi bitirdim diye kandırmayı becerdim. biraz ferahladım o ara. sonra tabi tekrar çeklistlere gömüldüm. hiçbirşey hallolmuş değil. "zaten yapıldı o" türünden maddeler var çeklistte. onlar bile ne kadar zaman alıyor. insan ıvır zıvırla vakit kaybettim gibi hissediyor. ve aralarda geri çekilip etrafı izliyorum. sonra yeni deadlinelarımı haritama koydum. yine hepsi üstüste. yine hiçbirine yetişilecek zaman yok. yine yapılacak çok iş var. yine işin başına oturmak ölesiye zor. ama çeklistimiz yazılmış bir kere..
_9.12.010_ öğrenciler bana bugün soruyorlar: hocam akademisyenliği nasıl/niye/ne zaman seçtiniz? (henüz akademisyen sayılmasam da o yoldayım doğru.) düşünüyorum. seçmedim. kendisi oluyor. izliyorum. olmazsa da kendisi olmayacak o zaman? izleyeceğiz? "sorumluluktan kaçıyorsun" falan gibi sözler söylenirdi eskiden. sevilirdi fırsat çıkınca bunu söylemek? yanılıyor muyum? yanılıyorumdur. hayat öyle bişey ki, maruz kalıyorsun. bir de sorumlu oluyorsun. olan bitene fazla bir etkin olmuyor. ama kendini sürekli suçlamalısın. kendi olmak böyle bişey. yasalar, yönetmelikler ve toplumsal mekanizmalar için de suçlanabilir olman önemli tabii. kendi olmak nasıl bişey? epifenomenalist bir havadayım bu akşam, içelim mi?
_ 1.1.011_ > stüdyo: benim gitmek istediğim yoldan bir ışık yılı geriye düştük ve bunun aynısından bir dönem daha yaşamamak için yapabildiğim bir şey yok.. kendimi asistanlığa ilk başladığım zamanki kadar 'kenarda' hissediyorum. > yeni ev: onca çaba ve mesaiden sonra 0 noktasındayız. sadece o güzelim evlerin hepsinin kaçışını izlemiş oldum. > deadline yakalamacılık: birer birer kaçışlarını izliyorum, çünkü diğer mevzuları toparlayıp oraya dönemiyorum. > aşk: çöküp kuruyuşunu öylece izlemek durumunda kaldım. > diğer şeyler: belki iyi gidiyor ama onları da ben seyretmiyorum. velhasıl, yeni yıl da en iyi burdan izlenecek. izlenecek. diyorum ki, insanlarla birlikte bir şeyler başarma süreçleri, şu güne geldim, hala benim için berraklaşmadı, nasıl başarılıyor? oysa bana kendi kaynaklarıma dayanan bir iş ver, hemen halledip geleyim. ne zaman insan içine giriyorum, mutsuz bir seyirci gibi kalıyorum.. herşeyin kenarındayken ondan mutluyum ben. çünkü ironik biçimde, kenardayken kendimi seyirci gibi hissetmiyorum. kendimi sınırlarını kendim çizdiğim bir hayatın efendisi olarak algılıyorum. düşündüklerimi yapıveriyorum. zor olmuyor. süreç kolayca akıyor. ama insanlara karışmamı gerektiren bir durum olursa tüm güzel fikirlerin ve fırsatların birer birer çöpe gidişini izlemenin acısını çekiyorum. insanlar ise..
_ 1.1.011_ ulan 2010, ne güzel umutlar yarattın, hepsinin de içine sıçtın gittin. neyse en azından bi sorumlu buldum.
_ 2.1.011_ izlemek, insanın eli kolu bağlı oturmak durumunda kalmasıdır. insan ne istediğini detaylarına kadar bilmektedir. girişimcilik, gözüpeklik ve motivasyon yerindedir. prosedürün nasıl olacağı da iyi kötü bellidir. ama bazı eksikler vardır. belki de en önemli bileşenler eksiktir. beklenir.
_ 7.1.011_ ev tuttum. iki terasım var. üç deadline'ım var. az zamanım var. durup bakacak zaman yok.
_ 8.1.011_

iyi mimar a ve b

2010-11-28T17:26:00.000+02:00

karşınızda,
"iyi mimar [a]"
ar-gör-taşkışla* için üretilmişti.
[2008 mart]
* ar-gör-taşkışla, taşkışla'daki asistanların gerçekte resmi olup (tüzüklü falan) gayrı-resmi görünmeyi başaran dergisi olmuştu bir zamanlar.

"iyi mimar [b]"bu üçlemeyi de tomris'in ofisi için yapmıştım. [2009 yaz başında bitmişti sanırım.] kontrplak, yazıcı çıktısı, tutkal ve toz boya. poz veren arkadaşların hepsi de hakiki mimardır. [kendilerine teşekkürler.]

[sanıyorum büyük panoların 80*80, 60*60 gibi bir ebadı var, yeşil pano 45*30 gibi...]

[mimara ait isimleri okumak için bu imajlara tıklayınız]

kenardaki duvar

2010-09-28T23:27:00.000+03:00

thewallattheendofthecity/theedge
therampartopacitytheshadethebuilding:
theplaque,foldedandcarvedthecliff thebulkthecavewalkclimbhidestaysleep drinkliveescape

"robustness" temalı öğrenci beton tasarım yarışmasına 3. katılımım. bahar 004 (aynı yılki yarışmaya 3 katılım yapmıştık. bir diğeri burda: dadalı gelin). ana fikir katlanmış plağı yan yatırmak ve içini oymaktır. bu modelleri otokette oymuştum, ilk modelleme çalışmam olup bir-iki günde keyifli keyifli yapılmışlardır. keşke her tasarım süreci bu kadar hafif ve keyifli olsa. render bilmediğim için imajlar print-screen usulü elde edilmiştir. monitörüm de 14 inçti ve yeşil-gibi gösteriyordu? bi de ödül verdilerdi, ne güzel günlerdi [3. ödül!] rotterdam'a wörkşopa gitmiştik bu ödül ile. para da vermişlerdi. sonra da amsterdam, paris falan gezmiştik bi hafta.. fotobloğa para yetiremediğimiz zamanlardı. bunun paftası da kes-yapıştır usulüdür. pafta alternatifleri de hemen sağdaki grup... [pratik olsun diyenlere tüm pikasa
albümü burda.]

akreditasyondan şirinler telaşına

2010-09-12T20:10:00.000+03:00

ilk asistan olduğumuzda bu dönem sergisi işlerini bize yığmaya başlamışlardı, efenim iş basit aslında, her hocanın proje grubuna belirli miktar çesan yüzeyi ayrılıyor, bu yüzeye de hocalar ve asistanları o projeleri asıyor. eh en azından hangi alanın hangi gruba ait olduğunu bildiren isimliklerin üretilmesi gerekiyor, bazı sergiler için daha genel afişler de gerekebiliyor, serginin ne olduğunu ifade eden, bu afişler de çesanlara klipslerle asılıyor. çıktılar ozalitten ya aydıngere ya düz kağıda siyah beyaz alınıyordu çünkü bütçe yok, cebimizden alıyoruz, bu seri 4 adet sergiye hazırladığımız grafikleri içeriyor.

[bir araya buraya sergiden fotoları da koyacağım belki öf bugün değil..]

seri 1. 2004'teki ilk iki sergimizden.. aşağıda dönem sergisinin isimliği, ordan başlamıştık, sağda akreditasyon komitesinin ilk gelişi şerefine tüm bölümü kapsayan sergi için afiş örneği, bu afişler 180*30 cm gibi bir boyuttaydı ve aydıngere çıktı almıştık... hala odada asılı durur.. (sonraki akreditasyon sergisi de burda)

[bu serginin fotoları... sonra]

seri 2.
sinema-tasarım buluşması (004 güz) için yapılan şentürer stüdyo sergisi, format aynı, öğrenci başına çesan alanı, isimlikler ve sergi posteri...

[bunun da fotoları olsa gerek de??]

seri 3. şirinler telaşı
008 güz sergisi...
yaz sonunda o rahvan okulun birden hareketlenmesi beni şaşırtmaya devam eder... (gargamel-görmüş-akademik diye açıklıyoruz)

dönüş paketi

2010-07-24T21:24:00.000+03:00

40.saat: gürültü çok fena bişeymiş. uyuyamıyorum. nemli havada trafikte nefes alınmıyormuş. istanbul görmeyeli daha sıcak daha nemli daha gürültülü olmuş gibi. kaldığım evden istanbul'un yarısını dinlemekteyim. bir vadinin yamacındayım da. tabi şimdi evde değilim. evde internet yok. ev de benim değil zaten. önce ev lazım. sonra telefon lazım. internet lazım. o zamana kadar faturalı cep hattı ile 3G almak lazım. printerin kartuşu avizenin lambası odanın jaluzisi gibi şeyler almak lazım. ama onun dışında iyi. işte dönüşe ait kırtasiye, işler, yazışmalar, odanın temizlenmesi, ortalığın çalışmak üzre hazırlanması, kafanın toplanmak üzre ıvır zıvırdan arındırılması. öğleyin tufan olduktan sonra biraz daha ferahım. belki düzelmeyecek ama yakında yokolacak, mutlaka. umutlandım.

3. gün, öğlen: gittikçe sakinleşiyorum. işleri listeledim. tüketilebilir bir liste. büyük başlıklar da ertelenebilir durumdalar. odadaki hoparlörler patlamış (durduk yerde!?) astronotların tamire ihtiyacı var. istanbul biraz serinledi sanki. en azından pencereleri açık tutunca ev serinledi. karşıki mahallede düğün vardı, arada otomatik silahlar saydırıyor. hacıhüsrev de kapsama alanımda zira. balkona oturunca haliç'e kadar görüyorum. hayatta kalacağım (stop)

72. saat: sembolik olarak yarım saat çalıştım. en azından çantalarım amsterdamdan uçup gelebildiler...

bilmemkaçıncı cumartesi: bu hayat insanı oldurmuyor da öldürmüyor da. insan herşeyi hesaba katmak, herşeyi çözmek, bunun için elinden gelen herşeyi yapmak istiyor. ama bu konuda istek ne kadar artarsa beklenmedik sorunların absürdlük derecesi de o ölçüde artıyor.. bu olaylar insanın elinden bişey gelmediğini anlamasını sağlıyor. herşeyin iyi gitmeyeceğini kabullenmek lazım galiba. ya da hep yarım yamalak kör topal yaşayıp gideceğimizi falan.. ama sorun da tam burda: dünyayı bu şekilde terkip eden rastgele güçler iyi iş çıkarmışlar; insan kabullenemiyor. oyundan çıkamıyor. umut kesilmiyor.

ilk haftabaşı: insanın önce interneti yok. sonra suyu kesik. otobüs yolda giderken bozuluverdi, arkadan gelen otobüsler de almadan kaçtı. yükümüz de vardı. hava sıcak. kafamızı toplamamız lazım. hadi toplayamadık diğer ıvır zıvırı halledelim ama yok, evimiz çıkmaz sokakta internet de yok, işler hep yarını bekliyor. yarın gelince de kafa toplanamıyor. işler erteleniyor. istanbul'un hali bu. nem de sis gibi çökmüş. burda verimli olmak mümkün değil. 1 günlük iş için 3 gün ayırmak, hesapları ona göre yapmak lazım.

10. çarşamba: erkenden kalkıyorsun, önce nemle yıkanıyorsun sonra duşla yıkanıyorsun, kahvaltında soldan tv'ye bakıyorsun sağdan cinderesine doğru, yüzüne güneş kremi sürüp çıkıyorsun, artık otobüstü taksiydi bikaç vasıta değiştirip telekoma varıyorsun, işler uzuyor kafan bozuluyor yoldan geri dönüp vazgeçtim iptal edin diyorsun, sonra vodafone'a gidip sizin paketi alayım diyorsun ordan da internette yazmayan ek masraflar ve koşullar çıkıyor ona da tepen atıyor, hoşuma gitmedi deyip aynen çıkıyorsun, hep mecidiyeköy'desin ne yapsan kurtulamıyorsun, serinlemek için cevahir'e girip karar vermeye çalışıyorsun, AVM bizimki gibi ülkeler için belki de lazım bişey, kliması var yani, bugün hiç çevreci değilim, istanbul mağduruyum, belki aslında kendimin mağduruyum, bu işler bana göre değil, ilk şıkka dönüyorsun internetten de oluyormuş, demin iptal ettirdiğin sözleşmeyi yapmak için bir tık yetecek diyorsun, yok yetmiyormuş fax çekip telefon etmen lazım daha, demek ki taksim'e kadar gideceksin, e ama sırf onun için gidilmez kargoyu da vereyim, ama o tek belge kaldı işte, yani aslında hazır olan ama özlük işleri memuresi günlerdir yerine uğramadığı (ama okulda aslında) için eline geçmeyen o belge eksik, daha gidemiyorsun yani kargocuya, o zaman faxa da gidemiyorsun, kafan oraya takıldığı için çalışmaya da geçemiyorsun, avluya da inemiyorsun inşaat var... of beni geriyor böyle ertelenen işler artık bunları halletmem lazım diyorum sayın istanbul internete ihtiyacım var küçük çekmeceye de gideceğim enişteyle konuşmam lazım kamyonet tutacağım çıldıracağım hava çok sıcak bitti hepsi bitti doktoraydı çalışmaktı onlar bitti, anladım yapamayacağım, sadece huzurumuz olsun bari sadece, bi an önce eve gidelim oturalım...

[fig.1.1 yeni çalışma ortamım]

iki hafta sonra: 4 gün kadar önceydi, bana bir hal oldu; gürültü, nem, kalabalık ve verimsizlik normal gelmeye başladı. oturdum istatistik çalıştım...

iki hafta ve 4 gün: oda tamam, internet tamam, bisiklet tamam, sinkov tamam, bilgisayar tamam, tüm verilerin yedeklenmesi tamam, french press tamam, yarabbim herşeyim var ama verimli değilim!?...

3. hafta: anlıyorum, her zaman buradaydım, hep burada olacağım, kulaklığı takınca gürültü azalıyor, 11-17 arasında güneşe çıkmamak lazım (en güzeli evimiz), klimalı otobüsü yakalarsam eve dönebilirim, masaüstü vantilatör kalmamış, yazın geçip gitmesinde üzülecek ya da sevinecek bişey yok, balkonun gece manzarası gayet güzel, ekolojik dükkanda gri tuz yok, torba almazsam esnaf düşman kesiliyor, tüm sistemler çalışıyor, geldim ben.

bizim buraları sizin oraları: döndüğümde hep oralardan bahsedeceğim sanmıştım. ama hep buralardan bahsediyorum. hollanda aklıma bile gelmiyor. köyden kente inmekmiş bu. büyük kent insanın aklını alıyor. arabalar, insanlar, binalar (ve gerektiğinde iş makinaları) insanın üstüne üstüne geliyor değil mi efendim.. yolda bisikletli görsem kentte-keklik-görmüş-köylü gibi olacağım, gidip okşayacağım, gözlerim dolacak falan.. demek ki bir süre sonra "bizim oralarııı, veheey" diye havalar yakmaya da başlayabilirim.

birinci ay: boldere yazıldım. bisikletle arka mahalleleri turladım. burda herşey mümkün. ama daha zor. irade istiyor.

delft'te dalga

2010-07-24T18:52:00.000+03:00

bu desenleri polinomlarla çiziktirmiştim (ama her tür fonksiyon kullanılabilir), bir polinom taslağı var, 5. dereceye kadar (e1*ax**5, e2*bx**4,..., e6*f), e parametreleri 0 veya 1 oluyor, yani o öğenin varolup olmayacağını belirliyor, a-f arası katsayılar da polinomun biçimini etkiliyor. bu polinomlar kullanılarak üretilecek her bir eğri için bir seri kontrol noktası üretiliyor, ayrıca her eğrinin başlangıç-bitiş noktaları, renk ve çizgi kalınlığıyla ilgili parametreleri var. bütün bu parametreler bir ölçüde rastgele süreçlerle sayfa boyutlarına bağlı olarak belirleniyor, eğrinin hareketli kısımlarının sayfada kalmasını sağlamak için biraz parametrelerle oynamak (zoom yapmak) gerekli olabiliyor. burda da örnek bir python scripti var açıklamalarla, bi bakmaya değer: bkz skripttir (uzantısı .py ama .txt dosyasından farkı yok), daha yüksek çözünürlükte bakmak için: picasa

projenin aslanlı yoldan törensel taşınışının kentsel fotoromanı

2010-04-17T01:56:00.000+03:00

levent şentürk'ün iki projesi için taşkışla'da bir nevi korsan sergi... mart 2007... onur, erdem ve serap (?) da suç ortağı olmuşlardı... projenin aslanlı yoldan törensel taşınışının kentsel fotoromanı ve izzet yasar'ın ilgili yazısı da ekte. (izzet yasar, balta/zar; yky, istanbul, 1999) [levent şentürk bitirme projesi (levent şentürk, doxa yazıları; yky, istanbul, 2003), binanın eşgaline dair, levent şentürk, osmangazi üniversitesi, mimari proje V (?), 1996-97 (?)]
albüm burda

böyle bişeyler...

Carlsberg autonomous zone: The dark zone of excitement, energy, production, life and playfulness!

2010-04-11T23:55:00.000+03:00

burda bulunmayanları yazayım: sanıyorum bira çeşmesi yok. aslında musluklardan üçüncü bir çeşmeyle aksın diye de düşündüktü galiba... dayak duvarının aslı bu projede ama modellerde bi yere gömülü kalmıştı, bir sürü detay var.. çok detay var galiba, biraz oralara kaptırmıştık... bunun da teslimi apayrı macera idi bütün diğerleri gibi... evet acısıyla tatlısıyla: erdem, serap, onur ve ben
kış 2007

What kind of a place is the city? What do we do here? Why are we here in a city? What do we seek? In order to answer these questions we tried to be dreamers, rather than architects. A city, our city, sohuld be alive, safe, accesible; every moment, 24
hours a day, every season, all through the year; for everyone, every age, every income, including disabled and elderly people, not for some, but all! The city should provide services and endure economic activity, but moreover, it must facilitate creativity and entertain its inhabitants and visitors.

We envisage a city not ordinary, but interesting, and an inhabitant group who is not only consumer, but also producer; not only individualistic, but also communal; not only spectator, but participant. The city doesn’t have to be beautiful but it should be ours. So we commenced an imaginary bargain with Carlsberg. We imagined a social structure which may also indicate the prospective identity of this region.

Basically “Carlsberg Autonomous Zone” includes two organizational structures. One is the Carlsberg Real Estate Management that’s assigned by Carlsberg Company, which will develop and carry out all the building activity and manage economic issues. We preserved the heritage of Carlsberg and created a great opportunity for PR of Carlsberg brand with our landmark district; in addition to a fair amount of m2’s for marketing. The other structure is an ‘autonomous organization’ which carries out issues about maintenance of public zones, and social works.

The autonomous Zone Structure
The Autonomy may be the headquarters of playfulness spreading out to the whole life!
Autonomous organization is not only a municipal administration (maintaining social utilities, such as, open air sport areas, parks, gardens, winter garden etc.), but in addition, it is an experiment of direct-participatory-democracy in the attire of a foundation, which will be directed by the efforts and ideas of all the participants both from Carlsberg region and from outside. It doesn’t have a delegation system, but a coordination team which has a regular office, and meeting places for huge assemblies, but still relying mainly on communication via internet. It may be postulated that the real meeting place of the autonomy will be on the internet. Assets of the autonomy is a one time donation from Carlsberg Company, and is used for mainly social purposes. Two institutes have share from the revenue of the economic activities of the autonomy, one is an ‘institute for social works, academic studies and artistic activities,’ and the other is the ‘Institute for Game.’

Socio-Cultural Institution
Integrating Society
The institute for social works, academic studies and artistic activities accomodates social projects which integrate the social structure and facilitate participation, and also provides space and financial and institutional support for academic research, and artistic creation and performances. This institute, together with the coordination team of the autonomy, will have spare indoor spaces to be allocated or rented on an hourly basis, 24 hours round. An house for the elderly and a kindergarden which uses an ecological agricultural research center as garden area will also be managed by this institute.

“Institute”of Game
Giant dark game box: The main purpose of constituting a permanent organization for game is to infiltrate the playful attitude into all of
the veins of the society. This institution which is the heart of our project, owns a giant dark shelter in the center, a black hole isolated from the ordinary course of life, facilitating, with its flexible arrangements, all kinds of games from most banal and ordinary ones to the most radical and experimental, continuously created and recreated by everybody and communicated through internet. Games may endure for days, for weeks, even for several months, so a quick cellular accomodation system is built on the inside of the outer membrane of the shelter. Although being separate game institute always works together with the autonomy teams and other institutions, in order to enlarge its territory to all of the Carlsberg region, all of the city, all of the world, and all of the activites; nothing set aside. These two institutions organize festivals several times of the year when all the institution doors are opened and Dionisiac spirit reached at its peak.

Architecture and City Life
Continuous green: topography of hills mountains and valleys!
So we started to seek an architectural embodiment of the city we envisaged. We are well avare that not every kind of people will follow gameful activities, but every age and every character would seek something pleasing to them in the city, bu still we seek to incorporate every kind of people into our city. Here we asked another essential, and rather old question: Can architecture facilitate peoples’ socializing, can architecture have an ‘in-betweening’ function? We weren’t thinking about architectural forms as architects, but, as the dreamers, about the functions required for architecture to be socially functional. Therefore we didn’t let it go with only economic purposes, but we devised several proposals for ‘Carlsberg Real-Estate Company’:
1. The mountain: The high rise office building in the center of the area, while retaining its function, may be covered by an additional transparent structure (a steel frame and a transparent polymer based laminated glazing material) and in addition to being ecologically more efficient we may get an artificial climbing mountain, topped by a camping zone and moreover with a couple of bungee jumping cranes. South side of this mountain may be wider in order to be climbed from indoors. This would both be great place for fun and sports an also a great landmark and spectacle to be seen from all over Cophenagen. 2. The Mediterranean Square: Can a mediterranean square be placed in this climate zone? Temporarily climatized courtyards and back streets may be an answer to this question, a dense grid of back streets and a square, including two storey high cafe-bars, clubs, restaurants, shops, mini cinemas and play houses, workshops etc. may be a good entertainment solution; an alternative to the closed shopping mall, taking us back to the real and lively streets with a great night life. We placed on top of this grid, an independent formation of residences, addressed to very different social groups, to provide security all through the night. We also placed 24 hours working functions on some critical points in the back streets. 3. In-betweening: To facilitate social integration we propose (in addition to sports, dancing, game activities and other social activities etc.) a beer fountain with a little square around, a wintergarden, a wall to fight against, a party zone for concerts and parties, an open air festival field 4. Mixed use, mixed housing: Housing for every kind of people of every age to enrich the city life: some low rise, some detached, converted lofts, apartment blocks, dormitory housing, a house for elderly etc. And also temporary accomodation types for visitors, hotels, youth hostels, camping, cell dwelling...

Architectural arrangement and natural sustainability
Compact, energy efficient, accessible
Then we designed our architectural vision for the embodiment of social sustainability, ecological sustainability and economical sustainability. We excluded motor traffic in favor of pedestrian and bicycle routes, and imprisoned the cars into giant underground parking zones. We preserved existing buildings and green areas as much as possible. The central power station is preserved, as an efficient central heating and electric supply solution. On the eastern side, which is lower, we imagined a continuous green field with accessible slopes for the disabled, as a second ground floor. With extra dense but rather low rise (?) buildings, east side of the site became a continuous system of hills and valleys (terraces and courtyards), connected via bridges, slopes ramps and vertical circulation elements. This compact, energy efficient solution may be augmented by natural ventilation and daylighting with smart solutions like reflectors, light transmitting ventilator tubes and formation and orientation decisions of the courtyards.

circulation

dwellings

Carlsberg economic activity

Autonomous zone activities

hala delft'te

2009-12-31T15:06:00.000+02:00

1. delft'te çatışma: bir haftadır sürekli patlama sesleri geliyordu gece gündüz demeden.. bugün sabahtan beridir bir çatışmanın ortasındayım. kedileri dışarı salamıyoruz. terör tüm yurdu sarmış durumda. ya darbe oldu ya iç savaş çıktı. ya da yeni yıl geliyor ve çocukların harçlığı bol. bakkallar da sorumsuz biraz.

0. delft'te şüphe: daniel dennet'in zihin için şöyle bir modeli var, kabaca ifade edildikte: içinde olduğumuz dünya ve kendimiz hakkında beyin paralel bir hesaplama faaliyeti ile her an pek çok alternatif taslak oluşturuyor, ve bu alternatiflerden belirli bir anda uygun olanları seçiliyor ve bir adet sürekli (hem zamansal hem görsel -hem diğer duyusal- anlamlarda sürekli) anlatı oluşturulageliyor. içinde bulunulan parçacıl gerçeklik ve süregitmekte olan paralel ve dağınık hesaplamalardan bir adet ben yaşantısı üretiliyor ve biz zihnimizde bunu yaşıyoruz. (bkz consciousness explained, d.c.dennet) şimdi bu kitapta mesela şöyle bir delil vardı, hatırladığım: her iki gözümüzde birer kör nokta var. ve bu kör noktalar herhangi birşey görmüyorlar. aslında gözümüzde herhangi bir mevki bu kör noktaların yerine görüyor değil. kör noktaların görmesi gereken yerleri aslında görmüyoruz. ama gözümüzü dimdik karşıda bir noktaya kitleyip dimdirek baktığımızda bile görüşümüzde iki adet boş nokta olduğunun farkında olmuyoruz. bu noktayı okuyucuya iyice anlatmak için dennet kitabına bir çizim koymuş. çizime belirli bir mesafeden baktığımızda o belirli noktalara yerleştirilmiş iki adet işaret görüşümüzden çıkıyor. ama görüşümüz bize hala deliksiz geliyor. başka bir yazısında dennet diyor ki (hangi yazısıydı o ya) zihin elindeki veriden olabildiğince tutarlı ve boşluksuz bir yaşantı üretmek için elinden geleni yapıyor.

-1. [çok komik :[ ] delft'te şüphe -1+i: [daha da komik :p]
ben de kendi kendime soruyorum: tamam yaşantının öykülenmesi bu şekilde gerçekleşsin, sorun değil, de acaba, durmadan anlatıp konuşup durduğum [durdun mu durmadın mı?][çok komik :[ ] konularda, yani kurageldiğim öykülerde de böyle boşluklar var mı.. yani varsa nereden bilebilirdim ki acaba, nebileyim kuramsal olsun, yaşamsal olsun, muhabbetle ilgili olsun herhangi bir öyküyü oluştururken eksik kısımları keyfi biçimde dolduran bir zihnin komplesiyle mi karşı karşıyayım... yoksa biliyorum da mı konuşuyorum.. bir kısmını biliyorum da gerisini keyfi biçimde dolduruyor muyum.. ne kadar keyfi biçimde dolduruyorum... insan bildiğini nerden bilir ki? hani bildiğini bilir, bir histir bu, ama ertesi anda "haa o öyle değildi sonra da şöyle olmuştu" dediği de çok olmamış mıdır?

delft'te taşınmak X={x1,x2, ..., xn}: benim bir eve taşınmam haber değil, belki evin bana taşınması haberdir. ben hep taşınıyorum, bugün yarın yarından sonra, evden eve evden eve.. neyseki artık aslında taşınmıyorum, artık hep aynı yerdeyim. bundan sonra böyle. taşınıp duruyorum ama fazla yeni ev fotoğrafım yok, eski fotoğraflarım geçerli hala onlara tekrar tekrar taşındım, rahatım, yazacak çok şey var.... yok yazacak çok şey olması haber değil, olanların çoğunu yazsam? bünye çılgın gibi çalışıyor, çalışmadığında duvarda tavanda asılı duruyor, bünye mutlu. bünye çok ferah. sakin. bunlar haber mi?

delft'te
1. tosun paşa 2. şabanoğlu şaban 3. süt kardeşler: iki önceki evimde bu hollandalı kardeşlere bir türk sineması gecesi yapayım mı diye düşündümdü, sonra baktım tehlikeli, bünye meselesi... film falan izliyorum arada..

delft'te tezek: havalar ısındı ısınalı bir tezek kokusu güneylerden doğru geliyordu, hafta sonu evin arkasındaki mahallelere gidip bir tetkik ettim, kuzular koyunlar çayırlara yayılmış, zaten çimenler karların altından yemyeşil çıktı, o da yetmedi kendi kendine laleler açıyor kanal boylarında... çayırların gerekli yerleri sürülmüş, bazı noktalarda da tezek yığınları var. arka mahalle köymüş... içinden de kanallar gidiyor, düz düz de gitmiyor bir idil havasında, salkım söğütler sulara uzanıyor, güneşler sulardan sekiyor masmavi falan.. [aslında baya çamurlu ama güneşte masmavi görünüyor] milletin evinin yanında iskeleciği var kanosunu kayığını bağlamış.... ya o dar kanallardan baya yatlar gelmiş, yat parkı var.. şurda ya! marina gibi, yatları karaya çekmişler duruyor... ellerini iki yana açar "n'oluyosun hollandalı?" dersin, bu kadar mağrur olma, bu kadar keyifli yerlerde yaşama...

delft'te tıraş: aslında delft'te tıraş olamadım, burda unisex kapsalon olgusu beni korkuttu, her ne kadar türk berberinden ölesiye şikayetçiysem de burdakiler saçımı stil yapar diye korkunca ben gurbetçi ev arkadaşımdan türk berberlerinin adresini alarak den haag'daki göçmen mahallesinin yolunu tutup kendimi "altın makas"lara teslim ettim... burdaki türklerin işletme isimleri 40 yıl önceden kalmış. "maça kızı bar" bile var. bi de helal marketle kafi şop yanyana.. temiz bir tıraş olmadan önce yarım saat kadar star'daki izdivaç programını izledim, islami gurbetçi dergilerine göz attım... türkiye bildiğiniz gibi (sorarsanız yani), burdaki cemaat de belki türk haklı kendi başına özgür kalırsa (yani devlet yakasından düşerse) nereye gidecekmiş onu örnekliyor olabilir...

delft'te bu da bahar değilse...: eldivenlerimi yiyeceğim. kışlık olanları. burda bahar ağır ağır geliyor. tomurcuklar orda iki aydır sabırla bekliyorlar. açmıyorlar, açmıyorlar, açmıyorlar... hava ısınınca, öyle açıyorlar...

delft'ten dönüş: ben dönüyorum. 11 adet ay geçti. iyi geçti.

delft'te yaz: delft'te bahar havai fişek gösterisi gibi (idi). her gün başka bir ağaç farklı bir renkte çiçeklerle patlıyor, ertesi gün sönüyor gibi (idi). yaz o kadar şatafatlı değil. zaman zaman sıcak zaman zaman serin oluyor. insanlar kanallarda göllerde yüzüyor ya da güneşleniyorlar. her an orda burda bir etkinlik bir festival bir konser... ülkenin keyfi hiç azalmıyor. barlarda, kafelerde, ya da evlerin önlerinde, arkalarında, ya da parti için kapatılmış sokak aralarında hararetli muhabbetler kesilmiyor. efenim kendileri, hollandalılar, dünyanın en mutlu halkları arasındalarmış. ama burda sadece hollandalılar değil enternasyonaller de keyifli. ülke keyifli. insan soruyor durmadan (nassınısattımını) madem böyle bir ülke kurmak mümkündü, biz ne demeye öyle bir ülke şeyetmişiz orda, sizin orda? madem güzel bir ülke ve iyi işleyen bir sistem kurup mutlu olmak mümkündü, bizim ülkemiz niye insanlarını mutsuz etmek üzere kurulmuş? şimdi ordan başlasak bu tarafa doğru koşturmaya, bu boylama kaç ışık yılında varacağız? insan sararıyor soluyor (yaz yaprağı misali efenim). hani burda kalmayı istiyor değilim. dönme vakti geldiği için de çok mutluyum. ne de olsa siz ordasınız, siz olmayınca da burların tadı tam çıkmıyor. ama bizim oralar niye burası gibi olmasınmış... niye...

delft'te beyaz geceler: akşamüstü çıkıyorum bisikletle gezmeye.. kimse yok ortalıkta.. şaşırıyorum her seferinde.. sonra saati hatırlıyorum. akşamüstü değil gece 10. en uzun günlerinde akşam 22 gibi oluyordu, hava 23 gibi anca kararıyordu. hala da nerdeyse öyle.. en kısa zamanlarında da, kışın yani, aslında öyle fazla kısalmadı günler. eh adamlar ışıksızlıktan bunalıma girmiyorlar, ışın bolluğuna alışıyorlar yazın, o yüzden çok etkileniyorlar belki? ışık bol ve dramatik burda. bu kış çok güneşli bir kış idi. bahar ve yaz da yaşandı gayet güzel. bu evlerin güzel teraslarına, ya da kanal kenarlarına sıralanan arka bahçelerine, ya da parklardaki dev ağaçların altlarına kurulacak rakı sofraları ile...

delft'te hollanda: sanki döndükten sonra da sürekli burayı anlatacakmışım gibi, sanki çok büyük olaylar yaşamışım gibi, sanki anlat anlat bitmeyecek maceralar falan.. ama pek anlatmam belki, zaten büyük olaylar yaşamadım.

delft'te dünya kupası: ara sıra orda burda öten vuvuzelalar.. hollanda maç kazandıkça bu düzenli hayatlarında bir taşkınlık yapma olasılığının cezbesine kapılan ergen grupları, holigana benzeyemeyen kızlı erkekli kalabalıklar, atlı polisler, atların bokları.. neyse en sonunda ben de uykumdan bir anda silkindim ve gözucuylan bile bakmadığım bu kupanın finalini şu turuncu milletin arasında izleyeyim diyerek meydana indim. bütün barlar büyük ekranlarını dışarıya çıkarmışlar her yer tıklım tıklım her barın etrafında turuncu bir güruh ayakta ekranlara bakmakta, ben de işte bi o mekanın dışında bi bu mekanın dışında maçı izledim. sıkıcı bir maçtı. maç bozuldukça hollandalının da keyfi kaçtı. devre arasında eğlenmeye başladılar. maç başlayınca yine duruldular. eskii ev sahibem sophia'yı gördüm, o da avustralya'daki babası için tarihi olayları fotoğraflamaktaymış. yeni ev sahibim nuri'yi gördüm, mekandan mekana gidiyorlardı. kasabamızda sıradan bir gece, sıradışı bir turuncu hakimiyeti. bayrakla araları yok deniyor ama hanedanın bayrağıyla araları iyi.

delft'te oranjların wilyamı: bu arada wilyam of oranj'ın türbesi gerçekten de delft'teymiş. çelenk koymak isteyen olursa.. gittim gördüm. iki tane heykeli var bir baldakenin altında. bi tanesi kilisenin merkezine doğru gayet laubali bir biçimde oturmuş, tam bir ağa. öbürü arkasında yatağında yatıyor, ayağında terlikler, terliklere bir köpek dayanmış uyuyor. ölmüş adamcağız.

delft'te rotterdam yolu: en sonunda geçen sonbaharda hazırladığım haritalarımı alıp yola koyuldum. ana yolun batısında kalan bisiklet hattı gerçekten çok güzel, tarlaların arasından ve bir seri parktan geçip schiedam'a varıyor. burda eski liman, değirmenler, eski sokaklar binalar var, güzel bir yer, rotterdam'da da tarihi mekanlar varmış. sonra kentin merkezinden dolaşıp kuzey doğu tarafındaki göller ve tarlalar üzerinden döndüm. çok keyifli mekanlar. göllerde yelkenliler geziyordu.

delft'te

2009-12-06T01:51:00.000+02:00

1. delft'te sinterklaas:
bizim bildiğimiz noel baba'yı üretmek için bizim bildiğimiz demre'de kilisesi olan aziz nikolas'ı, noel baba denen ama hediye dağıtmayan bir ingiliz karakteriyle birleştirmek gerekiyor. aziz nikolas'ın duç versiyonu ispanya'dan her yıl kendi doğum gününde, 5 aralıkta geliyor, ikinci dünya savaşından önce sadece bir yardımcısı varmış, adı peter, kendisi arap, bunları eski germanik inanışlarla oldukça başarılı biçimde açıklıyorlar, neyse işte adamcağız kara ve komik yardımcılarıyla gelip kanaldan geçti, ben de kahvemi alıp evin yakınındaki kanala kadar bir zahmet ettim göreyim diye... biriki gün delft'in meydanında çocukları kabul etti, yardımcıları dilekleri kaydettiler, biriki tane piet ortalıkta dolaşıyordu bugün bile... şu anki ev arkadaşlarım bir sinterklaas lotaryası düzenlediler, şiirler yazıldı, ucuzdan hediyeler alındı (çin sağolsun ucuzdan hediyeler beya afili olabiliyor artık), geleneksel yemekler ve kekler pişti, biraz içim bayıldı şeker, kek, anason ve zencefil kokusundan ama gelenek işte... ve geleneksel sinterklaas şarkıları.. eğlenceli bir gelenek, ikinci dünya savaşı ertesinle ama kuvvetli ilgisi var böyle yoğun kutlanmasının... yoğun kutlanıyor evet.
(bunlar da sinterklaas şiirlerim, haykularım, haykolarım koanlarım, zevklen okuyun mümkünse... kendime iki adet uzaktan kumanda aldım, yani sint beni duymuş da almış..)

2. delft'te cittaslow:
bir pazar günü, giyindim kuşandım, cittaslow görmeye gittim. hava güneşliydi, ama karşıdan fena rüzgar esiyordu fena.. neyse yokuş
çıkar gibi ağır ağır ilerledim, yavaş kente yaklaştıkça yukarki manzarayla karşılaşılıyor. rotterdam'a on dakka mesafede, avrupa'nın en büyük limanının yanında cittaslow olmak istanbul'un yanındaki cennet olmaya benziyor.
haklarını yemiyeyim, bir yerde, burlarda gördüğüm her yer, hatta büyük kentler bile, cittaslow. yüksek hayat kalitesi. beğeniyorum doğrusu, zevkle yaşıyoruz. [bizde de seferihisar var, cittaslow imiş, tevekkeli etrafındaki her yere 20 kere gittim de ordan geçmedim, çıkmaz sokak mı idi ne?]

3.delft'te teletabilerin inine girmek:
işte burada tabitostlarını yiyiyorlardı sayın okuyucular!

4. delft'te ışık: insan gelmeden önce şöyle düşünüyor: burası bu kadar kuzeyde ya, karanlık olacak tatsız olacak.. hani güneşin öğlbe vakti batacak gibi durması bir tuhaf ama, ama.. sürekli bir akşamüstü güneşi var ve ışık bir şahane doğrusu, hele bir de bulutlar aralanırsa kanalların ve tarlaların arasında keyifle dolanıyorum...bulutlar da aralanıyor, şimdilik... panik yapmaya değer bir durum yok henüz...

5. delft'te yılbaşı çiçeği:
burada edindiğim bir arkadaşım yeni ev hediyesi olarak getirdi bunu.. edindiğim her arkadaş taşındığım her ev için bir çiçek getirirse küçük bir sera kiralamam gerekir.. (burda öyle seralar var, bir tarlaya seracıkları doldurmuşlar, kiralıyorsun, keyif işte) ama zaten edindiğim her arkadaşı öyle tam edinemiyorum şüphesiz ben......

6. delft'te fesat: kendimi sürekli "ama siz de böyle böyle yaptınız.." türünden hollandalıları suçlamak isterken buluyorum. epiy de öyküler yazdım, güzel ve serin ışıklarda kanalların yancağızlarında yürürken... onları niye ve nasıl şuçlayabileceğimi falan çalıştım, şekillendirdim, zor da bir iş değil, tabi aynı ilkeler üzerinden osmanlı ve bütün diğer miraslar yüzünden onlar da beni suçlayabilir ama ben onu onların yerine yaptım zaten, ondan mı acaba.. onlara cumhuriyet'ten ve erken modernden bahsediyorum da bunlar külliyen bihaber olduklarından mı sadece dinliyorlar? ortada bir hava oluşuyor: "ya sizin oralar öyle mi? bizim buralar başka türlü." gibilerinden.. bir yandan insan "ya sizin ülke de aynı şeyleri yaptı 60 yıl önce iki ülkenin zihniyet açısından pek farkı yoktu" falan diye konuşmak istiyor, sonra işin öbürsü yanını düşünüyor: "ya herifler de orlardan falan geçmiş olabilirler de, geçmişler gelmişler.." güzel ülke kurmuşlar, ferah ruhlar, makul zihniyet... biz niye takılmakta ısrarcıyız prehistorik hassasiyetlerimize ve saçmalıklarımıza? (ama bunların da kraliçesi var canım!!?)

7. delft'te kuğular: ilk olarak, burda gerçek kuğu (ya da kaz irisi mi?) var. hakkaten büyük insan üstüne binip kanallarda gezebilirmiş gibi.. burda başka kuşlar da var. sulak alan olunca insan evinin önünde acaypi acayip kuşlarla hemhal olabiliyor. bir de bu kuğular var. çünkü, neden olmasın. tam hollandiyaya göre işte. bu milletin güzel bir yanı var, kuullukla (iskandinavlara atfedilen) ya da katı özenle (almanlara atfedilen) ya da ağırabilikle (bizde pek sevilir) kafayı bozmamışlar, rahatlar ya... evet bu doğru. bir zevk bir özen her yanda var, ama bir tevazu ve sadelik ve bir ortahallilik tonu taşıyor. kanala kuğu koyabiliyorsun, güzel duruyor ve bizde kendini küçük düşürmek (koskoca adam çık çık çık..) anlamına gelen davranışlar burda sadece keyifli..

8. delft'te yıkım: bu binayı yıkıyorlar. altın rengi camlarına bakıyordum geliş gidiş... güzel görünüyordu. docomomo hollandiya uyuyor mu? mimarlar odası wilyam of oranj'ın anıtına çelenk bırakmayacak mı?
şurası bir gerçek, inşa etmeyi seviyorlar. yıkmayı yenilemeyi düzeltmeyi başka şey inşa etmeyi...

9. delft'te yol inşaatı: inşaat mı yapıyorlar? bir yeri geçici olarak kullanıma mı kapatıyorlar? bi zahmet alternatif bir yol açıyorlar orda, güvenlik önlemlerini falan da alıyorlar... burda da biri biraz eğlenmiş :]

10. delft'te keyifler: anlaşılıyordur sanıyorum, burda geçirmekte olduğum vakitten oldukça memnunum... tabi bünyenin nereye gitse yanında taşıdığı arızaları var... ama arızalar için de yaşlıyız artık bünye. iyiyiz bünye boşver, hafifiz.

11. delft'te yeni yıl: önce "ne kadar donuk bir yıl oldu" diye düşündüm. demek ki bu yılın üzerimde bıraktığı genel izlenim bu. sonra detaya girince gördüm ki donuk olmak bir yana inanılmaz hareketli bir yıl olmuş. ama donuktu. ne kadar çok şey oldu aslında.. ne kadar çok yer değiştirdim.. ertelediğim ya da görmezden geldiğim ne kadar çok mevzuya el attım... donuktu ama... ne zaman bir heyecanlansam onda da ağzımın payını aldım. erimiş tereyağı yavaş yavaş donuyor ya, onun gibi... tabi bünyenin temel faaliyeti sürekli olarak durum değerlendirmesi yapmaktır. yapıyor efenim durduramıyoruz. anlayıp idrak etmeye çalışıyoruz. ama bundan sonra darbeler, muhtıralar, eylem planları olmayacak. bünyeyi kendisine teslim ediyoruz. onun dünyada iş görmek için kendisine göre yolları vardı. ilk başladığımızda. her ne kadar bir milyon denyoluk barındırsa ve halinden bir türlü hoşnut olamasa da belki bünyenin başka türlü işlemesi mümkün değildi. zaten artık bunları düşünmek için biraz geç oldu. yeni yıldan bir beklentim yok. hayat sürüp gidiyor işte. bünyenin beklentileri ama tümüyle tükenmiş değil. o götürüyor biz naçar takip ediyoruz.

12. delft'te ev ve ev arkadaşlığı kurumu: delft'te ilk gecelerimi geçirdiğim o güzel evde kalıyorum 1,5 aydır. ama evdeki toplulukla ilişkilerim bir türlü normalleşemedi tatlılaşamadı, hatta artık yoğun duç kullanımı koşullarında iyicene koptu. hani sorun mu var denirse yok, bilakis.. sistem bu zaten, herkesin ayrı bir alanı var, gerekirse tümüyle izole oluyorsun, kavga gürültü yok. ayrıca görüyorum ki insan bir yerde ana dili bilmeyince her ne kadar birebir münasebetler kurabilse de, sosyal olaylara dahil olması kolay değil... bu evle birlikte yanyana dizilen üç ev bir tek yaşama grubu oluşturuyor. 25-30 kişi eder.. zaman zaman ortak etkinlikler oluyor, katılıyorum, yani orada oluyorum da çok katılamıyorum... şimdi ben bu evde geçiciyim, bir aylık daha kontratım var. bu arada onlar da yeni kalıcı ev arkadaşlarını arıyorlar (ya bırakın durayım yaza kadar) burada ev arkadaşı seçmek için bir "instemming" kurumu var (ben bu kurumu bypass edip geldim. başka türlü de olmazdı zaten.) çok manalı duruyor aslında. birlikte yaşayacağın insanı seçiyorsun. farklı türleri var. şu anki evimde her talip ile ayrı ayrı iki kere akşam yemeği yeniyor.. ondan sonra konuşuyorlar ideal ev arkadaşımız mı diye.. benim gözlemlediğim kadarıyla bu geceler evdeki en neşeli geceler oluyor. herkes kendinden bahsediyor ve bu zanaati yıllardır sürdürdükleri için gelişkin öyküleri var. bana da sordular "ders çalışıyorum bi de tırmanıyorum" diyebildim... şu ana kadar gördüğüm taliplerin her biri en azından evdeki herkes kadar düzgün tiplerdi.. ama hiçbirinin üzerinde anlaşamadılar.. nihayet birinin olmayacağı konusunda anlaşmışlar. çok da tatlı bir insandı, ben de merak edip sordum, "bazılarımız onun yanında kendilerini rahat hissedemiyor ve gerçek benliklerini sergileyemiyorlardı" yanıtını aldım. iyi ki ben instemminge gelmedim beni sopayla kovalarlarmış, gerçek benlikleri ha? şimdi, bu instemming kurumunda çok makul bir yan var tekrar ediyorum, ama beni rahatsız eden bişeyler de var, anlatması zor... benim evdeki yaşantım da "biri bizi gözetliyor" ile "yemekteyiz"i birleştiren yeni bir şov konsepti gibi.. neyse en azından sokağa atmadılar, ev rahat, odam güzel.

13. delft'te türk mutfağı: yazdan beridir "ya bu vejeteryan arkadaşları bizim mutfakla tanıştırayım mesut olsunlar" diye diye içimde şişen bütün yemekleri pişirdim nieuwelaan'da (bizim evin kod adı oluyor). sorun şu ki artık durdurulamıyorum. yakında elime oklavayı alıp börek açacağım gibi görünüyor. en azından hazır mantılık makarna gördüm, mantı yapacağım o kesin*. evde kendime hayatta yapmadığım mücverinden tutun zeytinyağlı lahana sarmasına, mercimek köftesinden tahinli piyazına nebileyim kısırından yayla çorbasına menümde yok yok... şekerpare yaptım ya... şimdi ne var bunlarda bunlar kolay işler demeyin, bunların çoğunun tarifini önceden bilmiyordum. şimdi prosedür şöyle gelişiyor, aklıma bir yemek geliyor. internete bakıp bir tarif buluyorum. ilk soru şu, malzemeler kolayca bulunuyor mu.. bulmakta zorlandığm malzemeler en basit en temel olanları, salça gibi.. bir süre markette orda burda malzemeler var mı diye bakmakla geçiyor.. olmazsa ortadoğu marketine ya da türk marketine gidiyorum, tabi yemek on kişilik piştiği için fiyat da önemli. fizibilite çalışmasından sonra menümü netleştirip yemek şkecılında uygun bir tarihi "ben pişiriyorum" diye işaretliyorum. o günü o yemeğe ayırıyorum artık. on kişiye iki üç çeşit pişirmek baya vakit alıyor. ama kafa da tertemiz oluyor doğrusu. bu aralar delft'teki en ferah faaliyetim bu.
*sonradan not: şaka maka elime oklavayı aldım, mantıyı açtım, ayrıca yeşil mercimekle bir nevi vejeteryan makarna varyasyonu ürettim, yetinmedim yörüklerden görüp hatırladığım kadarıyla bi de tahinli ballı katmer açtım (o tam olmadı ama).. güzel oldu ya, damağım bayram etti..

14. delft'te duç mutfağı: hollanda mutfağının özünde biraz fazla sade hatta tatsız olduğu konusunda genel bir kanı var. ama uzun bir sömürge ve ticaret geleneği ve şimdi de azınlıklar sayesinde aslında dünya mutfağı ve değişik lezzetlerle tanışıklıkları var. arkadaşlardan duyduğuma göre yeni yeni (külütürün her yanına sinmiş bulunan kalvinist sadelikten silkinip) daha az tatsız hatta lezzetli yemek pişirmek yolunda bir gayret yaygınlaşmış, ben de şahit oluyorum. patatesi pirinci makarnayı sebzeyi falan tümüyle yağsız tuzsuz pişirebiliyorlar. sonra bir sos hazırlıyorlar. bu sosta yok yok. çoğu zaman pek ne neyle iyi gider diye bir düşünmek de yok. ondan sonra hepsini karıştırıyorsun. karıştırmazsan alttaki tatsız karbonhidrat kaynağını tatmaktan kurtulamıyorsun. karıştırırsan oldukça farklı ve çeşitli lezzetler tadıyorsun. sırf sebze ve soya ürünleri kullandıklarında lezzetli pişirmeyi pek bilmiyorlar. ama peynirdi et ürünleriydi onları katarlarsa güzel oluyor. şikayetçi değilim. okulda ise düzgün yemek çıkıyor. onun için de yabancı öğrenciler bastırmış (imza toplamışlar galiba).

bunları ben yapmadım (başka sorumlu bulun)

2009-12-04T22:41:00.000+02:00

oh be! design games ile içimiz
açıldı. parıl parıl parlak renkler!
(gerisi burda)

design games ile monitörleriniz daha da karanlık! 125x75 piksellik monitörleriniz mi var? [hesap makinesi?] çok mu fazla? kaç tane? hepsi için
wallpaper mi lazım? bir göz atın bakalım, bizde herkese göre bişeyler olması lazım, ordaydı yaa...

(design games'in desktop ikonları
var, değiştirir değiştirir kullanır) (burda)

bu yolda düşürülen kurşunlar bırakılan şehitler burda

monitörü büyükçene olanlar için böyle çeşitlerimiz var, bakınız..

:: bu seriyi
design games
sizler için seçti

[n'oluyor
burda!?biri
bu kepazeliği açıklasın!!?]

dadalı gelin

2009-12-02T01:35:00.000+02:00

ya da bisikletli gelin (bahar 2004):
yorumu var mı bilemiyorum.
bir beton tasarım yarışması vardı (hala var, facebook grubu açmışlar) ona yolladığım projelerden ilki... başka projeler de yolladıydık ama en dokunaklısı bu (diğerlerine ödül verdiler ama bu proje yarışma sekreteryasıyla aramda sıcak ilişkiler oluşmasını sağlamıştı, sabah telefonlaşmaları ve karşılıklı ukalalıklar...)
fanzin versiyonunu direk yüklüyorum.
ama tek tek bakmak isteyenler için sayfa versiyonu burda. bir de pafta versiyonu var, gelin ve bisiklet yolu da sadece paftada görünüyor.
bu arada, yorumu var. erken moderne doğru yol işaret ve işaretçilerini takip etmek lazım.. ama çok da uğraşmamak lazım, yağmur gösteriyor, kar çamur gösteriyor..

bi de bu var :

extreme UIA2005

2009-11-18T22:36:00.001+02:00

UIA extreme için duygu'yla yaptığımız projedir: (bahar 2005) ....

kadri bilinmedi bu projenin, anlaşılmadı buncağız.. (bence iyi proje...
iyi iyi..) buraya fanzin versiyonundan kırpıp da koyuyorum, son sayfalarda modulor'un temasları takip edilebilir..(ve iki grup bonus)

solda teslim ettiğimiz pafta var...

ve dee, son olarak, buraya kadar gelip bakanlar için bonus1: fanzin yaprak1, yaprak2, yaprak3, yaprak4 (taprak 1-2, 3-4 arkalı önlü çıktı alınıp uygun bir şekilde içiçe katlanırsa fanzin oluyor, sayfa 1 ve 2 arka arkaya olmalı ve sayfa 15-16 da arka arkaya olmalı.. oradan ayarlanıyor.. detaylı tarif edemeyeceğim şimdi...)

bonus2: (bunları da 2006'da bir ders için yapmıştım)

dayak duvarı revisited

2009-11-14T23:08:00.000+02:00

dayak duvarı 2009: efenim bu proje karlsberg'e enos* adlı ekip olarak gönderdiğimiz projenin işleyemediğimiz bir artığıydı.. biz de bir wörkşop vesilesiyle aldık, elinden tuttuk, şekillendirdik, vurduk kırdık, örseleye örseleye biçimlendirdik naylonu, blender'in mahir ellerinden geçen dataseti böyle ses verdi... (bahara doğru, 2009)
*(isimlerimizin baş harfi a.s.)

buncağız da 3d printerden çıktı..

kitap kopyalirun

2009-10-02T00:42:00.000+03:00

"nedir niçin nasıl"

2009-10-01T16:30:00.000+03:00

[bu kısmı benim suçum değil, bunu onlar yazmış, 22 ocak 2007:]

İSTANBUL TEKNİK ÜNİVERSİTESİ
NEDİR? NİÇİN? NASIL?
İki ve Üç Boyutlu Görsel Anlatım Yarışması
Genel Açıklama
Yarışma, İstanbul Teknik Üniversitesi Rektörlüğü ve Mimarlık Fakültesi Dekanlığı işbirliğiyle açılan bir yarışmadır.
Yarışmanın Konusu “Katma değeri yüksek ürünler ortaya çıkarmak amacıyla yenilikçi ve yaratıcı bireylerle ileri bir bilgi toplumu düzeyine ulaşmak, öğrenmeye her aşamada açık, sorgulayıcı bireyler yetiştirmekten geçmektedir. Böyle bir eğitimin sadece dar kalıplar içerisinde ve dört duvar arasında yapılmasının mümkün olmadığı açıktır. Bilgi üreten, bilgi geliştiren, araştırmacı yetiştirmenin en önemli kapılarından biri olan İstanbul Teknik Üniversitesi’nde toplumun her kesimi ile olabildiğince bütünleşebilmek amacıyla, toplumla arkadaş olmak, bu çok önemli kurumda yapılanları topluma tanıtmak, özellikle genç yaşta İstanbul Teknik Üniversitesi’ne olan ilgiyi yoğunlaştırmak ve gülerek, eğlenerek, gezerek, bilgi ve görgü aktarımına destek vermek için düşünülen bir dizi önlemin başında İstanbul Teknik Üniversitesi’nin Bilim ve Toplum Parkları projesi gelmektedir. Doğa ve Bilim Tarihi, Madencilik, Havacılık, Deprem, Doğa ve Çevre Bilim Toplum Parkları ile toplumu buluşturmanın hazırlıkları hızla sürmektedir. İstanbul Teknik Üniversitesinin Ayazağa Metro Durağı ile tüm İstanbul’a yakınlaşmış olan Ayazağa Yerleşkesi bu amaçlara yönelik olmak üzere yeniden tasarlanmıştır. Çoğunluğu bu yerleşkede bulunacak olan Bilim ve Toplum Parkları’nda kullanılmak üzere, sorgulayıcı ve buna dayanarak bağnazlıktan uzak, gençlerin ilgisini çekecek iki veya üç boyutlu simgesel tasarımlara gereksinim vardır. Bu yarışma, bu gereksinimi karşılamaya yönelik olarak düzenlenmiştir. Bu amaçla sorulan üç soru “Nedir? Niçin? Nasıl?” dır.
Gelin, bunu düşüncelerimizi yansıtacak biçimde oluşturalım.”
Prof. Dr. H. Faruk KARADOĞAN
İstanbul Teknik Üniversitesi Rektörü

Yarışma, sorgulayıcı bir mantık yapısını oluşturmaya yönelik olmak üzere “NEDİR ? NİÇİN ? NASIL ?” soruları ile çağrışım geliştirecek, temelde ilk görüldüğü anda “NEDİR? NİÇİN? NASIL?” sorularının zihinde belirmesine olanak sağlayacak, bu sayede kişide bilimsel ve sanatsal merakı uyandıracak ve beraberinde yenilikçilik ve yaratıcılık güdülerini harekete geçirecek, üniversitenin yüklendiği işlevle koşut olarak bilgi üretiminin bütün yönlerini içerecek kapsamda imgesel anlamla yüklü, İ.T.Ü. yerleşkelerindeki iç ve dış mekanlarda kullanılacak, İ.T.Ü.’nün bilimsel, sanatsal ve teknik yönünü anımsatacak, iki ve / veya üç boyutlu tasarımlar elde etmeyi amaçlamaktadır.

[aşağdakileri ise ocak-mart 007 arasında ben yazmışım:]
22 01 007
ne nedir niçin!!! yarışması, bir nesne/afiş sorgulayıcı güdüleri dürtükleyebilir mi!?
_grafiti. slogan: imam-cemaat ilişkilerine eleştirel bir bakıştır/okumadır! (pısst, kapoff!!!) fikir: hoca isimlerinden rektörlük tabelasına kadar grafiti (kalıp-sprey) ile yazılmış.. sahne1: rektörün imzası, ya da kapıdaki ismi grafitici imzası! sahne2: prestijli bir mekanın tabelası duvara grafiti ile yazılmış.
_ölüm ve din sorgulanabilir: sonsuza kadar gideceğiz. burlarda olmayacağız.
_TAZ üretecek bir işaretlemeye dönüşebilir.
29 01 007
_hepimiz anarşistiz (ulan!), vicdani retçiyiz (sabahlara kadar), hepimiz kopuğuz, hepimiz bombayız (dikkat!)
_eski küçük yazılamalar da gündeme getirilebilir.
14 03 007
_luftwaffe fontlarından hareketle: spesifik bir yere, bir kuruluşa, sürece ait fontları kullanarak zor okunur göndermeler yapılabilir.
197
itü TAZ
prof. dr. gür dubur
prof. dr. hakim bey

itü misyonu:
son bürokratı son kapitalistin bağırsaklarıyla asmak
kaldırım taşlarının altına kumsal saklamak.

[bu üç resmi bir a3'te teslim ettimdi.] [peh! maslak'ın gri ve tatsız atmosferi..] [bazen bu yarışmalardan bir ödül falan beklediğim bile oluyor, geçmişte kazandığım olmuştu.. ama işin içine rektör-dekan-kurum girince asistan efendiler daha bir memur kesiliyorlar. ya da zaten rektör beyler gibi düşünüyorlar...] [bir yarışmada da ben jüriydim. çok enteresan bir iş vardı. iyiydi ya.. tam puanımı ona verdim. ama bir mansiyon bile aldıramamıştım, bunların kafası nerde efenim? bunlar iyi mi?...]

bonus!

KYNIK kapakları

2009-09-28T00:35:00.000+03:00

sepetler, hasırlar ve cesetler: delft prodüksiyon sunar..

2009-09-27T23:25:00.000+03:00

iş olsun diye değil! CAD-CAM, design, fabricating, malzeme ve beklenmedik olaylar... bir tasarım fırtınası!

ilk atışlar:böyle başladım.. aslında böyle başlamadım.. maket atölyesini ve bütün cnc 3-d printer 3 akslı cnc mill ve matkaplar ve hızarlar hatta o giyotinler hepsini kullanmak, güzelim ayölyenin raflarına maketlerimi bırakıp bırakıp evime gitmek istiyordum.. sonra ekran karşısında duchamp'ın 3 adet ipliğine bakmak.. işlemeyen fikirlerin elenmesinin ardından hasırları araştırmaya geçmek vd.. yukarıdaki ise ilk deneme.. konu: bir kahve sehpası tasarlamak.. maksat: bilgisayarlı üretim süreçleriyle haşır neşir olmak.. ama üretim dediğin anda malzemeyi de düşünmeye başlıyorsun.. işler karışıyor, bu kısmını atlamamak lazımmış, sadece çıktıyı veren aygıtla ilişkileri rayına oturtmak yetmiyor.. öyle zannetmiştim, biriki skript biriki dosya formatı biriki talep formu?

cesetler: bu yolda kurşun yiyenler, dökülüp zayi olanlar, kirli duvarlarımı süsleyenler.. kısıtlı zamanımda bir seri malzeme kalınlığı ve şerit genişliği alternatifini el yordamıyla araştırıyorum, malzemenin özelliklerini biraz analyıp alınan feedeback ile işe girişmek
gerekiyor.. ilk modeldeki bariz tatsızlıkları gidermek ve fikirlen iyi bir yerlere varabilmek için fikirler içeren iki üç alternatif eskizliyorum

prodüksiyon çizimleri: (ve asıl çizimler).. biriki alternatifin gözden geçirilmesi, bırakılması, bir alternatifin çok uzun uzadıya irdelenmeden çizilip istenen formatta dosyalanması.. elle de kesilebilirdi elbet ama maksat cnc'yi kullanmak.. iki levham toplam 6 dakikada kesilmiş, rapor öyle diyor..

sonuç: en azından gölgesi güzel..
kendisi de güzel.. fikir iyi fikir.. bilmiyorum.. aslında ben
memnunum.. rhino'nun bir parametrik modelleme plug-in'i var,
grasshopper, bundan sonra ders onun üzerinden devam edecek, biraz
çalıştım, pek kapasiteli.. ama biraz zaman istiyor.. bu derse bir
şekilde katılmam lazım, 'zander' hasırın ve malzemenin özelliklerini
incelemeye devam edip parametrik modelde kodlayarak fikri
çalışabileceğime işaret ediyor.. hmm, güzel!

[kasım 28 2010: esasında bu iş burada kalmayacaktı. bu şerit-hasır meselesini kovalıyordum, kovalayacaktım daha. maket atölyesindeki giyotinin başında mukavvadan şeritler kesip sonra evde sağda fotoları görünen
maketleri yapmaya devam ediyordum. grasshopper ile, bir takım fiziksel verileri gözönüne alarak çift eğrilikli şerit-hasır strüktür tanımları üretmeye çalışmak gibi bir düşüncem vardı. [ciddi zorlukları olan bir
konu]. fakat doktoramla doğrudan
ilgili konuları çalışmam gerektiği için peşini bırakmak zorunda kaldım.
yannız başka arkadaşlar benzer fikirleri kovalamaya devam etmekteler, ilgilenenler şu blog ve sitelerde konuyla doğrudan ilgili (ve ilgisiz) faydalı bilgiler bulabilir:
"the geometry of bending"
"curved folding"
"eat a bug"]

çünkü stüdyonun tarihi iç sıkıntısı ile yazılmıştır...

2009-09-11T19:05:00.000+03:00

NAAB akreditasyon komitesinin son gelişi için hazırlanmıştı, yani kendileri şerefine hazırlanan son öğrenci işleri sergisi için hazırlanmıştı... nisan008? (yeniden 'öğrencileşmemin' şerefine!) (çok yaşa kan-revan!) [orjinalleri a3'ün uzun yarısıdır]

sergicağız..

delft şaşkını

2009-08-19T01:24:00.000+03:00

bir yere gidiyorum ama.. birşeyler toparlamaya çalışıyorum, bir yerlere gitmeye çalışıyorum, rüyada gibiyim, dizginleri elime alamıyorum, ne enerjim var buna ne de zamanım.. sürükleniyorum, ruh sürüklüyor ve sürükleniyor..

uçacağım: ama tarihim belli değil, belli ama tümüyle anlaşılmaz sebeplerle bulanıklaşıyor, iyi o zaman biriki gün erteleyeyim, bütün yollar biriki gün ertelenmeli, şaşkınız, ayarlanmış olması gereken neler neler var bir dakika ayarlanmış olması gereken şeyleri henüz bilmiyoruz, bu yüzden bir tedbir olarak biriki gün ertelensek hoşumuza gidecek.. herşeyi ayarlamıştım ve şimdi gitsem bir şekilde herşey hallolacaktı, tamam gidebiliriz, telefon bekliyoruz, aramıyorlar, tekrar arıyoruz, aramamak için makul bir sebepleri oluyor ama tümüyle ihmal efendim, biletle görüşmek istiyorum, belki de havayolu firmasını tekrar aramalıyım yoksa aracı tur şirketini mi aramalıydım, yarım gün gecikme bütün hesapları altüst edebilir, tam gün gecikmem lazım.

delft guzel yer: ev bulma konusunda biraz gozum korktu.. pek bir sonuc alamadim simdilik girisimlerimden ama daha yeni basladim tabii.. ilk gunler icin beni misafir edecek 3 kisi cikti ve su an kalabalik bir evden sesleniyorum.. karnimi doyurdular ben de yemege yardim ettim esek degilim ya, pek yabanci hissetmedim dogrusu kendimi, beyaz yakali her yerde ayni iste... guzel bir evdeyim, cok guzel.. etkilendim, ilk basta isgal eviymis sonra belediyeyle oturup anlasmislar ve evi elden gecirmisler simdi ev bu insanlarin kurdugu vakfinmis, en son da avluyu elden gecirmisler.. bahcesi iki adet vakit gecirilebilecek mutfagi ve bir ust kat terasi var ve yandaki ev de ayni durumda yani aslinda iki ev ayni avluyu kullaniyor.. ben de bu misafirperverlik karsisinda actim hacibekir lokumlarindan bir tanesini.. diger evlere boyle comert olamayacagim diger kutularin sahibi var... bunun da vardi ya, neyse.. uzunca yurudum ortalikta, kaynaklarin yerini ogrenip haritada isaretlemeye basladim, giyecek yiyecek bisiklet nerde satilir..

kapilar ve ic karisiklik: 2408009_ oglenleyin bir ara butun kapilar kapanmis gibi hissediyordum.. ama simdi pek cok acilmis kapi var gibi.. yurumek hususunda da tuhaf bir gucluk icindeyim, yurumeyi unutmusum ve sokaklarda yuruyen bir tek ben varim.. bir bisiklet almaya calisiyorum, daha kolay olacagini zannetmistim, neyse ki herkes bir yerler oneriyor, yarin kanal boyunca yuruyup ikinci el esya satan bir dukkani bulacagim..

bugun engellilerin tamir edip boyayip sattiklari bisikletlere bakmaya gittim, engellilerin cesitli faaliyetler yuruttugu bir merkez bu ve enteresan tiplemeler karsiliyor insani!! fikir guzel ama bisikletler dandik ve pahali idi.. isler kotu gidiyordu, dukkanlar kapaliydi ve oda bulmak konusunda 'duwo' umut vermemisti.. duwo ofisindeki adam bana bu mevsimde cok talep oldugu icin isimin epiy zor oldugunu soyleyince ve buradaki butun islemlerim ev bulmakla dogrudan baglantili oldugu icin biraz icim sikildi.. (ama galiba en azindan ilk iki hafta icin bir yer buldum simdi..) n'apayim ortadogu marketini buldum, turkler isletiyordu, sonra buyuk kanalin kenarinda yedigim ulker kemali biskuvi ile icimi yumusatmaya calistim.. kampuste internete giremiyor olmam tatsizliklarin sonuncusu, sifre gerekiyor ve insan kaynaklari henuz benim islemlerime baslamamis.. islemlerim baslayinca internet ve printer icin bir sifrem ve bir kilitli dolabim ve kahve almak icin bir kartim ve diger kaynaklari kullanmak icin olanagim olacak.. ev bulmak zor olacak gibi ama ben buna hazirlikli degil miydim, belirsizlikler ve bunlarin bunyede yaratacagi dalgalanmalar da ongorulebilir seylerdi.. sabahleyin gidip de kapali buldugum telefoncularda 'lebara' karti aradim, bu bir sim sebekesi, ve cok ucuz, once icinde postane bulunan bir dukkan bana bunun bir nevi kontorunu satti, sonra bunun asil kart olmadigini anlayabildim!! sonra epiy arayip tarayip karti satan yeri buldum ve onlar da bana bir fiyatina iki adet sebeke verdiler!! benimle hollanda icinde saatlerce belese konusmak isteyen varsa birini verebilirim.. adamlar pazartesi 13e kadar acmiyorlar dukkanlari, iyi ediyorlar aslinda... delft guzel bir yer ve hava guzel ve oyle bir yer ki surekli fotograf cekebilirsin gibi ama cekmiyorsun cunku aslinda ozel degil, hissediyorsun.. her nasilsa.. oykuler ortaya ciktikca cekmeye basliyorum ama...

misafir oldugum binanin ve toplulugun oykusu: delft'teki ilk iki gecemi bu bloktaki bir evde geciriyorum.. ilk basta yukaridan uzanan kutle ortalikta yokmus.. aslinda o kutle etraftaki buyuk bir yapilasmanin parcasi ve oldukca yeniymis.. orada sadece buyuk bir temel kazisi ve kucuk bina varmis..

bir grup insan binayi isgal etmisler ve orada yasiyorlarmis, sonra butun bolgenin elden gecirilmesi gundeme gelince belediyeyle temas kurmuslar ve belediye de onlari muhatap almis.. bir vakif kurmuslar, bu vakif adina mortgage kredisi alip binayi belediyeden uygun bir fiyata satin almislar.. belediye de yatirimciyla bolgede insaatlara girismis.. binanin en ucundaki parcayi yatirimciya birakmislar ve yatirimci da onun uzerine fotograftaki cikmayi uzatmis!! bizimkiler binayi elden gecirmisler ve arka tarafa mutfaklar ve teraslar eklemisler.. binada yasayanlar belirli bir aylik ucret oduyor ve bununla mortgage odeniyor, ama kimse binanin sahibi degil, herkesin toplamda ne kadar odedigi belli, insanlar degisiyor ama hepsi vakfin uyesi kaliyor, mortgage tumuyle odendiginde evin onarimi icin yeni bir mortgage almayi dusunuyorlarmis... ama paranin bir kismini insanlara geri odemeyi de dusunmusler.. bir kac gun sonra vakfin genel kurulu olacakmis, hollandaca olmasaydi gelip takip etmek isterdim.. vakfin bir tuzugu var ve paralar nasil toplanacak borc nasil odenecek ileride neler yapilacak onlar yaziyor ve yonetici grup keyiflerince davranamiyorlar.. yani isgal evi olarak baslayan bir nevi kolektifin icine dusmus durumdayim.. benim kaldigim evde genelde geckince ogrenciler yasiyor (10 kisi) ve evde guzel bir uyum tutturmuslar, temizlik icin zorunlu gorevler var ve yemek icin isteyenler gonullu oluyor.. insan 7-8 gunde bir 10 kisiye yemek yapinca tabi epiy ozeniyor ve yaratici olmaya calisiyor, ilginc ve zengin yemekler yiyorum..

sophia'nın 'anti-kraak' masal evi ve uçan kazlar: kendisine bir gece misafir olduğum, sonra bisikletini ödünç alıp efenim kanallarının kenarında dumanlı soya sütlü karaçay içtiğim ve odasını boyamasına bir parça yardımcı olduğum sophia bu evde yaşıyor. iki kanalın arasında bir eski kanal pompası bekçisi evi. şimdi işgal edilmesin diye anti-kraak organizasyonu tarafından sophia'ya emanet edilmiş durumda..

sophia avustralyalı ve bir yarısı hollandalı olduğu için kalkmış kültürü tanımaya gelmiş.. masöz ve şiatsu öğretmeni.. aslına iç mimari eğitimi almış ve uzun süre stk'larda topluluk katılımı üzerine çalışmış ve tabi dünyanın acayip yerlerini gezmişliği de var.. bu avustralyalılar beni artık şaşırtmıyor, bunlar böyle..
gece gezmesi: bir instemming'e gittim, ev sahiplerinin bu kadar genç olmalarını beklemiyordum.. yani bir sürü oda ilanına bakıp allahına kadar particiyiz ve yaş ortalamamız 22nin altında kısımlarını görünce hiç dokanmadan diğer ilanlara ilerliyordum ama bu sefer mevzuyu anlamadan ve biraz da artık evsizlik paniğiyle işte.. neyse benim gibi yaşlıca bir italyan hatun vardı, hangi süper kahraman olursunuz sorusunda birden ayaklanınca ben de peşine takıldım, çıktık, hava kararıyordu bisikletimin farları vardı, bastım delftse hout tarafına, dev bir park ve ortasında göl var, uylenburg'a yöneldim, kalmayı planlamış olduğum kamp, sonra uzun uzun dolandıktan sonra tren yolunun öbür tarafına geçtim.. pazar gecesi olduğu için tenhaydı ve akşam uzuun uzuuuun oluyor bu mevsimde.. ağaçlar ormanlar tarlalar aciyip aciyip seslerle beni yoklayan göçmen kuşlar kanallar ve güzelim konut alanları... hollanda'nın bu mevsimde çok güzel olduğunu ve bu duçların bu ülkede iyi iş çıkardığını belirtmem gerek..

hollanda'yla ilgili herşey: artık bir bisikletim var, geçici de olsa bir evim var, bildiğin hollandalı evi, süpermarketten alışveriş yapıyorum, haaring yedim, haftasonu deniz kenarına gittim, bir numaralı tramvayı biliyorum, 14 numaralı bisiklet rotasını takip ettim, geceleyin cangıl gibi parklarda geziniyorum, kapımı sürekli kilitli perdemi açık tutuyorum, bürokratik işleri yürütmeyi öğrendim randevumu alıyorum tatlı tatlı gidiyorum, her yerde saatinde oluyorum, internetten ikinci el alabiliyorum ve ikinci el ve ucuzluk marketlerinin yerini biliyorum, gelmeden önce aklımda olan şeyleri bir bir yaptım, şaşkınlık devresini atlattım, bu paketi kapatacağım.
yollar: herşeyin yolu var. arabanın, bisikletin, trenin, tramvayın, otobüsün, atlının, köpeklinin, çocuklunun, aranırsa bulunabiliyor, yanyana uzanıyorlar, sonra bir tanesi ağaçların arasına sapıyor bir diğeri yolun karşısından devam ediyor, maceralı..
kanallar: çeşit çeşit kanal varmış ve bunların isimleri farklıymış, ama bu ince nüanslara vakıf olmak için biraz zamana ihtiyaç var.
bisikletler: insanlar yaya gezmiyor. gazelle markalı bir bisiklete biniyorlar. bu bisiklet gerçekten zarif ve yüksek, aynı hollandalılar gibi, hollandalılar dünyanın en uzun milletiymiş, öyleler, ve her şey çok özenli burada, gösterişli değil ama bir zenginlik ve düzgünlük herşeyde var.. herşeye özenmişler herşeyi uzun düşünmüşler, her şeyi planlıyorlar ve bu süreçte herkesin rızasını almaya çalıştıkları iddia ediliyor, bir örneğine şimdiden tanık oldum.. şimdiden yazacak bir sürü notum var.. ama halen bu akşamki bisiklet gezimin etkisindeyim.. bir güven hissi var, bir kasaba yaşantısındayım, ama çok da hareketli, her gün orda burda bir konsere bir gösteriye bir pazara rastlamak, bir tramvaya binip büyük kente gidivermek.. den haag'ın merkezinden geçtim de ne güzeldi.. orada daha bir heybetli yapılar var.. ama dev arabalar yok, bir mütevazılık hakim bütün zenginliğe rağmen.. anlatmak zor bu hali.. soylu bir alçakgönüllülük, bazen can sıkıcı olabilir ama iyi yine de.. çok düzgün. ama çok güzel.

kiraladığım ilk ev bu sokakta..

rijswijk yolları

okyanusta herşey yasak, kiteboard hariç, bir de çukur kazmak?

sabah böyle uyanıyorum (tabii hava güneşliyse)

aslında bu delft'teki en döküntü oda olmalı.. ama epiy toparladım, keyifli takılıyorum şimdi, büyük mavi koltuk güzeldi ama kullanamıyordum, onu yukarki odaya naklettik (allert inanmadı başarabileceğimize ama biz inandık..) rahat insanlar, ev arkadaşlarım, doktora öğrencileri ikisi de.. biri evin sahibinin oğlu.. bu da evin döküntülüğünü ve kiranın ucuzluğunu açıklıyor...

delft'in en döküntü odasına başımı sokmak: üç aylığına bir evim, evde döküntü bir odam, kullanabildiğim bulaşık ve çamaşır makineleri, hızlı internet ve iyi bir bisiklet pompası.. tamir edilmesi gereken bir bisiklet, görüntüden ciddi biçimde feragat edilerek çalıştırılabilen bir maya, ve nihayet girişilebilen çalışmalar... bütün bürokratik başvurular yapıldı, ve herkesle tanışılıp görüşüldü.. derslerim başlıyor.. haftaya istanbul'dayım o zaman, yeter çünkü..

balkan yollari 3

2009-08-10T14:10:00.000+03:00

0608009 karadag-bosna siniri: buradaki zamanim azaliyor ve uzuluyorum.. cok mu egleniyoruz? gerektigi kadar egleniyoruz.. cok mu keyifliyiz, epiyce keyifliyiz.. cok sey ogreniyor muyuz? yeteri kadar ogreniyoruz.. biraz daha dinlenmek isteyebilirdim.. grubun surekli yenilenmesi, gectigimiz yerlerin surekli yenilenmesi bana iyi geliyor ve gittikce kalabaliklasacagiz, turun sonuna yaklastik.. nasil donecegimin planlarini yapmaya basladim ama gercekten daha uzun kalmak isterdim.. burada uzun turlara cikmis veya uzun turlarda olan arkadaslar var, yollarda uzun turlara cikmis bulunan insanlarla tanisiyoruz.. belki bana da yillar suren bir gezi gerekiyor.. ama ben yillar surecek bir calismaya dogru gidiyorum.. olsun yine de degisiklik olacak ve keyif alacagim diye dusunuyorum... gundelik ingilizcem epiy zayifmis onu gelistiriyorum.. herkes dunyanin her yerinden olunca herkes baska bir ingilizce konusur gibi ama alisiyorsun... bugun bir kanyondan bir baraj golunun kenarindan dogru ilerledik.. yol tunellerle doluydu ve bir tunele giriyorsun tunel bir yana kivrildigi icin hic isik yok, konvoy oluyoruz, bende kafa feneri var ama yeterli degil onunu gormeden suruyorsun.. arabalar geliyor korkuyoruz tabi ama sonra isik beliriyor gozlerimi isiga dikiyorum sanki hic yaklasmiyor gibi gidiyorsun gidiyorsun.. sonra ferahliyorsun ortalik aydinlaniyor.. sonra sol tarafta yemyesil gol var iki yanda dimdik duvarlar yukseliyor ve yukarilari dumanli ve japon resimlerindeki agaclar bu yamacalara yerlesmis.. baraja veya bir kopruye varinca durup fotograf cekiyorsun..

0708009 bosna: aslinda republika srbska'dayiz.. bosna'da uc bolge varmis biri bu sirp republikasi ve iki ayri bolgeyi ve topraklarin yaklasik yarisini kapliyor.. bugun nehirlerin kavustugu yere indik.. piva ve tara birlesip drina oluyor.. su masmavi ve berrak.. sonra siniri gectik ve bu kampa geldik.. barkan bize bir meditasyon calismasi yaptirdi.. nefesimizi dinlemeye calistik.. drina'nin kenarinda.. nehrin ustunden bulut kalkiyordu ve arada yagmur ciseliyordu.. bu aksam yanya'yla kurufasulye pilav ve salata pisirdik.. ama bu geceki kamp secimimiz yanlisti.. kamp eglencesine maruz kalmaktayiz ve yarin erken kalkmaliyiz.. buyuk bir grup olarak yerlestigin zaman tekrar hareketlenmek kolay olmuyor.. israr etmiyorsun.. gruba yeni katilimlar var ve andrea bize yeniden katildi, gittikce kalabaliklasacagiz ve sonra en guzel zamanda ayrilmam gerekecek.. kendimi yorgun ve uykulu hissediyorum.. belki gunduz gunduz azar azar icilen rakiyalar yuzunden? bugun bir oligark bizim kaldigimiz yere indi, helikopteriyle, rusya'nin 6. zengin insaniymis.. buralarda yogun rafting turizmi var.. biz de bir restoran-kamping-rafting mekanina siginmistik gece icin.. restoranin sahibi de bizi epiy agirladi.. sonra pinpon oynadik.. pek biketour tarzi degil belki de ama bu yil biketour biziz.. simdi daka diye biri aramiza katildi.. adi onceden de telaffuz ediliyordu.. geleneksel biketour ruhunun savunucusu saniyorum.. what is biketour anyway? bunun icin web-sitesine bakmali.. bu yilki grup olarak biketour tamamen biziz demiyorum.. baska seyler de var.. nakledilen ve bir gelenek olusturan fikirler var.. yirmi yillik bir gecmisi var bu turun.. ve bizi etkiledikleri surece bu fikirler de biketour'un olusumuna katiliyor.. bugun marcha bu yil insanlarin 'normal' olmasinin hosuna gittigini soyluyordu.. insanlar oldukca normal, dogru bu..

1208009 donus yolu:sarayevo'da gruptan ayrildim.. daha dogrusu ayrildik.. grup gittikce kalabaliklasiyordu yaklasik iki haftalik bir yol kalmisti.. biriki gun daha devam edebilecegimi hesapliyordum ama donus yolu dusundugumden daha cetrefilli gorundu.. biraz hesap yaptim ve uzatmadan sarayevo'dan donuse gecmenin iyi olacagina karar verrdim.. ispanya taraflarindan binbir guclukle sarayevo'ya gelip gruba katilan bir ebru var.. yolda cok yorulmus ve tekrar zorluklarla tek basina istanbul'a donme fikrini kaldiramiyor.. boylece dun ogleden sonramizi istanbul'a donus alternatiflerini incelemekle gecirdik.. bu arada da sarayevo'daki eylemi kacirdik ama cok da uzgun degilim.. yerel bir stk'nin atiklarla ilgili kampanayasi kapsaminda bir film gosterimi icin flyer dagitilacakti ama havanin yagmurlu olacagi biliniyordu ve yerel ngo pek hevesli degildi.. sarayevo'nun havasini degismemis buldum, hosuma gidiyor.. uc gece kent merkezi yakinindaki bir kampta geceledik gunduzleri esyalari toplayip yanimizda surunduruyorduk..bu sabah iyice kalabaliklasan grupla tek tek sarilip vedalastik, sonra arkalarindan su dokup onlari ugurladik ve gidip sirbistan transit vizemizi aldik.. bascarsida bir kelle paca corbasi icip (!) sirp bolgesindeki dogu otogarinin yolunu tuttuk.. sarayevo'da korkutucu bir trafik akisi var.. yayalar icin iyi zira tramvay ve troleybus hatlari kenti katediyor.. uzun ve ince ve uzun bir kent sarayevo.. bir gece yemekten ve circle'den sonra kino bosnia denen mekana gittik bir sevdalinka konseri olacakti, gec kalmisiz ama herkes mekanda oturup keyifle icmeye devam ediyordu bir kabare ortami vardi.. biz de biraz takildik.. insanlarin havasi hosuma gitti.. sonra ciktigimizda bir yigin insanin akin akin sokaklardan ayni yone aktigini gorduk.. harri mata hari konserinden dagilmis olsalar gerek.. evet belgrad'a dogru gidiyoruz bisikletlerimizi yukuyle birlikte yukledik iyi oldu.. bir grip kirikligi var, son gunler yagisliydi ama artik dert degil.. butun grup yolda simdi.. gruptan ayrilmak kolay degildi..

_workshoplar: yolculugun hayhuyu icinde workshoplara yeterince vakit ayirabildigimizi soyleyemem.. herseyi birarada yapmak istiyorduk.. bisikletle yolculuk tek basina buyuk ve zaman isteyen bir ugras.. yolu bulmak rotaya karar vermek ve zorluklara ragmen keyfin pesinden ayrilmamak.. surda burda durmak bir kahve veya bira veya rakiya icmek.. muhabbete ve turizme de zaman ayirmak istiyorduk tabiy.. 3-4 gunde bir dinlenme gunu olmasini kararlastirsak da genelde bunlar yarim dinlenme gunlerine donusuyordu e bisikletler temizlenipp tamir edilecek eksikler giderilecek dinlenilecek kitaplar okunacak notlar tutulacak bir yandan gorevler devam ediyor yemekti bulasikti.. zaman geciveriyor.. karadag'daki rafting kampinda bir yugoslavya workshopu yaptik, bosna'da terkedilmis otelde daka ve isabella bir bosna atolyesi yuruttuler.. icinden gectigimiz yerlerin politik ve beseri durumunu biraz daha iyi kavrama cabasi.. bosna atolyesinden sonra yoldan 24er adet topladigimiz agac dallariyla ilk sepetlerimizi orduk, bu islerden andrea anliyor.. ayrica saman ve toprak ev yapiminda calisiyormus sezonluk olarak.. circle'lerde cok derinlemesine tartismalara girmekten kaciniyorduk zira gundelik rota su bu konulardaki grup tavri ve gorevler epiyce zaman alabiliyor.. ama her zaman her konuyu daha kucuk gruplar olarak tartismak mumkun..
_yarayisli aygitlar ve teknikler: mesela isvecli nils mogolistan'a sibirya'ya ya da bilmem hangi uzak ve soguk ulkeye yaptigi iki aylik yolculuklardan donusunde checklistine bakip sunu kullandim bunu kullanmadim diye isaretliyormus, gerekmeyenleri sonraki yolculuga goturmeyebiliyormus.. daka'nin cebe sigacak boyutta bir portatif torba dusu vardi su doldurup bir yere asiyorsun. istersen gunese koy isinsin, harika bisey.. marcha'nin kassan cebe sigacak bir hamagi, mauriz'in kapakli bir yemek kabi vardi, iki tane tabagin oluyor ve yolda buldugun meyveyi sebzeyi ya da sonra yemek istedigin yemegi koyabiliyorsun cok lazim.. bu gune kadar nasil sadece tabak tasimisim !? mesela sisme matlardan sikayetci olanlar var, favori mat gri tuplerden olusur gibi gorunen matlar.. herkes o kadar farkli yol yordam ve esyalar getiriyor ki sen de diyorsun bir portatif cambazlik seti alayim da ip ustunde yuruyeyim kamp yaptigim yerlerde!!

1408009 mecidiyekoy: eve donmus cuma namazi dinlemekteyim.. mecidiyekoy'u degismemis buldum, sevinmedim uzulmedim.. sarayevo'dan otobusle belgrad'a gectik.. istasyondan tren biletimizi almis elde harita garin kapisinda bakinirken iki bisikletli kiz geldi.. yardim lazim mi dediler.. dedik hostel ariyoruz.. bizim bildigimiz yakin bir hostel var digerleri biraz yokus dediler bizi alip goturduler.. komisyoncu zannettim ama sonra gece arabayla bizi alip bira festivaline goturduler.. festival pek dandikti ve cok kalabalikti.. neyse belgrad da gece hayatiyla meshurmus.. hosteldeki festivaldeki uc bes sohbet biriki yudum bira.. belgrad maceramiz bu kadar.. fazla bile.. sabah erkenen yuklenip gara gittik.. sofya treninin bir kopmartmanini kapattik iki kisi ve bir yigin canta.. tren oldukca dandikti ama rahatimiz yerindeydi.. manzaralari seyrederekten uyuyaraktan vakit gecirdik.. bosna hemen tumuyle daglikti ve yasam ve yollar vadilere dagilmisti.. sirbistan'da ucsuz bucaksiz bir ova basladi ormanlar ve misir tarlalari manzarayi kaplamisti... sonra bulgaristan'da hem ovalar hem daglar vardi.. aksamustu sofya'ya varinca bir saat bekleyecegimizi soylemislerdi ama varir varmaz bir adam mister istanbul diye telasla yakamiza yapisti apar topar bisikletleri yukleyip kosa kosa bir perona geldik.. trende bisikletleri nereye yukleyecegimizi anlamaya calisirken adam da benden 20 euro istemekteydi.. 1 yuro 20 sent vardi cebimde verdim.. 10 dakka 5 yuro 10 lira 20 lira diye diye bekledi keh keh.. aslinda adam bizi hakkaten trene yetistirdi yoksa biz agir agir treni kacirabilirdik.. 20 dakka vakit varmis yaklasik.. bisikletleri indirmek bindirmek peronu bulmak derken aslinda fazla bir sure degil.. belgrad'dan kesilen bilet yatagi kapsamiyormus ve anlasilan diger vagon da istanbul'a kadar gitmiyormus 15er yuro daha verdik yatak icin iyi de oldu en azindan turkiyeye kadar yatip uyuyabildik ama turkiye'de demiryolu o kadar kotu o kadar kotu ki o kadar kotu ki.. nasil sallaniyor nasil hopluyor nasil tokatliyor.. gerci ben yine de uyudum.. ulkeye girince rahatlayacagimi saniyordum ama bir turlu giremedik cunku gece vakti sinirda pasaport damgalatmak uzere polis memurunun gelmesini bekledik sonra gumruk falan derken uzun surdu.. bu yolculukta o kadar sinir gectim -ki bazilari oldukca dandik ulkeler ve kimsenin sallamadigi sinir kapilariydi- hicbirinde boyle sacmaliklar yasamadikti.. o ara anladim ki pek de ozlemis degilim ulkeyi..
_bisikletle gezmek ve orada burada kamp yapmakla trenle ve otobusle gezip hostelde kalmak o kadar farkli ki.. sonra trende otobuste hostelde yolda insanlarla tanismakla ne icin biraraya geldigini nasil duyarliklari oldugunu bir parca bildigin insanlarla birlikte seyahat etmek o kadar farkli ki..

1808009 mecidiyekoy: bu pakete yazacak bir sürü şey kalmış gibi.... ama bu pakete ait olmayan birşeyler yazarak kapatacağım.. insan ufak tefek kararlarının pek çoğunu hatalar olarak algılayabiliyor.. sonradan.. çok da önemli değil bu, hayatın işleyiş tarzına uygun, deneme-yanılma ile hızlı çözümler üretiyoruz.. ve yolumuza gidiyoruz.. önemli farklılıkları bulunan alternatifler üretmeyecek kararlar için uzun uzun bekleyemeyiz..
sonra, bazen de büyük hatalar yapıyorsun... yani bazı kararlarını büyük hatalar olarak algılıyorsun.. ben bu hatalardan birini 2,5 yıl kadar önce yaptım. yani şimdi öyle kurguluyorum. sebeplerim vardı o zaman.. karşı gelemediğim akıntılar da vardı.. ruhu sürüklediler.. şimdi hayatım yanlış yöne gidiyor. yanlış oldu. ups!